Diſtinctō17

entiam pcc̄ mortalis et hoc nōſufficit. videtur ꝙ per nullum ſignum poſſit aliquis certitudinaliter ſcire ſe habere caritatem.¶ ℟ dd̓m ꝙ ẜm ph̓m. ij. metha. Aliquid dicitur eſſe difficile dupliciter vel ſcd̓m ſe vel quoad nos. Dd̓m eſt igitur ꝙ ea q̄per eſſe ſuum non ſunt in materia quātum in ſe eſt ſunt maxīenota. ſed quō ad nos ſunt difficillima ad cognoſcend̓ ꝓpter qd̓dicit ph̓s ibidem ꝙ intellectꝰ nōſter ſe habet ad manifeſtiſſimanature ſicut oculus veſpertilionis ad lucem ſolis cuius ratio ēquia cum intellectus noſter poſſibilis ſit in potentia ad omniaintelligibilia et ante intelligerenon ſit in actū aliqd̓ eoruꝫ ad l̓ꝙ intelligat actu oportet ꝙ reducatur in actum per ſpecies acceptas a ſenſibus illuſtratas lumine intellectus agentis. quiaſicut dic̄ philoſophꝰ. iij. de aīaSicut ſe habent colores ad viſūita ſe habent fantaſmata ad intellectum poſſibilem. Vnde connaturale nobis eſt ꝓcede̓ ex ſenſibilibus ad intelligibilia. et exeffectibus in cauſas et ex poſterioribus in priora ſcd̓m ſtatumvie. quia in patria alius modꝰerit intelligendi. Et inde eſt ꝙpotentias et habitus anime nōpoſſumus cognoſcere niſi per actus et actus per obiecta. In actu autem anime eſt plura confiderare ſcꝫ ſpeciem ipſius actusque eſt ab obiecto et modum ⁊

effectum. ſi igitur accipiamꝰ actum cai̓tatis qui eſt diligere dum et ꝓximum ex ſpecie actꝰ: n̄diſcernitur vtrum ſit a potentiaim perfecta vel perfecta per habitum gratuitum. quia ad idemobiectum ordinatur potentia ethabitus ſicut ſcientia et intellectus poſſibilis. Modus autemque ponit habitus in opere eſtfacilitas et delectatio. Vnde ditit ph̓s. ij. eth. ꝙ ſignum habitus oporter accipere fientem inopere delectacōnem. per iſtumautem modum non diſcerniturvtrum ſit ab habitu caritatis infuſo. vel ab habitu adquiſito. effectus autem ꝓprius actus dilectionis ſcd̓m ꝙ eſt ex caritate ēin virtute merendi. Hoc autemnullo modo cadit in cognitionēnoſtram niſi per reuelatōem. etideo nullꝰ certitudinaliter p̄t ſcire ſe hrē caritatē. ſed pōt ex aliquibꝰ ſignis ꝓbabilibꝰ cōijcere.caritatē etiā increatā q̄ deꝰ eſt ꝙͣdiu viumꝰ ꝑ ſpēm n̄ videmꝰ vid̓r. j. cor. xiij. ꝙͣuis quidā aliterdicat ꝙ ipſā caritate q̄ deꝰ eſt innob̓ videmꝰ. ſꝫ viſio eſt adecrrenuis ꝙ nec viſio pōt dici. nec aliqͥs ꝑcipit ſe vide̓ eo ꝙ viſio ipſiꝰ dei qͣſi ꝯfūdit̉ et īmiſcet̉ inꝯgͣtiōe alioꝝ. ſic̄ etiā dicūt ꝙ aīma ſꝑ ſe intelligit ſꝫ tn̄ nō ſꝑ deſe cogitat. hͦ autē quō intelligedū eſt sͣ di. iij. dcm̄ eſt. ¶ Adj. gͦ dd̓. ꝙ auctoritates Augꝰ. īlrā poſite loquuntur de cognitione ex parte ipſius cognoſcibil̓