QuartaDiſtinctio

a quibꝰ natural̓r cognitionē accipit. ¶ Ad. j. gͦ dd̓. ꝙ ſicut ītellectus noſter deficit a cognitōediuine māieſtatis ſil̓r etiā enunciatio deficit a ſignatione ꝑfectanihilominꝰ tn̄ eſt veritas inqͣtūintellectus formas enunciatōeꝫaccipit duo que ſūt diuerſa ẜmrōem et idē ẜm re. Vn̄ ẜm diuerſitatem rationū format p̄dicatūet ſubiectū et ẜm ydetitatem cōponit ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙ affirmatiue ꝓpōnes ꝓ tato dicūtur incōpacte in d̓inis qꝛ nihil eoꝝ quep̄dicant̉ de ipſo ſignificat ip̄m ꝑmodū quo ipſe eſt ſꝫ per modūquo intellectꝰ noſter accipit exrebus creatis informatus. Vn̄oportet ꝙ noīa illa predicata dedeo intelligātur p̄dicari remotisillis modis qͥbus de creaturis p̄dicatur. Vn̄ dyo. omēs diuinaspredicatōes ita docet exponeredeus eſt ſapiēs et nō eſt ſapiensſicut alia vt differat ī eo ſapīa aſapiēte ſꝫ eſt ſuꝑ ſapiēs inꝙͣtuꝫeſt in ipſo nobiliori mō ſapiētiāꝙͣ ſignificetur per nomen.d̓ ſecūdum ſic proceditur videt̉ ꝙ ꝑſona nōpoſſit predicari de eſſentia predicatum em̄ habꝫ ratione formeSꝫ perſōa eſt ſuppoſitū formeveſ nature gͦ perſona non habetrationē ꝙ predicet̉ de natura l̓eſſentia. Iteꝫ predicatū ſemperſignificatur in eſſe ſb̓o. perſona

aūt non ſignificatur vt inherēseſſentie. ſed econuerſo. ergo perſona nō poteſt predicari de eēntia. Ibeꝫ ſuperius predicatur deſuo īferiori per ſe ſicut homo deſorbe. ſed ſortes accidentali predicatione predicatur de homineaccidit em̄ homini eſſe ſortē ſedſicut ſortes eſt ſuppoſitū humane nature ita pater eſt ſuppoſitum diuine nature. ergo videturꝙ hec nō ſit vera deus eſt paberniſi forte per accidens. ¶ Itemſicut dictum eſt hoc nomē deusquantum eſt de ſe ſupponit perſonam ſed hec eſt falſa vna perſona eſt pater et filius et ſpirituſſanctus. ergo hec etiam vndeus eſt pater et filius et ſpirituſſanctus ¶ Itē videtur ꝙ hecetiam ſit falſa deus eſt trinitas.nihil enim predicatur de homine quod non predicetur de aliqͦſuppoſito hominis. ſed trinitasnon predicatur neqꝫ de patre neqꝫ de filio neqꝫ de ſpiritū ſanctoergo per eandem rationem nonpoteſt dici ꝙ deus ſit trinitas.¶ ℟º. dd̓m. ꝙ in diuinis eſt oīno indifferentia nature ad ſuꝑpoſitum. et ideo nec eſt ibi vniu̓ſale nec particulare et ideo ſicutvere predicatur eſſentia de ꝑſona ita et ecōuerſo. Sꝫ veꝝ eſt qquantum ad modum ſignandiplus hꝫ de ꝓprietate ꝓpoſitio inqua p̄dicat̉ eſſentia ꝙ in qua p̄dicatur perſona cū p̄dicatū ſe hoat loco forme. ¶ Ad. j. gͦ dd̓. ꝙꝙ uis ꝑſona ſit ſuppoſitū nihilo