Diſtinctio.35.

ſit ignorans. qꝛ ſcīa ſua non eſtde genere ſcientie noſtre. Vndenec ignorātia oppoſita ſibi p̄t cōueīre; ſicut nec de lapide d̓r ꝙ ſitvidēs vel cecus. Sꝫ hͦ poſico dupliciter apparet falſa. Primo qꝛipſe deꝰ n̄ eſt cā reꝝ quantū adeē ip̄aꝝ ſolū cōe. ſꝫ qͣntū ad oē idqͥd ī re eſt cū em̄ ꝑ cās ſecundasdeterminet̉ vnaq̄qꝫ res ad ꝓprum eſſe. oēs aūt ce ſecunde ſunta pͥma: oꝫ ꝙ quicqͥd eſt in revelꝓpriū vel ꝯmune reducat̉ in deūſicut in cam: cū res a ſeipſa n̄ habeat niſi nō eſſe. et ita deꝰ cognoſcat ꝓpriam natura vniuſcutuſqꝫrei. Secundo improbat̉ ꝑ id qd̓ſupra tactuꝫ eſt. qꝛ īpoſſibile ē ꝙaliquod agens ordinat effectuꝫſuū in finē n̓ cognoſcat ꝓpriumopꝰ rei ꝑ qͦd ordinatur in finemVn̄ ſi a deo eſt ordinacō omniūrerum in finem ſuū oꝫ ꝙ cognoſcat ꝓpriuꝫ opus cuiuſlibet rei etꝓpriam naturā que tali operi cōueīt Nec obſtat ſi etiaꝫ ponaturnime diate cauſae̓ ordine in vnaquaqꝫ rexſicut quidaꝫ ph̓i poſuerunt dicētes a deo īmediabe ꝓcedere vnum primū qd̓ eſt intelligentia prima. a qūo ꝓcedit ſecunda intelligētia et orbis et aīaeius oportet em̄ ẜm hͦ ꝙ cognoſcat ad minꝰ opus ſui creati primi qd̓ eſt intelligentia et ita cognoſcet que per opus illud produci poſſunt et ſic deinceps vſqꝫad vltimum rerum. et ſic oportetꝙ cognoſcat omnes ꝓprias naturas et ꝓprias operationes re

rum. ¶ Ad primum ergo dicendum ꝙ eſſe diuinum non negateſſe eiuſdem racōnis cum eſſe nōſtro. quia deficiat a racōe noſtreſſe ſed ꝙ excedit: quanto auteꝫmedium perfectuis eſt tanto ineo res perfectius cognoſcitur etideo quanto eſſe ſuum excedit eſſe noſtrum. tanto ſcientia ſua deeſſe rei qd̓ cognoſcit per eſſe ſuūexcedit ſcientiam noſtram q̄ eſtde eſſe rei accepta ab ipſa re.Ad ſecundum dicendum ꝙ nullius ſcientie certitudo pobeſt eſſeniſi per reductōnem in pͥma ſuaprincipiā: ſed ꝙ primuꝫ principium in geometricis nō ſufficit adcertam cognitioneꝫ eorum que ſequūtur hoc eſt: qꝛ ipſum nō eſttota cauſa eorum. Vnde oportꝙ adiunctis omnibus alijs cauſis ſecundis in eorum noticiam īueniatur. ſed ip̄e deus eſt perfecta cauſa omniuꝫ q̄ ab ipſo ſuntcum nihil poſſꝫ accipi qd̓ ab ip̄onō ſit. et ideo ipſe ꝑ eſſentiam ſuam oīa perfecte cognoſcit ¶ Adterciū dd̓m ꝙ impoſſibile eſt idēeſſe ꝓpriū plurium que eodē modo ipſum participent et ẜm totūet perfecte: ſed bonitatem diuinam ꝙͣuis omnes res participēttamen nulla res creata ipſaꝫ perfecte imitatur. ſed in aliquo aſſimilatur ſibi vna res in quo nonaſſimilatur ſibi alia. Et ideo ip̄eeſt propria ſimilitudo vniuſcumuſqꝫ rei; ſicut ptꝫ in exemplo priusinducto de illo qui hꝫ habitū ſuficientē ad plura ſcibilia Eſt em̄