DiſtinctioTercia

ſibili. ſed ſenſus non poteſt in ītelligibile cognoſcēdū. ergo necdeus poteſt a noſtro intellectucognoſci. ¶ Item omīs cognitio eſt per ſpem aliquā per tuiuſinformationē ſit aſſil̓ atio cognoſcentis ad rem cognitam. ſed addeum nō poteſt abſtrahi aliquaſpecies cum ſit ſimpliciſſimꝰ. ergo non eſt cognoſcibilis ¶ Itēvt dicit ph̓us. omne infinitū eſtignotuꝫ. cuius ratio eſt. ꝙ de ratione infiniti eſt vt ſit extra accipientem ẜm aliquid ſui et tale ēignotum. ſed deus eſt infinitusergo eſt ignotus. ¶ Item ph̓sdicit ꝙ ita ſe habent fantaſmataad intellectum ſicut colores adviſum. ſed viſus corꝑalis nihilvidet ſine colore. ergo intellectꝰnoſter non intelligit ſine fātaſmabe. cum igitur de deo nō poſſit formari aliquod fantaſma vtdicitur yſa. xl. quā imaginē poei. videtur ꝙ non ſit cognoſcibilis a noſtro intellectu. ¶ CōtraIhere. 9. dicitur. in hoc gloriet̉qui gloriatur ſcire et noſſe me. ſꝫiſta non eſt vana gloria ad quadeus hortatur. ergo videt̉ ꝙ poſſibile ſit deum cognoſcere. Iteꝫvt ſupra dictū eſt etiam ẜm philoſophos. vltimus finis hūanevite eſt contēplatio dei. ſi ergoad hoc homo nō poſſꝫ pertingere eſſet inuanum conſtitutus. ꝙvanū eſt ẜm ph̓m quod eſt adfinem que non includit. et hoc ēinconuenies. vt dicit̉ in pſal. Nūquid em̄ vane conſti. ⁊cͣ. ¶ Item

vt dicit ph̓s. iij. de an̄ia. in hocdiffert intelligibile a ſenſibili ꝙſenſibile excellens deſtruit ſenſūintelligibile autē maximū nō deſtruit ſed confortat intellectumCum igit̉ deus ſit maxime intelligibilis quātum in ſe eſt. quiaeſt primū intelligibile. videt̉ ꝙa noſtro intellectu poſſit intellgi. non em̄ impediretur niſi propter ſuam excellentiā. ¶ ℟º dicendū ꝙ h̓ non eſt queſtio vtꝝdeus in eēntia ſua imimediate videri poſſit hoc em̄ alteriꝰ intentionis eſt. ſed vtrū quocūqꝫ mōꝯgnoſci poſſit. Et ideo dicimusꝙ deus cognoſcibilis eſt. nō autem ita eſt cognoſcibil̓ vt eēntiaſua cōprehendatur. quia one cognoſcens habꝫ cognitionē de recognita. non per modū rei ꝯgnite ſed per modū cognoſcentis.Aodus autē nullius creature attingit ad altitudinē diuine maieſtatis. vnde oportꝫ ꝙ a nulloperfcē cognoſcat̉ ſicut ipſe ſeip̄ꝫcognoſcit. ¶ Ad primū gͦ dd̓ꝫꝙ ſicut deus non eſt hoc mō exiſtens ſicut iſta exiſtentia. ſed īeo eſt natura entitatis eminēterVnde non ōnino eſt expers entitatis. ita etiam non onno ē expers oogiicōis quin cognoſcat̉ſed non cognoſcitur per moduꝫaliorū exiſtentiū que intellcū noſtro ꝯprehendi poſſunt. ¶ Adſecūdum dicēdum ꝙ ꝙuis plusdiſtet deus a quolibꝫ intelligibili ẜm nature ꝓprietateꝫ ꝙ intelligibile a ſenſibili. tam plus cō-

d 4