QuartaDiſtinctio
mouebitur a filio qd̓ falſum eſt¶ ℟º dd̓. ꝙ magiſter in literanegat vtraqꝫ prima eo ꝙ aliuscū nobet diuerſitatē ponit formſua circa terminū cui adtungit̉cū ſit adiectiuū et ita deſignabitur diuerſitas ī forma d̓mitatisli ſe aūt cū ſit relatm̄ ydentitatisrefert idē ſuppoſitū et ita cū diccgenuit ſe deū ponit̉ indiſtinctōſuppoſiti inber prem et filiū et cūd̓r genuit altu deū ponit̉ diuerſitas nature et iō vtraqꝫ neganda eſt. Sꝫ ſūt aliqͥ q̄ diſtinguūtiſtā genuit aliū deū qꝛ lij aliu pibeneri ſubſtantiue l̓ adiectiue. ſiadiectius tunc erit locutio falſaqꝛ ponit diuerſitatē circa hūc terminū deꝰ. ſi ſubſtantiue tūc eritꝯſtructō appoſitīa et locutio eritſēſus genuit aliū qͥ eſt deꝰ. Eqꝛ nō inuenit̉ ꝙ adiectiuū ī mſculino gene̓ ſubſtantiuet̉ et maxime cū adiugitur ſibi ſubſtantiuum iō hec diſtinctō nō vid̓r mitum valere niſi forde ſubintelligatur hoc participtū ens vt dicatur aliū entē deū ſꝫ hoc erit inmis extortū et ideo dd̓m cū magiſtro ꝙ vtraqꝫ falſa eſt. ¶ Adjͣ. aut dd̓. ꝙ idē et diuerſuꝫ ſufficienter diuidūt ens creatū ꝓptethoc ꝙ vbicūqꝫ in creatui̓s eſt diuerſitas ſuppoſitorū eſt diuerſitas eēntie ſꝫ in deo in diuerẜ ſuppoſitis eſt vna eēntia et id̓o necydētitas cōpetit ꝓpter diuerſitate ſuppoſitorū nec diuerſitas ꝓpter ydētitatem eēntie ſed tantūvnitas. ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙ lij alius
importat diſtinctionē in cōi nōmagis perſonalē ꝙ eentialē. &tideo qn̄ adiugitur termino perſonali importat diſtinctione perſoualem. Qn̄ aūt adiungit̉ termino eēntiali īportat diue̓ſitatēeēntie ẜm exigentiā forme illiꝰdermī cū p̄cipue termī ſb̓ales recipiant diuerſitatē et pl̓alitateꝫex parte ſue forme ¶ Ad .3. dd̓ꝙ idē ſignat vnitate in ſubſtanti a et preter hoc qꝛ relatiuū eſtet habet articulationē implicitaꝫīportat vnitatē ſuppoſiti et ml̓toplus hoc ꝓnomē ſe qd̓ etiam eſtrelatm̄ reciprocū qd̓ non p̄t reꝑiri in hoc noīe eqͣle et iō non eſtſil̓e qd̓ ꝓ ſimili inducit̉ ¶ Ad. 9dd̓. ꝙ magiſter diſtinguit vtrāqꝫ illaꝝ ꝓpoſitionū. ſi em̄ cuꝫ d̓rdeus genuit deū qͥ eſt deus pr̄.lij pater cōſtruat̉ appoſitiue adlij deus falſa lotutio eſt qꝛ tūc lijdeꝰ reſtringet̉ ad ſtandū ꝓ perſona patris et eſt ſenſus genuitdeum q̄ eſt ipſe pater et ſic affirmatiua faſſa eſt et negatiua v̓aSi aūt intelligantur nō per appoſitionē ſed mediate cōiungi illi duo termini ſcꝫ deus et patervt ſit ſenſus genuit deū qui eſtdeus et deus eſt paber tūc affitmatiua vera eſt et negatiua falſa. p̄poſitinus tn̄ dixit ꝙ vtraq̄falſa eſt nec ſūt cōtradictorie ꝓpter diuerſaꝫ ſuppoſitionē huiꝰrelatiui q̄. in affirmatiua em̄ refert tm̄ ſuppoſitū ancedentis etcū ancedens ſupponat ꝓ perſōafilij refert perſonaꝫ filij de qua
f x