LiberDuodecimus

decoquitur: ⁊ omni mane patienti ieiuno ad comedendum datur. ¶ Plinius libro. xxii. Lens optima eſt q̄ facillime coquit. ea qͣꝫ que maxime aquam abſorbet. aciēquidem oculoꝝ obtundit ⁊ ſtomachū inflat. ſed aluumin cibo: magiſqꝫ decocta celeſti aqua ſiſtit. Eadem minus percocta ſoluit. puſtulas vlceruꝫ rumpit. et ea queintra os ſūt purgat ⁊ aſtringit. omnes collectiones impoſita ſedat: maximeqꝫ rimoſas et exulceratas. cū melliloto. aut cōtoneo oculoꝝ epytoras. Contra ſuppurātia cum polenta imponitur. decocte quoqꝫ ſuccus adoris vlceratōem ac genitaliuꝫ adhibetur. Cum polētapodagris imponitur et vuluis et renibus: pernionibꝰvlceribuſqꝫ cicatricem difficile trahentibꝰ. In dyſenteria efficacior eſt in tribus aquis cocta In quo ſcilicꝫvſu melius eſt ſemper illam torrere vel tundere vt tenuiſſima detur. vel per ſe vel cum cōtoneo malo vel piris: aut mirto: aut intubo erratico: aut beta nigra velplantagine. In aceto decocta: duricias diſcutit ⁊ ſtrumas. Decocte ſuccus ad oris exulceratōnes ⁊ genitalium adhibetur. Ad ſedem cuꝫ roſaceo aut cōtoneo. Inhis que acrius remedium exigunt cum putamine punici melle modico adiecto. Ad id demuꝫ ne celeriter inare ſcat: adiiciuntur ⁊ bethe folia Imponitur ⁊ ſtrumispāniſqꝫ vel maturis vel matureſcentibꝰ ex aceto diſcocta. Rimis ex aqua mulſa: ⁊ grangrenis cū punici gemine. Propter diſſolutōem ſtomachi triginta granalētis deuorantur. Pulmoni eſt inutilis et capitis dolorineruoſiſqꝫ omnibꝰ: ⁊ felli nec ſomno facilis. Ad puſtulas vtilis: igniqꝫ ſacro ⁊ manimis in aquāᵉ marinā decocta. Stomachi quidem cauſa polente modo potionibus inſpergitur. Que ſunt ambuſta aqua ſemicocta curat. Poſtea trita ⁊ per cribruꝫ effuſo furfure: mox ꝓcedente curatōe addito melle. Ex poſca coquitur ad guttura. Eſt etiam lens paluſtris per ſe non naſcens in aqͣnon fluente refrigeratorie nature. propter quod illinit̓collectionibꝰ: ⁊ maxime pōdagris. per ſe vel cuꝫ polenta glutinat ⁊ interanea ꝓcidentia. Eſt iteruꝫ ſilueſtrisagreſtis a grecis dicta helyphacos ab alijs phacos lenior ſatiua lente. Folioqꝫ minore ac ſicciore. Eſt iterūaltera ſpecies eius ſilueſtris. odore graui hec mitior.habet mali cōtonei effigie folia: ſed minora ⁊ caudidaque cum ramis decoquūtur. Menſes ⁊ vrinas cit. ictꝰmarine paſtinace ſanat. locoqꝫ percuſſo torporem obducit. Cum abſinthio bibitur ad dyſenteriam. Eademcum vino: commorantes menſes trahit: abundantes ſiſtit. decocto eius poto. Ipſaqꝫ herba vulneruꝫ ſanguinem cohibet: per ſe impoſita. Serpentium quoqꝫ morſus ſanat. Et ſi decoqͣtur in vino pruritꝰ teſtiū ſedat.¶ LXXIX.¶ Adhuc de eodem ¶ IſaacEnticula frigida eſt in pͥmo gradu: ſicca in tercio. Ex duobus cōtrariis eſt compoſita. in corR.Itice ⁊ medulla Nam cortex eius acuitatem habet: vnde ⁊ ventrem ſoluit. Medulla autem ſtiptica etconfortatiuā ſtomachi ⁊ inteſtinoꝝ ac contra dyarriāvalet. vniuerſaliter aūt nutrimētum corporis groſſumeſt: et ad digerendum durum. melancolicū ſanguinemgenerat: maxime ſi cum cortice cōmedatur. Cerebrumrumo groſſo ⁊ melancolico implet. vnde cauſa eſt doloris. ⁊ fallacium formidoloſoꝝqꝫ ſomnioꝝ. ventoſitatēfacit ⁊ conſtipatōnem. ideo plus ceteris granis ſtomacho nocet ac pulmoni. Sanis etiaꝫ officit oculis: qͣntomagis infirmis. Deſiccationis ſue cauſa ventrē ⁊ mēſtrua conſtipat. lens cum cortice cocta: ſicce cōplexionieſt noxia: ⁊ paſſionem in ea melancolicā generat: ſicutnigram morpheam. impetiginē. ẜpiginem. cancrū. elefanciam: et leoninam. Eis auteꝫ qui humide complexi

onis ſunt: aliquādo proſunt. ideoqꝫ ſi ſine cortice edartur: ydropicis valent. cum cortice autem nimis nocentpropter ventoſitatem ⁊ inflatōem quam creāt. valentetiam aliquando in cathaplaſmate contra apoſtema¶ Auicēna. Lens. vt galieno viſum eſt. aut eſt equalisin caliditate et ſiccitate: aut paꝝ decliuis ad caliditatēEt illud quidem genus quod comeditur notum eſt: ſedaliud genus eſt ſilueſtre malum: et eſt lens amara ⁊ manifeſte caliditatis ī qua eſt ficcitas et paꝝ ſtipticitatisLens quidē cōpoſita eſt ex virtute ꝯſtrictiua et abſterſiua. Cortex eius plurimū ſtipticus eſt: ⁊ in ip̄o eſt īflatio plurima: ſanguinem inſpiſſat: et non currit in veniſet ex ea melancolice generantur egritudines. Ex ea cūaceto factum emplaſtrum: reſoluit ſcrofulas ⁊ apoſtēta dura. Item cum aceto replet vlcera profunda ⁊ eoꝝſordes eradicat. Cum ſauich poſita ſuper podagramconfert: ⁊ eius multitudo generat lepram. minorat vxinam ⁊ menſtrua: qꝛ ſanguinem inſpiſſat: et omnino nōprouocat. Qui eius cibo plurimū vtitur: ei viſus obtenebratur: propter exiccatōnis illius vehementiā. Melius eſt autem illa que vehementiꝰ maturatur: ⁊ eſt alba et lata: Que quando cadit in aquam: non denigrateaꝫ: ⁊ oportet vt bene maturetur in decoctōe. Cū aquamarina valet ad formicaꝫ et fiſſuras accidentes ex friC LXXX.gore.¶ De lupino ¶ Iſidorus.Upinum et ip̄m ſicut ⁊ cicer nomen grecuꝫ eſtDe quo virgilius ait. Triſteſqꝫ lupini. Quiavide licet amaritudine contriſtant vultum guſtantis. naꝫ et de ip̄is pre amaritudine nec vermis necvllum animal comedit. Horum natura calida ⁊ fortiſſima eſt: ſed cōcti leniores ſunt: et egeruntur: ⁊ lūbricos.ac tineas ventris excludunt ¶ Plinius libro. xviii. Cōmune eſt lupinum vſui quagrupeduꝫ ⁊ hominuꝫ: ſoliacadūt ei: ſicut ⁊ papaueri. Itaqꝫ ſupino vius eſt proximus rapis: cum ſit ⁊ hominum ⁊ quadrupedis generivngulas habenti communis. Remediū eius eſt: ne metentes fugiant exiliendo: vt ab imbre tollatur Naturaaſſenſu terre mirabilior eſt. Primum quidem omniumcum ſole quotidie circumagitur. horaſqꝫ agricolis etiam nubilo demōſtrat Ter preterea floret. terrā amat.terraqꝫ non vult operiri. Et vnuꝫ hoc ſeritur: non arato: vbi fuerit miaxime fabuloſa: ⁊ ſicca: ⁊ etiaꝫ arenoſa.Coli vtiqꝫ non vult Tellurem adeo amat: vt quamuisfrutecto ſolo coniectum inter vepres: ad terram tamēradice proueniat. huiꝰ ſatu aruā ⁊ vinee pingueſcunt.Itaqꝫ adeo fimo non egēt: vt viceꝫ optimi repreſentetnichilqꝫ aliud. Nullo conſtat impendio vt ꝙ ne ſerēdiquideꝫ gratia opus ſit afferre protinus ſeritur ex aruoAc ne ſpargi quidem poſtulat decidens ſponte. primūqꝫ omniū ſeritur: nouiſſime colligitur. vtrūqꝫ fere menſe ſeptembri: qꝛ ſi non anteceſſerit hyemem: frigoribuseſt obnoxium. Impune preterea iacet: ſed derelictū etiam: ſi non protinus ſecuti obruant imbres. ab omnibꝰanimalibus: amaritudine ſua tutum eſt. plerumqꝫ tan̄leni ſulco integunt eum. Ex denſiore terra: maximeqꝫrubricam amat. Ad hanc alendaꝫ poſt terciū florē verti debet: in ſabulo poſt ſecundū: Cretoſa tamen limoſaqꝫ odit. ⁊ in his non prouenit. Maceratū aqua calidahomini eſt in cibo. Nam bouem vnuꝫ modii finguli ſatiant: validumqꝫ preſtant. Sed ⁊ ventribꝰ pueroꝝ proremedio eſt impoſitū. In fumo condi maxime cōuenitquoniā in humido vermiculi vmbilicum eius in ſterilitatem cāſtrant. Et ſiquidem in fronde ſit depaſtum. inarari protinus ſolum eſt opus. Serendū in terra et rubrica lupinum ⁊ aquoſiore agro adoreū. ¶ Palladiꝰlibro. xx. Cupinus qui radicem vnaꝫ habet: ſi ſarculet̉