Diſtinctō88

videtur etiam ꝙ res creatas meliores ꝙ ſint facere non potuei̓tB effectꝰ qui ꝓducitur a caẜm totam ſuam potētiam nō p̄tab ipſa melior fiei̓. ſed quotlibꝫcreatum deus operatur tota ſuapotētia. quia per eſſentiam ſuaꝫque indiuiſibil̓ ē. e̓go nullā rempoteſt meliorē facere ꝙ ſit. ¶P vnā res non deficit a bonitate alterius niſi per hoc ꝙ deficita participacōe d̓ine boītatis Iſteautem defectꝰ non eſt ex partedei qui equaliter ſe habet ad omnes creaturas ẜm dyo. ſed ex ꝑte ipſius rei que magis vel minbonitatis d̓ine capax eſt. ergo videt̉ ꝙ deus vnaquaqꝫ reꝫ n̄ poſſit meliorē facere ꝙ ſit. ¶ Sꝫ cōtra cuilibꝫ finito poſſibuis eſt additio. ſed cuiuſlibꝫ creature bonitas finita eſt. ergo poteſt ſibi fieri additio. ſed quicquid pōt fierideꝰ qui ompotens eſt facere poteſt. ergo videt̉ ꝙ quālibꝫ remmeliorē facere poſſet. ¶ P q̄quid natura facit ⁊ deꝰ facere poteſt. ſed oꝑacōne nature mutantur res in meliꝰ vt homo de puericia ī iuuentute. ergo et deꝰ resmeliores facere pōt ꝙ ſint ¶℟º dd̓. ꝙ vnniꝰ cuiuſqꝫ rei ī ſe ꝯſiderate eſt duplex bonitas ſicut ⁊duplex eſte. cū ens et bonum cuertātur .ſ. bonitas eſſential̓. vthomī eſſe viuum et racōnale etbonitas accidentalis vt ſanitas ⁊ſcientia et huiōi. loqndo de bonitate accidētali vnicuiqꝫ rei maiorem bonitatem deus ꝯferre po-

tuiſſet. Ioquendo autē de bonitate eſſentiali qualiber re creatameliorem aliam rem facere potuiſſet. Non tamen potuit hancrem facere eſſe melioris bonitatis. quia ſi adderetur ad bonitatem eſſentialem aliquid non eſteadem res. ſed alia. quia ſcd̓mph̓m in. viij. metha. ſicut in numeris vnitas addita vel ſubſtracta ſemꝑ variat ſpeciem. Itamdiffinicōibus drā addita vel ſubſtracta. verbi gracia. Si diffinicom bouis addatur racōnale. ianon erit bos ſed alia ſpecies. ſcꝫhomo. ſi ſb̓trahatur ſenſibile remanebit viues vitā arborū. Dn̄ſicut deus non pōt facere ꝙ ternarius manens ternarius habeat quatuor vnitates. ꝙuis quolibet numero maiore numeꝝ facere poſſit. Ita non poteſt facecere ꝙ hec res maneat eadeꝫ etmaiorem bonitatē eſſentialē hbeat vel minore. Ex omnibꝰ em̄hijs ſequeret̉ ꝙ affirmatio et negatio eſſent ſimul vera qd̓ deusnō poteſt facere vt dictū eſtAd primū ergo dd̓. ꝙ quelibetres in ſe cōſiderata non eſt optima niſi forte inꝙͣtum attingit onem bonitatē ſuā eēntialem. ſic̄ſi diceret̉ ternariꝰ eē maximꝰ ꝙattingit quātitatem ſue ſpei. ſedin ordīe ad vniuerſū eſt optimavt dicit Augꝰ ¶ Ad ſecundumdicēdum. ꝙ quāuis accipere apatre ſit commune filio cum omin creaturā communitate analogie. tamen habere per naturā ē

T