Diſtinctio2V

concluſio in ſpeculatiuis. vt dicitur. 7. ethicoꝝ. Si ergo accipiatur locuco ẜm ꝙ eſt in parte intellectiua tantū. ſic eſt verbū cordis. qd̓ etiaꝫ ab alijs dicitur verbum rei. quia eſt immediata ſimilitudo ipſius rei. Et a Dam̄dicitur ꝙ eſt naturalis intellcusmotus velud lux eius et ſplēdorEt ab Auguſtino dicitur verbūanimo impreſſuꝫ. ẜm autem qeſt in imaginacōne: quando ſcꝫquis imaginatur voces quibusintellcus ꝯceptum proferre valeat. ſic eſt verbū qͥd habet imaginem vocis. et qͥd ab alijs dicitur verbū ſpeciei vocis. et a Damaſ. dicitur verbū in corde enunuatū. Et ab Auguſtino diciturverbū cū fillabis cogitatū. ſcd̓mautē ꝙ iaꝫ eſt in corporali actōne per motū lingue et alioruꝫ inſtrumentorū corporaliuꝫ diciturverbū vocis. Et a Dam̄. verbūqͦd eſt angelꝰ. ſcꝫ nūcius intelligentie. Et ab Auguſtino verbūcū ſillabis ꝓnūciatū. ¶ Dico igitur ꝙ verbum vocis et qd̓ habetimaginatione vocis. n̄ p̄t dici indiuinis nͥ methaphorice. Sedverbū cordis qd̓ ꝯſiſtit in intellectu tm̄. dicitur etiaꝫ per priꝰ dedeo ꝙͣ de alijs. Sed tn̄ ſcienduꝫeſt ꝙ in operacōnibꝰ intellectꝰe qͥdam gradus. Primo em̄ eſtſimplex ītuitꝰ intellcus in cognitione intelligibil̓. et hͦ nondū hꝫrōem verbi. Secūdo eſt ibi ordinatio illius intelligibilis ad manifeſtatione vel alteriꝰ ẜm ꝙ ali

quis alteri loquitur. vel ſuiipſiꝰẜm ꝙ contingit aliquem etiaꝫ ſibupſi loqui. et hoc pͥmo accipitrationem verbi. Vnde verbū nnhil aliud dicit ꝙ quandam emanationem ab intellectu per modū manfeſtationis vel manifeſtātis. Et qꝛ poteſt eſſe duplexintuitus. vel veri ſimpliciter. velvlterius ẜm ꝙ veruꝫ extenditurin bonum et conueniens. ⁊ hec eperfecta apprehenſio Ideo ē duplex verbum .ſ. verbum rei ꝓlate que placet qd̓ ſpirat amorē.et hoc eſt verbū perfectū. et verbum rei que etiam diſplicet. Vn̄dicit Auguſtinus ꝙ verbū dicit̉anmo imp̄ſſuꝫ ꝙuis res ip̄a dipliceat aūt ꝯplaceat. ¶ Ad primū igitur dd̓m ꝙ ꝙuis nomenverbi īpoſitū ſit a corporali motu qd̓ eſt vltimū in nr̄a locutionetn̄ impoſitū eſt ad ſignificandūomne qd̓ d̓r vel exterius vel nnterius. On ꝙͣuis interp̄tatio noīsnō ꝯueniat deo: ꝯuenit tn̄ res ſignata per nomen ſicut frequent̓ꝯuenit vt dcm̄ eſt de hͦ noīe perſona ¶ Ad ſecundū dd̓m ꝙ verbum vocis neqꝫ permanet neqſubſiſtit in nobis. ſed verbū cordis noſtri permanet ꝙͣuis n̄ ſubſiſtat Et idro patet ꝙ verbū q̄uis non habeat ex rōne verbi q̄permaneat vel ſubſiſtat. tn̄ habet diuerſas rōnes perfectonisẜm ꝙ in diu̓ſis inuenit̉. Et iō v̓bū d̓inū īquantū d̓inū habet ꝙſit permanens et ſubſiſtes: ſicutet de amore ſupra dictum eſt.