DiſtinctioQuarta

non eſt verum dicere ꝙ ſit deuspater. In negatiua aūt relatiuūrefert non tm̄ ſuppoſitū ſꝫ etiameſſentiam. Vn̄ oporteret ꝙ hocp̄dicatu deus pr remoueret̉ nontm̄ a ſuppoſito filij ſꝫ etiā ab eēntia et ita falſa eſt. Sꝫ qꝛ hac diſtinctione fcā adhuc hꝫ locū diſtinctio magiſtri et p̄cipue in affirmatiua. Et iteꝝ qꝛ nō videt̉eſſe ncc̄ium ꝙ in negatiuis relatiuum aliter referat ꝙ in affirmatiuis niſi forbe ꝓpter negatōne cuius eſt ꝯfundere terminū ⁊facere eū beneri ſimpl̓r qd̓ tn̄ nōhꝫ reſptū p̄oedentis ſꝫ tm̄ reſpcūſeq̄ntis iō vid̓r efficatior via magiſtri et ẜm ip̄m concedendū eſtꝙ vtraqꝫ p̄t eē vera et falſa ẜmcuius diſtinctione ptꝫ ſolutio facil̓r ad qͣrtū ar. Ad. v. dd̓. ꝙ qn̄duo termini cōſtruunt̓ ꝑ appoſitione: termiꝰ appoſitus efficit̉ ꝯͣſi for ei cui apponit̉. vn̄ ſi intelligatur appoſitiue genuit deuꝫ q̄non eſt deus pater. negatio nōremouebit formam diuinitatisſed paternitatis a filio¶ Queſtio ſecunda.Einde queriturde d̓ina p̄dicatōe Et circa hͦ duo q̄runtur. Prieno vtruꝫ poſſit fieri p̄dicatio indiuīs ꝑ ꝓpoſitōeꝫ aliꝙ. 2º vtrūpoſſit perſona p̄dicari de eentiad̓ primum ſic proceditur vid̓r ꝙ in diuinis

non poſſit formari aliqͣ ꝓpoſitōin qua aliqͥd de ipſo deo p̄dicetVeritas em̄ ſigni cōſiſtit in conformitate ſigni ad ſignatuꝫ ſedomnis p̄dicatio fit per aliꝙͣ cōpoſitionē. cū igit̉ in deo nulla fitcompoſitio vid̓r ꝙ de ipſo nullapoſſit formari vera p̄dicatio l̓ ꝓpoſitio. Itē dyo. in deo negationes ſunt vere. affirmatōes incōpacte. Et appellat̉ in compactuillud qd̓ non eſt debito mō ordinatū nec eſt cōpetens. ſed talismordinatio inducit falſitateꝫ inpōnibus gͦ vid̓r idem qd̓ pͥus¶ Contra fidei nō p̄t ſubeſſe falſum ſed ml̓re ꝓpōnes affirmatiue enūciantur nobis de deo ẜmfidē nr̄am ſcꝫ ꝙ deus eſt eternꝰet vnus. gͦ vid̓r ꝙ de deo poſſitformari vera ꝓpoſitio. Itē ſcd̓mboetiū nulla ꝓpoſitio verior eſt illa in qua idē de ſeipſo p̄dicat̉ ſedquicqͥd eſt in d̓inis eſt idē re ciin deo ſit idē hn̄s et habitum. etqd̓ eſt et quo eſt excepto ꝙ vnperſona nō eſt alia. gͦ vid̓r ꝙ dedeo poſſint formari veriſſime locutiones ¶ ℟ dd̓m. ꝙ enunciatio ſequitur apprehenſione. Vn̄ẜm ꝙ intelligimus aliqͣ oportꝫꝙ intellectus enūciet illa apprehenſio aūt ſit ẜm ptātem apprehendentis et iō ea q̄ ſunt ſimplicia intellectus noſter enunciat ꝑmodū cuiuſdā cōpoſitionis ſic̄ecōtrario deus intelli git res cpoſitas mō ſimplici et inde eſt ꝙintellcus noſter de deo formatꝓpones ad modū reꝝ cōpoſitaꝝ