LiberUiceſimuſquartus

fiūt ille impreſſiones imaginū. ſed etiam cū deuitandiet cauendi cauſa rapitur in ea contuenda q̄ fugiat. Un̄non ſolum cupiendo. ſed etiam metuendo infert̉ vel ſenſus ip̄is ſenſibilibus: vl̓ acies animi formāda ip̄is ymaginibus ſenſibiliū. Itaqꝫ aut metꝰ. aut cupiditas quato vehementior fuerit. tanto expreſſius formatur aciesſiue ſentientis ex corpore: quod in loco adiacet. ſiue cogitātis ex imagine. que memorie ꝯtinetur. Quod ergoeſt ad corporis ſenſum aliquid corporis in loco. hoc eſtad animi aciem ſimilitudo corporis in memoriā. Et qd̓eſt aſpiciētis viſio ad eam ſpeciē corꝑis. ex qua ſenſusformatur. hoc eſt viſio cogitantis ad imaginem corporis in memoria cōſtitutā ex qua formatur acies animi.Et quod eſt intentio voluntatis ad corpus viſuꝫ viſionemqꝫ copulandā: vt ibi quedaꝫ vnitas triū fiat: ꝙͣuiseoꝝ ſit diuerſa natura. hoc eſt eadem volūtatis intētioad copulandum imaginē corporis: que eſt in memoriaet viſione cogitantis .i. forma quā cepit acies animi admemoriā rediēs: vt fiat et hec quedā vnitas ex tribꝰ nōiam nature diuerſitate diſcretis: ſed vniꝰ et eiuſdē ſubſtautie quia hoc totum intus eſt. vt totum vel cōmunevnus animus.¶ XIX.¶ De fallacia trinitatis exterioris hominis ſecundum quaꝫ homo conformatur huic ſeculoNima itaqꝫ ratōnalis deformiter viuit cum ſecundum trinitatē exterioris hoīs viuit .i. cū adea que forinſecus ſenſum corporis formant: nōlaudabilem voluntatē: qua hec ad vtile aliquid referatſed turpem cupiditateꝫ quā his inhereſcit: accōmodatSicut aūt cum forma ⁊ ſpecies corporis interierit. nonpoteſt ad eam reuocare voluntas ſenſum cernētis Siccum imago quā memoria gerit obliuione deleta eſt: nōerit quo animi aciem formādam voluntas recordandoretorqueat. Sed qꝛ p̄ualet animꝰ non ſolum oblita veꝝetiā non ſenſa nec experta cōfingere ea q̄ non excidertaugmentādo: minuendo: et cōmutando ⁊ ꝓ arbitrio cōponēdo ſepe imaginatur quaſi ita ſit aliquid: quod autſcit non ita eſſe aut neſcit ita eſſe. In quo genere cauendum eſt ne aut mentiatur aut decipiat: aut opinetur: vtdecipiatur Quibꝰ duobꝰ malis euitatis nihil ei obſuntimaginata phantaſmata: ſicut nihil obſunt experta ſenſibilia retēta memoriter. ſi neqꝫ cupide appetātur ſi iuuant neqꝫ turpiter fugiantur ſi offendūt. Cum autē inhis voluntas relictis melioribꝰ auide volūtatur: immūda fit. atqꝫ ita ⁊ cum abſunt pernicioſe ⁊ cum adſunt ꝑnicioſiuſ cogitātur. Male itaqꝫ ⁊ deformiter viuitur ſecundum trinitatem exterioris hominis qꝛ illam trinitatem. que licet interius imaginetur exteriora tamen imaginatur. ſenſibilium cauſa vtēdoꝝ peperit. Nullus em̄eis vti poſſit etiā bene: niſi ſenſaꝝ reꝝ imagīes memoria tenerētur. Et niſi pars maxima voluntatis in ſuperioribꝰ habitet: eaqꝫ ip̄a que cōmodat̉ ſiue foris corporibus. ſiue intus imaginibus eoꝝ vbi qͥdquid in eis capit ad meliorem ⁊ veriorem vitam referat: atqꝫ in eo fine: cuiꝰ intuitu hec agenda iudicat: acqͥeſcat. Quid aliud facimus: niſi quod nos apl̓us facere ꝓhibet: cum dicit. Nolite cōformari huic ſeculo Qua ꝓpter nō illa trinitas eſt imago dei: nec tamen omnino diſſimilis. Cumenim deus fecerit omnia bona valde: non ob aliud niſiquia ip̄e ſumme bonus eſt: ꝓfecto inquantum bonumeſt quidqͥd eſt: habet nō nullā ſimilitudinem ip̄ius: et ſinaturalem: vtiqꝫ rectā et ordinatā: et ſi vicioſam: utiqꝫturpem atqꝫ ꝑuerſam. Nam et anime in pͥmis ſuis peccatis: non niſi quādam ſimilitudinem dei ſuꝑba et prepoſtera et ſeruili libertate ſectātur. Itaqꝫ nec primiſ parentibꝰ noſtris ꝑſuaderi peccatū poſſet: niſi diceret̉ eritis ſicut dii. Illa aūt ſola imago dei eſt: qua ſolus ip̄e ſuperior eſt Ea qͥppe prorſus d̓ illo exprimitur inter quaꝫet ip̄m nulla interiecta eſt natura.¶ XX

¶ Ꝙ in ſenſu nō ſit vera trinitatis imagoIſionis ergo illius: id ē forme q̄ fit in ſenſu cernentis: quaſi parens eſt forma corꝑis ex qͣ fit:ſed parens illa nō vera: vn̄ nec iſta vera proleteſt. neqꝫ enī idem omīno gignitur: qꝛ aliqͥd alid̓ corporiadhibetur vt ex illo formetur. id ē ſenſus vidētis Quocirca id amare alienari eſt. Itaqꝫ voluntas q̄ vtrumqꝫcōiungit quaſi parētem ⁊ ꝓleꝫ magis ſpūalis ē ꝙͣ vtꝝlibet eoꝝ. Nam corpꝰ illd̓ quod cernitur omīno ſpūalenō eſt. viſio vero q̄ fit in ſenſu hꝫ admixtū aliqͥd ſpūaleqꝛ ſine anīa fieri non poteſt: ſed non totuꝫ ita eſt: qꝛ illequi formatur corꝑis ſenſꝰ ē Ideo aūt nec ꝓlem viſiōispoſſumꝰ dicere volūtatem: qꝛ erat an̄ viſionem: nec qͣſiparentem: qꝛ non ex volūtate: ſꝫ ex viſo corꝑe formataet imp̄ſſa eſt. Fineꝫ fortaſſe volūtatis ⁊ reqͥem poſſumꝰdicere viſiōem ad hoc dumtaxat vnū. Neqꝫ ꝓpter hocnihil aliud volet: quia videt aliqͥd quod volebat. Nonitaqꝫ ipſa omīno volūtas hominis: cuiꝰ finis nō ē niſibeatitudo: ſed ad hoc vnū interim volūtas videndi finēhabet viſionem: ſiue id ad aliud referat ſiue nō. Tāꝙͣſi quiſqꝫ velit videre cicatriceꝫ: vt inde doceat vulnusfuiſſe. Aut ſi velit videre feneſtrā: vt per feneſtrā videat trāſeuntes. Om̄s tales volūtates ſuos ꝓprios finethn̄t: qui referūtur ad fineꝫ illiꝰ voluntatis: qua volumꝰbeate viuere: ⁊ ad illā ꝑuenire vitam: q̄ non referat̉ adaliud: ſed amāti per ſe ip̄aꝫ ſufficit. Recte ergo ſūt uoluntates: ⁊ omnes ſibimet religate: ſi bona eſt illa: quocuncte referūtur. Si aūt praua eſt: praue ſunt oēs: ⁊ iōrectaꝝ voluntatū ꝯnexio iter eſt quoddā aſcēdentiū adbeatitudinē: qd̓ certis velut paſſibꝰ agit̉. Prauaꝝ hecatqꝫ diſtortaꝝ voluntatū implicatio vincl̓m eſt. quo allgabitur qui hoc agit: vt ꝓiiciatur ī tenebras exterioreſBeati ergo qͥ factiſ ac moribus cantāt canticū graduūet ue his qui trahūt peccata: velut reſtem longa. Sic ēaūt reqͥes uoluntatis quaꝫ dicimꝰ finem: ſi adhuc referatur ad aliud: ſicut poſſumꝰ requiem dicere pedis eſſein ambulādo: cum ponitur: vn̄ alius imitat̉ quo paſſibꝰpergitur. Sic cum aliqͥd ita placꝫ: vt in eo cū in aliquadelectatiōe uoluntas acquieſcat: nō dum eſt tn̄ illd̓ quotenditur: ſed ⁊ hoc ad aliud refertur: vt deputetur nortanꝙͣ patria eius ſed tāꝙͣ refectio vel māſio viatoris..XXI.Ꝙ nec in fantaſia ſimiliter. vbi fit infinita trinitatum alternato.Orro in alia trinitate illā ſpeciē q̄ in memoriaeſt: quaſi parētem dicimꝰ eius q̄ fit in fantaſiacogitātis. ſed nec illa uera parens: nec alia uera proles eſt Quāuis enī forma q̄ eſt in acie recordatiaex ea fiat que ineſt memorie. tamē ipſa acies nō inde exiſtit. ſed erat an̄ illam. Difficiliꝰ iam plane diſcernitur.utꝝ uoluntas que memorie copulat viſionē nec parensnec ꝓles ſit alicuius eoꝝ. qn̄quidē utrumqꝫ ita ꝯiungiut taꝙͣ vnū ſingulariter appare at. ut diſcerni niſi rōnepoſſit. atꝫ illud primū videndū eſt. non eſſe uoluntatemreminiſcēdi: niſi uel totū ul̓ aliqͥd eius rei quaꝫ remīſciuolumꝰ in penetralibꝰ memorie teneamus. quod eninomni ex ꝑte obliti ſumus ab eo nec reminiſcēdi uolūtaſexoritur. Un̄ intelligi poteſt: uoluntatē reminiſcēdi abhis rebꝰ q̄ memoria continētur ꝓducere. Adiūctis hisſimul que modo per recordatōem credendo exprimutuſid ē ex cōpulatōe rei cuius recordati ſumꝰ: ⁊ viſionis qͥinde facta eſt in acie cogitantis cum recordati ſumus.Ipſa que utꝝqꝫ copulat uolūtas: requirit aliud: quodquaſi inicium eſt atꝫ contiguū recordanti. tot igit̉ huiꝰgeneris trinitateſ: quot recordatiōes ſunt: quia nulla ēeaꝝ ubi hec tria nō ſint: qꝛ uero non poteſt acies animiſimul omnia que memoria tenet vno aſpectu contueri.alternāt̉ viciſſim trinitates cogitatōnū: fitqꝫ illa innumerabiliter numeroſiſſima trinitas. id eſt que facultate