Diſtinctio1.

mota: et ſequens actꝰ magis diſpoīt ⁊ ſic deinceps ẜm ꝙ ex ml̓tis bonis actibus peruenitur advltimam diſpoſicōnem inquātūactus ſequens ſemper agit ī vijtute omnium precedentium. vtpater in guttis cauantibus lapidem. ꝙ non quelibet aufert aliquid de lapide. ſed omnes precedentes diſponunt et vltima agens in virtube omniū precedētium: inquantum ſcilicet inueīmateriam diſpoſitam per precedentes; ꝯplet cauacōnem. Hocauteꝫ ideo contīgit. quia homoeſt dominus ſui actus Vnde p̄ragere ẜm totam virtutem nature ſue. vel ẜm partem qͦd nō cōtingit in illis que agūt ex neceſſitate nature: ſemper enim agūttota virtute ſua. qͣndo ergo itaeſt ꝙ homo non habens caritadeꝫ. ex tota virtube bonitatis natural̓ ſibi indite mouetur ad caritatem: tunc vnus actꝰ diſpoīteum vltima diſpoſitōne vt caritas ſibi detur. quando vero nonẜm botam virtutem. ſed ẜm aliquid eius preparatur ad caritatem. tunc actꝰ non eſt diſpoſitōvltima ſꝫ remota. et per pluresactus potei̓t peruenire ad diſpoſicōnem vltimam. Similiter dicō ex parte alia ꝙ quando actꝰcaritatis procedit ex bota virtute habentis et quantum ad virtutem nature. et quantū ad virtutem habitus infuſi: tūc vnusactꝰ diſponit et meretur augmitū caritatis vt ſtatim fiat. Quā

do aubem non ẜm botam virtutem procedit actus ille. tūc eſtvt diſpoſito remota. et poterittunc per plures actus peruenie̓ad augmentum caritatis. nō tamen de neceſſitate. quia homoquantuncunqꝫ ſit diſpoſitus: p̄non augeri ẜm rationem diſpoſitionis illius: qd̓ non contingitin diſpoſitōnibus non voluntarijs ratōne iam dicta. ¶ Ad pͥmum ergo dicendum ꝙ non eodem modo ſe habet quilibet actꝰcaritatis. eo ꝙ vnus poteſt eſſemagis intenſus. et etiam vnuspoteſt eſſe diſponens in virtudeplurium precedentium vt dictueſt. et ideo non ſequitur ideꝫ effectus. ¶ Ad ſecundum dicen.dū ꝙ premiuꝫ ſubſtanciale viteeterne ordinatur ſicut finis adactus caritatis. et commenſurātur ad inuicem non ẜm equiparentiam. ſed ẜm ꝓporcionē. Vnde actui caritatis debet̉ premiūſubſtantiale et actui maioris caritatis debetur maius premiū.quilibet enim actꝰ caritatis inqntū eſt īformaaꝰ tali habitu ordinat̉ ad p̄muꝫ ſb̓ale. nec tn̄ qͣlibet ordinat̉ ad augn̄itu pͥmij. ſicut nec ad augmētuꝫ caritatis.ẜm ꝙ cai̓tas r̓manꝫ pͥnciptū merēdi. ſꝫ ſolū ẜm ꝙ augmētū caritatis ꝑtīet ad ꝑfectōneꝫ piiij.Ad t̓ciū iā pꝫ rn̄ſio ꝑ idqd̓ dc̄m̄ē. qꝛ acrꝰ caritatis excedit actūp̄cedētē caritatē ī hͦ ꝙ hꝫ v̓tutēmeredi et ita accedit pſꝰ ad cauſalitatē caritatis ꝙͣ actꝰ p̄cedes