LiberDecimuſnonus

inimici. cuꝫ ſe infirmitate grauari ꝑſenſerit. ſpiritu narium eos extrahunt de cauernis. ⁊ ſuꝑata veneni ꝑnicie. eoꝝ pabulo reꝑantur. Diptānum herbā ip̄i ꝓdiderunt. Nam eo paſti ſagittas acceptas excutiunt. Mirantur aūt ſibilum fiſtolaꝝ. arrectis auribus acute audiūt. ſub miſſis nihil. ſed quādo immēſa flumina vl̓ maria trāſnatant capita clunibꝰ p̄cedentium ſupponūt. ſibiqꝫ inuicem ſuccedētes. nullū laborem ponderis ſeutiunt. ¶ Solinus. cerui acceptis canum latratibꝰ. ſecundum ventū vias dirigunt. vt odor cū ipſis recedat. Simaria tranant non aſpectu petunt littora. ſed olefactu.Infirmos ponūt ī vltimo ⁊ laſſoꝝ capita clunibꝰ ꝑ vices ſuſtinēt. ¶ Ex libro de naturis reꝝ. Cerui cornuain aquis mutāt quia dextrū cornu medicaminibꝰ vtilenolūt reperiri ab hoīe. cum aūt ſerpentē vorauerit. veneno eſtuāte permotus ad fontē aquaꝝ feſtinat. amatem̄ aqua dulci puriſſima aſſociari. ¶ G. XXXVII.¶ De ipſorū venatione ¶ AreſtotilesEruus mas etiā cum impinguatur latet vt nōip̄c ꝓpter pinguedinem venetur. Cerua quoqꝫcū filiis ſuis vadit ad loca latētia ſicut fiſſuraslapidum. que nō habent niſi vnū introituꝫ. Uenaturaaut ceruoꝝ eſt ſecūdum hūc modum. homines duo vadunt ſimul ad venādum. quoꝝ vnus ſibilat̉ ⁊ canit. ceruuſqꝫ ſequitur cantum. quia delectatur in ip̄o. et tuncalius traicit ip̄m venabulo. Et ſiquidem auricule ceruifue rint eleuate audiet fortiter. ſtatimqꝫ cognoſcet illūqui traicere volet. ſi vero fuerint demiſſe non cognoſcꝫ¶ Plinius libro viii. cerui mares ſoluti deſiderio libidinis. auide pabula petunt. at vbi prepingues ſe ſenſerint. latebras querūt. fatentes incōmodū pondus. Alias vero ſemꝑ in fuga quieſcūt. ſtantes quoqꝫ reſpiciūt⁊ cum ꝓpe ventum eſt: rurſum fuge p̄ſidia repetunt. fugiunt aut latratu canum audito. ſecunda ſemꝑ aura. vtabeant cū ipſis veſtigia. Fiſtola vero paſtorali mulcentur ⁊ cantu. ceterū animal ſimplex eſt omniū rerū miraculo ſtupens. in tantū vt equo vel buccula ꝓpius accedente. hominē iuxta venantē non cernat. aut ſi cernatarcum ip̄m ſagittas qͣꝫ mirat̉. Porro diptānū herbaꝫextrahēdis ſagittiſ potentē cerui mōſtrauere eo ꝑcuſſitelo paſtu herbe illius eiecto. vrgente quoqꝫ vi canū vtro ad hominē confugiunt ¶ Gloſa ſuꝑ cantica. Ceruicanibus inſequētibus per dumēta cornibus dorſo impoſitis illeſi euadunt ¶ Ex libro de naturis rerū. Di­.cunt venatores qꝛ ſi ceruus a canibꝰ inſecutus: aquasbibens intrauerit. a laſſitudine refocillatur: ⁊ ad curſūreparatur. ¶ C.XXXVIII.¶ De ceruorū generatōne. ¶ Glo. ſuꝑ cāticaErui temꝑe amoris: a patria diſcedunt ⁊ tūc alter clunibus alterius capite impoſito ſe fuſtemtant ordinate incedētes. primoqꝫ fatigato vltimus ſuccedit? ¶ Plinius vbi ſupra. Cerua in pariēdoſemitas minus cauꝫ. vt dictum eſt. humanis veſtigiistritas. ꝙͣ que ſecrete ſunt: ac feris oportune. Cōceptuseaꝝ poſt arcturi ſidus: octonis mēſibus ferunt ptusinterdū et geminos. a conceptu ſeparāt ſe at mares relicti: rabie libidinis ſeuiunt ⁊ fodiūt ſcrobes. Tunc roſtra eoꝝ nigreſcūt. donec aliqui abluant ymbres. Iamvero ſoluti deſiderio libidīs: auide pabula petunt. Cerue vt dictū eſt purgantur ante ꝑtum herba que diciturſylē: ⁊ ſic vtero faciliore vtūtur. ¶ Idem ī libro xxviiiTradunt quoqꝫ ceruas cū ſe grauidas ſenſerint deuorare lapillum: in excrementis reꝑtum. qui ad alligatuscuſtodit ꝑtum. ¶ Areſtotiles. Ceruus vt dictū ē maſculus vociferatur multū temꝑe coitus. Cerua nō pōtcōitum pati ꝓpter duriciem virge maris: recipit autemfugiendo. Cerua paritura prius draconteam comeditcum vero parit ſubito comedit ſecundinā fetuū anteꝙͣcadit ad terram. et eſt eius ſecūdina venenū. Parit au

tem ſuꝑ viam: quoniā ad locum illū animalia ſe nō applicant ꝓpter homines. Poſt ꝑtum vero filios ad localatentia vnū introitum habentia ducit. Unde cū alijsanimalibus pugnare poſſunt ¶ Ex libro de naturis rerum. Ceruoꝝ mares ſtatuto veneris temꝑe ſeuiūt libidinis rabie Femine vero cōcipiunt ante arcturi ſidus.i. auguſto exeunte: ac ſeptembri intrāte. Separāt aūtſe cōceptus temꝑe. Parit aūt cerua in via calcata: ⁊ cūfctū ſuo currit ſequēdo ventū. ne ſi occurret obuiā vento: ventus vaporem eius deferens nūciaret iter ſuuminſequētibus eam: vt moreretur. Porro iuxta ſolinumcerui teneros fetus ſtudioſe occulūt: ⁊ abſcōditos interꝓfunda frōdiū vl̓ herbaꝝ pedum verbere caſtigāt adlatendū. Cūqꝫ maturuerit ad fugā robur: exercicio curſus docēt. ac ꝑ abrupta ſalire aſſueſcūt ¶ XXXIX.De morbis ac ſenectute eorū.¶Pliniꝰ li. viij.Eruus quādoqꝫ fit inteſtino dolore ita īfirmꝰvt rumpatur interius. Febrium morbos. vt di¶ ctuꝫ eſt. hoc animal nō ſentit quintiā huic medetur timori. Terui quoqꝫ a ſphalangio ꝑcuſſi quod ēaranee genus aut aliquo ſimili: cācros edendo ſibi medentur. ¶ Iſidorus. Cerui cū ſe infirmitate grauari ꝑſenſerint: ſpū narium ſerpētes de cauernis extrahunt:ac ſuꝑata veneni pernicie: illoꝝ pabulo reꝑantur. Herba quoqꝫ diptanno paſti ſagittas acceptas excutiunt.¶ Ambroſius. Cerui quoqꝫ vt dictū eſt quādo egrotant ramuſculos olee comedūt: ⁊ ſanefiūt. ¶ SolinusCerui pro etate ramos augēt. Item incremētum ī ſexennes perſeuerat. Deniqꝫ numeroſiora fieri vltra nonpoſſunt: ſed craſſiora. que quidē caſtratis nūqͣ creſcūtnec tamē decidūt. patuit eos nūqͣ febreſcere. Dentesvero monſtrāt in eis ſenectutē. cum aut pauci inueniūtur aut nulli. Ad dinoſcēdaꝫ vero eoꝝ viuacitatē alexander magnus torques plurimos ceruis innexuit: quipoſt annū centeſimum capti: nec dum ſenii indiciuꝫ preferebāt ¶ Gloſa ſuꝑ pſalmū xli. Ceruus ſenio grauatꝰexcreſcētibus pilis ⁊ cornibus: ſerpētem naribꝰ hauritquo hauſto eſtuat veneno. Unde fontem ad bibēdumardētiſſime deſiderat. quo hauſto pilos deponit ⁊ cornua ¶ Ex libro de naturis reꝝ. Ceruus ſenex vt aitareſtotiles dentes nō habet: vel paucos habet. venatores aūt pro experimēto certiſſimo prodiderūt: ꝙ ceruoad etatem grauidaꝫ veniēte: oſſe capitis ſub oculo terebrato naturaliter veſpe cōcrete: ac formate interius exhumore ſuꝑfluo: vel vt alij autumāt ex medulla ꝓdeuntcuolātes. Et tunc dicūt eum nō poſſe diutius viuere:uiſi ſecūdum qd̓ ſupra dictū eſt. innouetur. aliquandoetiā eodē modo veſpas dicunt prodire concretas ē naribus cerui. ¶ C.XLDe carnibus ceruinis et adipe et ſāguīeIſaac.Eruina caro dura eſt ad digerendū: ⁊ melancolica: ſed tn̄ diuerſa ſecūdum complexiones ⁊ etates. ſicut de boue diximus. Nam lactātes ceteris decentiores. iuuenes aūt duriores. decrepiti veropeſſimi. Sed iuuenes ſi caſtrati fuerint: meliores ſunt:qꝛ calore temꝑantur ⁊ ſiccitate. ¶ Auicēna. carneſ ceruoꝝ cū groſſitudine ſua velocis ſunt deſcenſionis ⁊ faciunt euenire febres quartanas. ¶ Idem caro cerui cōfert ſpāſmo: ⁊ adep̄s ſimiliter. qui ſcilicꝫ adeps vehem̄tis calefactionis eſt. et linimentū ex eo factū venenoſafugat. ¶ Areſtotiles. Epar vero cerui valde malū eſtquia corpus eius valde male complexionis eſt. ¶ Solinus. Patuit ceruos nunꝙͣ febreſcere. quā ob cauſamconfecta ex medulla ip̄oꝝ ⁊ vngula: ſedant calores hominum languentium. Legimꝰ plurimos matutinis diebus ceruinam carnem deguſtare ſolitos: ſine febribuſlongeuos fuiſſe. quod demum proderit: ſi vno vulnere