LiberDecimuſſeptimus

ipſi veniendi miluoꝝ ſcapulis ſuſcepti: ꝓpter breues etparuos volatus: ne per lōga aeris ſpacia fatigati deficiant hoꝝ ſaliue cicadas gignunt. Qua paſſeris nidoreꝑta cōmedūt: ⁊ ſua obficiūt. Poſt hec illa ſuſcepta ⁊fouent ⁊ nutriunt. hi alio nomine tuci dicuntur ¶ Ex libro de natura rerum. Cuculus eſt auis imꝓba que vocem ſuam in cantando nō mutat: ſed ſemꝑ eandeꝫ replicat. Auis pigerrima eſt ⁊ loco non ſtabilis. Turturisfere colorē habet: hieme plumis ſpoliari dicitur: intratqꝫ terre latibulum vel cōcauitates arboꝝ: illic eſtate ꝯgerit: quo hieme viuit. Quā ſua in nido minoris auicule ponit: ⁊ de ouis illius totidem demit: ne dum illa numero ſuꝑflua inuenerit: quaſi: aliena repudiet Itaqꝫ cuculus ab aliena matre cum pullis eius fotus ⁊ eductꝰ:dum adhuc in nido inualidus ſedet: quadaꝫ tamen auiditate naturali ceteris pullis cibos rapit: ⁊ hac ſagacitate p̄ ceteris pingueſcit: atqꝫ nitidior fit. In cuiꝰ elegantiā nutrix conuerſa: gaudet eius forma: miraturqꝫſeipſam: ꝙ talem peperit adeo deſipienſ: vt magnitudine fetum a pullis minoribꝰ nō diſcernat: ſed om̄es pullos ſuos in eius ꝯparatione damnat. At vbi eum eduxerit et ad robur volandi nutrierit. ipſe viceuerſa ⁊ ī nutricem inſurgit: ⁊ inſequenteꝫ ꝑimit ¶ Plinius libro. xviii. Mutatur et cantꝰ alitis temꝑarie quā cuculū vocant ¶ Idem libro. xiii. Mirabile quoddā eſt de cuculo quo quis loco primū audiat alitem illam: ſi pes dexter circūſcribatur: ac veſtigiū id effodiatur n̄ gigni pulices vbicūqꝫ aſꝑgat̉ ¶ Idē in li. xxviii. Tuculi fimꝰ invino decoctus et potꝰ morſui canis rabioſi confert¶ Areſtotiles. Cuculus ouis ꝓpriis incubat: ſed vnuꝫouū in nido fulice ponens eiuſdem oua ſugit. Illa verofuturi euentus ignora: ouuꝫ ſedula nutrix fouet. Sedcuculo excluſo et poſtmodū adulto nutrix a nōnullis qn̄qꝫ necari ꝑhibetur. In eſtate volat et laſciuit. Idē ſemper in cantu repetens. In hieme iacet languens ⁊ d̓plumatꝰ ac buboni ſimilis.De diomedijs auibus. ¶ Iſidorus.LXVIII.yomedie aues a ſociis dyomedis appellate ſūtquos fabule ferunt in eaſdeꝫ volucres fuiſſe ꝯuerſos: forma fulice ſimiles: magnitudine cignoꝝ: colore candido: duris et grandibꝰ roſtris. Sūt autem circa apuliaꝫ in inſula dyomedia inter ſcopuloſ littoꝝ et ſaxa volitantes. Iudicant auteꝫ inter ſuos ⁊ aduenas. Nam ſi grecus eſt ꝓpius accedūt et blandiuntur. Si alienigena morſu impugnāt et vulnerant lacrimoſis quaſi vocibꝰ dolentes: vel ſuam mutationeꝫ: velregis interitum. Nam dyomedes ab illiricis interēptꝰ eſt. hee autem aues latine dyomedie vocantur. Greci vero eos herodios vocāt ¶ Pliniꝰ libro. x. Nec dyomedias p̄teribo aues. Iuba cataractas vocat et eis eēdentes oculoſqꝫ igneo colore. Letero candidas tradēsDuos ſemꝑ his duces. Alterum ducere agmen: alterūcogere. Scrobes excauare roſtro: inde crate conſternere ⁊ oꝑire terra que āte fuerit egeſta. In his fetificare. fores binas omniū ſcrobibꝰ. Orientem ſpectare quibus exeat in paſcua: occaſuꝫ quibꝰ redeant. Aluum exoneraturas ſubuolare ſemꝑ ⁊ contrario flatu. He in ſolo loco totius orbis viſuntur in inſula quā diximus nobilem. Dy omedis tumulo atqꝫ delubro cōtra apulie oram fulicaꝝ ſimiles. Aduenas barbaros clangore infeſtant. Grecis tantum adulātur: miro diſcrimine: velutgeneri dyomedis hoc tribuentes. Edemqꝫ eius quotidie pleno gutture madentibꝰ pennis ꝑluūt atqꝫ purificant. Unde origo fabule Byomedis ſocios in eaꝝ effigies mutatos ¶ Solīꝰ. Dyomēdas aues inſula qͣ orāapulie videt: et tumulo ac delubro dyomedis inſigniseſt: ſola gignit cui eſt color candidꝰ: ignei: oculi: ora dētata: congregate volitant: dueqꝫ duces ſunt. Quaruꝫ

altera agmen p̄it: vt ductu certum iter dirigat. alterainſequitur vt inſtantia tarditateꝫ vrgeat. Cuꝫ fetificūtempꝰ adeſt: roſtro ſcrobes excauāt: ⁊ ſurculis inuerſūpoſitis ſubtercauata ꝯtegūt: ⁊ ne oꝑimēta deſint. ſi forte lignoꝝ caſſa alias caſſia venti auferant. hanc ſtruemp̄munt terra quaꝫ egeſſerant: ſic uidos moliūtur: bifori acceſſu. aditusᵇ qui mittit ad paſtus in ortuꝫ deſtinatur. qui excipit reuertētes verſꝰ occaſū eſt: vt lux ⁊ morantes excitet et receptui non denegetur. Edem ſacraꝫhuiōi ſtudio omni die celebrant: aquis plumas imbuūtet alis impendio madefactis rorulente confluunt: et ſicedem humore excuſſo purificant. Tūc pennis ſupplardunt: et inde quaſi ꝑacta religionē diſcēdūt. Ob hoc aues factos dyomedis ſocios ferunt. Aluum aūt exonerature aduerſis flatibꝰ ſubuolāt: quibꝰ ꝓluuies longiꝰauferat̉.LXIX.De egitho et emeria et ercinia.Plinius libro decimo.Bithus auis minima cum aſiuo pugnat. Aſinꝰ qͥppe ſpinetis ſe cauſa ſcalpendi atterēs: ni¶ dos eius diſſipat. Quem adeo pauet auicula:vt omnino voce rudentis audita ouā eiiciat. pulliqꝫ ipſi metu cadant Itaqꝫ aduolās vlcera eꝰ roſtro excauatPorro achantis egithum odit intm̄: vt eoꝝ ſanguinēcredant non cōire. ¶ Iorath. Emerie ſunt aues que denocte volantes illuminat aerem ꝓpter pennaꝝ ſuaruꝫnaturam. que magis in tenebris ꝙ in lumine lucent: ſicqꝫ ꝓduntur ⁊ capiūtur. ¶ Iſidorꝰ. Ercinie aues dicteſunt ab hercinio ſaltū germanie vbi naſcūtur: quarumpenne adeo ꝑ obſcurū emicāt: vt ꝙͣuis nox denſis tenebris obtenta ſit ad p̄ſidium ītineris dirigendi iacte interluceant: curſuſqꝫ vie pateat indicio plumaꝝ fulgentium.¶ IXXX.¶ Idem.¶ De falcone.Alco dicitur: eo ꝙ incuruis digitiſ ſit. hic italica līgua capus dicitur a capiendo ¶ Radulphus vbi ſupra. ¶ Herodius eſt quem vulgofalconem dicimꝰ velox rapiduſqꝫ ad p̄dam ¶ Ex librode naturis reruꝫ. Falco eſt auis nobiliſſima: volatu impetuoſiſſima: ⁊ in cuſtodia ſui minꝰ cauta. Ideoqꝫ cumad p̄dam dirigendus eſt: a domino ſuo retardatur necauis ei capienda oſtenditur niſi priꝰ aliꝙͣtulum elongetur vt p̄dam cuꝫ impetu moderato ſubſeqͣtur. In ardeecapt̉ a duo falcōeſ ꝑiter relaxant̉: quoꝝ vnꝰ ſūma petitalius iuxta terram inuolat: vt videlicet ille volanteꝫ ardeam impulſu p̄cipitet. iſte vero p̄cipitatam accipiatAreſtotiles. Falco renes habꝫ debiles: pectuſqꝫ robuſtum: delicioẜ vtitur cibis: Unica verſatione colluꝫgirat circulariter: pectore exn̄te immoto adeo vt oculieius duo: centum argi luminibꝰ ratione huius viſꝰ cuiuſdaꝫ naturalis diſcretionis videantur ex equo reſpondere. Prede quoqꝫ que poſt tergum eſt ꝓuidꝰ inuigilat.LXXI.¶ De diuerſis generibus falconumEx libro de naturis re.Alconū genera duo ſunt. Unum nobile: quodauem vſu paruo naturaliter capit aliud ignobile ac vile: quod niſi multo labore et maceratiAone aſſuefactum hoc facit. Hoc vltimū genus cum ardeā ad terrā īpulerit. iamqꝫ in ꝓmptu eſt vt eaꝫ capiatArdea anguillaꝫ l̓ aliū piſcē quē recētiꝰ vorauerat: euomit: ⁊ tunc falco libere eaꝫ volare ꝑmittens ac munusfetidum ſibi oblatum p̄ferens et gaudens ocius apprehendit Non ſic autem falco nobilis: ſed eiectum munꝰvilipendens. auem doloſam ſeuerius punit. Habet autem falco os acutum ac durum in pectore: quod ei natura ꝓuidens indidit ad impulſioneꝫ prede. Scripſeruntaquila ſimachꝰ et theodocion epiſtolā ptholomeo regi