Diſtinctō30

atudens. Sed iſta non predicātur per ſe. qꝛ qd̓ per ſe ineſt ſiineſt. hec autē n̄ ab etno de d̓odicuntur. nec etiā per accn̄s. qͥanullū accn̄s in deo eſt. ¶ P.cū omne per accn̄s reducat adaliquid per ſe. hec dicerentur dealiquo alio per ſe qd̓ non inueītur qꝛ nichil aliud ꝙ deꝰ d̓r creator vel vniuerſitatis dn̄s. gͦ videtur ꝙ iſta nullo mō de deo dicant̉. ſi dicamꝰ ꝙ eſt predicatioper cauſā. Contra vbicūqꝫ eſt p̄dicatio per cauſā pōt reſolui p̄dicatio talis et exponi per p̄poſitionē denotantē izabitudine cauſe. vt ſi dicat̉ ꝙ deꝰ eſt ſpes nrāpōt exponi ꝙ ſpes nrā eſt a deoſed non pōt dici ꝙ creator ſit adeo. e̓go cum dicit̉. deus eſt creator non eſt p̄dicatio per cauſaꝫ¶ P omne veꝝ aut ē neceſſariūaut ꝯtingens. ſi ergo hec predicantur de deo vere. aut p̄dicantneceſſario aut ꝯtingenter. ſed n̄predicātur neceſſario qꝛ non ſēper Nec etiam contingenter qͥin deo nichil eſt contingens. etgo videt̉ ꝙ nō poſſint de deo vere p̄dicari. ¶ Contra eſt totumqd̓ in lra dicitur et ab augꝰ. eta magiſtro et vſus loq̄ntium etſcd̓m fidem et ſcd̓m ph̓iam ¶℟ dd̓m. ꝙ neceſſe eſt ꝙ aliqd̓de deo ex ternpore dicatur. cumem̄ omne eſſe cuiuſlibet rei effluat ab ipſo deo non ſolum eſſe vinuerſi ſed ciiuſſibꝫ partis eiusoportꝫ ꝙ ipſe deſignetur in habitudine pri ncipij ad qͣtlibꝫ eoꝝ

que ſunt. ⁊ cum multa eorū queſunt ſemper non fuerunt etiamſi ponatur vniuerſum ſemꝑ fuiſſe qd̓ quidā ph̓i errantes ſenſerunt oportet ꝙ nomina deſignātia illaꝫ habitudine non abeterno de deo dicantur ſed ex tepore. quia relatio ſcd̓m actū exigit duo extrema in actu exiſtere. Vnde non poteſt referri adcreatura vt actuale principtumcreature niſi creatura exiſtentein actu. quod non ſemper fuit.ſed ex bempore. hoc autem nōcōuenit de alijs que abſolute dedeo dicūtur qd̓ ex tempore dicātur de ipſo qꝛ ea q̄ abſolute dicūtur ẜm ꝓprias racōes ponūt aliquid in ipſo de quo dicuntur vtqualitas et quātitas et huiōi Onnichil hoꝝ inuenitur qd̓ non realiter ſit in eo de quo vere et ꝓprie dicitur. et ꝓpter hoc n̄ pn̄tde aliquo ex temꝑe dici niſi illd̓mutet̉ ꝑ ſuſcepcōem eius qd̓ prius non huit. ſed relatio ẜm rōeꝫſuam non hēt ꝙ ponat aliquidin eo de quo d̓r. ſed ponit tm̄ hꝰtudine ad aliud. vnde inuenit̓aliqua relatio vt dcm̄ eſt ſupranon realiter exn̄s in eo de q d̓ꝫEt ideo in talibꝰ habitudines ille de nouo dicūtur de aliquo nōꝑ mutacōem eius. ſed illius adqd̓ dicitur. et ita eſt in omnibꝰ q̄de deo ex tempore dicūtur.Ad. j. ergo dd̓m. ꝙ ſicut huiōrhabitudines non ponutur realiter eſſe in deo ſed ſcd̓m racōemtm̄. ita etiam ex hoc ꝙ de nouo

E 2