LiberUiceſimus

genere mares: vt dictum eſt: plus feminis viuūt. excepto genere canum leuerarioꝝ. in quibꝰ mas decem ānisviuere poteſt. femina duodecim. et hoc ꝓpter laboremet in hoc genere ſemꝑ vtuntur coitu dum viuūt maresac femine ¶ Areſtotiles. Canes cogniti non ſunt a ſenibus iuuenes: niſi per dentes. quia dentes iuuenū albi ſunt ⁊ acuti. dentes aūt ſenuꝫ nigri ⁊ obtuſi: Canesmenſtruant per quinqꝫ dies ⁊ in hoc temꝑe apoſtemantur ora matricum eaꝝ: nec appetūt coitum. poſt partuꝫergo groſſam humiditatem multā flegmaticā eiiciunt.et ꝓpter hoc eoꝝ corpora macreſcūt: Preterea canibꝰaccidūt infirmitates canicies. et ſquinantia canina: etpodagra. Squinantia canes interficit: ⁊ pauci eorumcuadunt a podagra. Monſtruoſitas etiam: vt dictū eſtaccidit canibus ⁊ huiuſmodi animalibꝰ multas habentibus fiſſuras in pedibꝰ: ꝓpter multitudinē filioꝝ: ⁊ qꝛpariunt filium incompletum. nam ⁊ canis parit filios īmaiori parte cecos. Cum aūt infirmantur canes: comedunt alicuiꝰ herbe radices ad euomendū. ¶ Actor.Eſt autem etiam inter canum egritudīes lunaticꝰ morbus et rabies: de qua dicetur poſtea ¶ Plinius librotriceſimoſexto. Odor aūt ex argentifodinis inimicuseſt omnibus animalibꝰ: ſed maxime canibꝰ. ¶ Ideꝫ inlibro triceſimoquarto. Halitus quoqꝫ fornacum plumbi noxius ac peſtilens ſentitur: ſed ociſſime canibꝰ.¶ Auicenna in quarto canone. Elleborus etiā interficit canes: et muſcus ſimiliter. ¶ XIX:¶ Actor.¶ ¶ De latratu canūAnum vox dicitur latratus: ſicut vulpium gānitus. boum mugitus. equoꝝ hinnitus ¶ Plinius in libro viceſimoquinto. Periſtros herbam quihabent a canibus eos latrari negant ¶ Idem in libroviceſimooctauo. Eos quoqꝫ qui linguam hyene in calciamento habent ſub pede. tradunt magi a canibꝰ nonlatrari. ¶ Idem in libro viceſimonono. Cor caninumhabentes fugiunt ⁊ non latrant canes: lingua quoqꝫcanina in calciamento pollici ſubdita. vel cauda muſtele viuenti abſciſa non latrant canes eum qui hoc habꝫ¶ Pitagoras iln libro romanoꝝ. Si portauerit ſecūhomo lignum: quo fuerit hominis os vſtulatum nec latrabūt: nec conſurgent canes aduerſus eum. ¶ Actor.Eſt etiam ranūculus viridis modicus. qui calamitesdicitur. de quo dici ſolet. ꝙ ſi proiiciatur in os canis.reddit eum mutum. vnde ab effectu mutus dicitur. vn̄in eccleſiaſtico dicitur exenia alias encenia ⁊ dona excecant oculos iudicum ⁊ quaſi mutus in ore canis aduertit corruptōnes eoꝝ. huiuſmodi ranūculꝰ ſuꝑ arbores corilos frequenter reꝑitur. ibiqꝫ aſſidue carabdriōvoces emittit. ſed ⁊ tortelli de poſca proiecti in ore canum impediūt eoꝝ latratum. Cuiꝰ rei ſatis apparet cāſcilicet humiditas poſce viſcoſa. ¶ XX.De morſu eorū ac remedijs cōtra eum¶ Auicenna in ij. canj.Anis non rabioſus ſi momorderit aliquem locus aceto ſtatim aſpergatur: manuqꝫ ml̓tociēsquaſſetur. Deinde ſuꝑ ip̄m nitrum cum acetoponatur. omnibuſqꝫ tribus diebus remoueat̉.vel curari poteſt cum cepa ac ſale: et ruta: et fabis: et amigdalis amaris: cum melle vel arnogloſſa. ¶ Plinilibro viceſimo: Foliis cuiuſcūqꝫ peponis ſatiui cum vino: canis morſus ſanatur. Cepe quoqꝫ ſilueſtres ex aceto illite vel ſicce cum melle ac vino: ita vt poſt terciuꝫdiem ſoluantur eoſdem curāt Alliuꝫ quoqꝫ ad morſuscanum ⁊ vulnera imponitur cū melle. Preterea feniculi ſilueſtris radicem in ſucco vel cū melle multi contramorſus canis ſolent illinire. ¶ Idem in libro viceſimoſecundo: Urtica morſibus addito ſale medetur. Boleti etiam eiſdem ex aqua illinūtur. ¶ Idem in libro viceſimoſecūdo. Acetuꝫ canis morſibꝰ medicinale eſt. Ace

ti quoqꝫ fex cum melanthio contra eoſdem ꝓdeſt. Iteꝫfici ramorum teneri cauliculi imponūtur cuti. Surculoquoqꝫ caprifici coagulatur in caſeo lac qui morſus canis ſanat. Preterea folia caprifici molliſſīa canis morſus recentes cum vino ſanant. Amigdale quoqꝫ cummelle. Nuces etiam iuglandes cum cepa ⁊ melle ⁊ ſalecanis hominiſqꝫ morſus curant. ¶ Idem in libro viceſimooctauo. Aggrauant quoꝝdam vulnera introitueoꝝ qui vnꝙͣ leſi fuerunt dente canis aut ſerpentium.Uirorum autem capillus medetur ex aceto canis morſibus. Urina quoqꝫ ꝓpria cuiqꝫ maxime prodeſt: confeſtim ꝑfuſo canis morſu. ¶ Idem in libro viceſimonono. Lapis etiam morſus a cane vſqꝫ in ꝓuerbiū venitdiſcordie Idē in li. triceſimoprimo. Nitrū valꝫ cōtramorſus canis addita reſina cum aceto illitis. ¶ XXI.¶ De medicinis ex cane ¶ EſculapiusAnis ſangnis potatꝰ tremuloſos liberat. Caput eius vſtum tritum et pulueriſatū: vel eiuscaro neruoſa ⁊ ficus: morſus canis ſi bibaturſanat. Puluis dentium eius dolores dentiumac gingiuas curat. Cor eius potatū canes a latratu d̓tinet. Fel eius cum melle curat oculos Cac eius bibitūpilos ⁊ capillos creſcere non ſinit: cum melle vel vinodatum mox fetum mortuū eiicit. Dens ex eo tactus cito emittitur: ⁊ cicatrices oculoꝝ extenuat. Adeps eiuspodagram ⁊ aurium dolorē ſanat. ¶ Auicenna. Sanguis canis ꝓhibet ortum piloꝝ euulſorum: vt ſcripſitgalienꝰ. Urina quoqꝫ canis adminiſtratur ſuper verrūcas: Teſticulus canis eſt ſicut teſticulus vulpis. Reſoluit apoſtemata flegmatica: mūdificat vlcera: ꝓhibꝫqꝫ formicam dilatari. ⁊ aperit fiſtulas ⁊ incarnat vlcera fraudulenta corroſiua. Confert etiam alcola. et qn̄vir maiorem amboꝝ ſumit fit fortior maſculus Ml̓iervero ſi ſumat debiliorem fit magis femina. Dicituretiam ꝙ ille qui eſt humidus facit augmentuꝫ in coituSiccus aūt ipſum abſcindit. ⁊ vnuſquiſqꝫ amborū deſtruit alterius oꝑationem. Stercus canis ex oſſibꝰ nutriti confert cum melle vlceribꝰ antiquis. Idem in palato cum digito ponitur ad ſquinantiā. confert autemſolutōni ⁊ vlceribus inteſtinoꝝ cliſteriſatum aut bibitum in lacte decocto cum ferro aut lapidibus. ¶ Dyaſcorides. Cac primi partus canis capilloꝝ ortus amputat ⁊ in vtero infantes excludit. Lotium caninū additonitro aut medicamīe facto lepras ⁊ prurigines tollit.Fimus caninus in canicularibꝰ diebꝰ collectus: ⁊ ſiccꝰbibitus: ventrem abſtinet cum vino. Albus vero fimꝰeiuſdem arcuato morbo medetur. ¶ Pliniꝰ libro viceſimonono. Sanguinc canino nihil preſtantius contratoxica putant. Canino felle cum melle curabat appollonius oculoꝝ ſuffuſiones: item albugines Canini lactiſinſtillatio dolorem et grauitateꝫ aurium ſedat. Adipecanino lendes a capillis tollūtur. ¶ Idem in libro triceſimo. Canina cutis cuilibet digito circūdata diſtillatōnes ſedat. Fel caninum podagris confert penna illinitum. verrūcas omnium generum ſanat vrina canis recens illita. Fimiqꝫ cinis cum cera ¶ Ambroſius. Oīsquoqꝫ fera egra hauſto canis ſanguīe curat̉. ¶ XXII.¶ De cane rabioſo¶ Phiſiologꝰ.Anis quandoqꝫ poſtꝙͣ comedit de cadaueremortuoꝝ inſanit. et tunc limphas reformidat.ti limphaticus dicitur. Preterea canis: ſicutvnde morbus hominis a cane rabido vulneraalie quedam beſtīe: linguam attenuat lambendo: cuiusſaliua ſi lingue ſanguinem attigerit in rabiem agit.Iſaac in viat. Canis: vt dictum eſt: naturaliter frigidus ⁊ ſiccus eſt: cui nigra dominatur colera. vn̄ ex ſuiabundantia immutata et putrefacta et toto corporedominans ita corrupta: neceſſe eſt ꝙ rabidos faciat. ⁊maxime in autumno et vere ¶ Plinius libro ſecundo.