Siſſtinetō19

etc̄. ¶ Rn̄ſio dicend̓. ꝙ in d̓onon poteſt eſſe quātitas niſi virtutis. et cum equalitas attendatur ſcd̓m aliquā ſpecieꝫ quātitatis. aqualitas non erit niſi ſcd̓mvirtutem. Pirtus autē ſcd̓ꝫ philoſophum eſt vltimū in re de potentia. Vnde etiā dicitur in. vtphiſi. ꝙ virtus eſt perfectō quedam. Et tunc vnūqu otqꝫ perfectum eſt quādo attingit ꝓpriam virtutē. Omnibꝰ igitur illismodis quibꝰ cōtingit pertingere ad vltimū eſt conſiderare virtutē rei. Hoc autē contingit tripliciter. Primo in operatōibusin quibus contingit gradus ꝑfectōnis inueniri Vnde illud dicitur habere virtute ad operāduꝫquod attingit completa operationem ꝓpriam. ꝓut dicitur primo etii. ꝙ virtus eſt que bonūfacit habentem et opus eius bonum reddit. Secundo etiam reſpectu ipſius eſſe rei ſcd̓m ꝙ etiam ph̓s dicit pͥ. celi et mundi.ꝙ aliquid habet virtutem vt ſēper ſit. ¶ Item ſcd̓m plenitudinem perfectionis reſpectu ipſiꝰentis ſcd̓m ꝙ attingit vltimumnature ſue. Vnde etiam virtuscirculi dicitur ſcd̓m philoſophūquando attingit complebe diffinitionem ſuam. Si igitur virtꝰdiuina conſideretur ſcd̓m perfectione ad opus erit virtꝰ potētie operatiue. Si autem conſideretur perfectio quantum ad eēdiuinum virtus eius erit ebermtas. Si autem conſideretur qua

tum ad complementū perfectionis ipſius natue̓ diuine erit magnitudo. quod patꝫ ex hoc ꝙ ipſe probat equalitatem in magnitudine ex hoc ꝙ tota plenitudo nature patris eſt in filio.ſcd̓m que etiam modum augꝰ.dicit ꝙ in hijs que nō mole magna ſunt idem eſt matus eē qd̓mel ius. ſcd̓m ꝙ etiam dicimusaliquem h ominem eſſe magnūqui eſt perfectus in ſciētia et virtute. et ſicut omnipotentie ſuevirtute omnes porentias operatiuas fundat et in eis operaturita per virtutem eternitatis ſueinſtituit et firmat omnem durationem. et per virtutem magnitudinis ſue omnia implet et continet. ¶ Ad primum ergo dicendum ꝙ magnitudo ſcd̓m rationem ſui generis quod eſt qn̄titas: eſt conditio materie. Etſcd̓m hoc non predicatur de d̓oſed ſcd̓m racōnem differentie ſue que conſiſtit in ratione completionis. prout dicimus aliquemex paruo fieri magnum quandoattingit completam quantitatē¶ Ad ſecundum dicendum ꝙquantitas continus diuiditur ininfinitū ſed non ī infinitū augetur. et ideo ratione diuiſionis infinite quotlibet paruum poteſthabere minus in cuius reſpectudicetur magnum. ſed tamē nonquolibꝫ magno eſt aliquod maius: reſpectu cuius poteſt diciminus ſicut pacet in quantitaticli ¶ Nichilominus tamen ſi

ſ 8