de ebdomadibusSuper boetio
do ad bonū tenderēt. Nll̓o igit̉ mō bona ſt̉. Premiſſis ꝗbuſdā pͥncipijs que ſunt neceſſaria ad ꝓpoſite qōnis diſcuſſionē: h̓ accedit ad qōneꝫ ꝓpoſitaꝫ. Et circa hͦ tria facit. Primo ꝓponit qōnemScd̓o adhibet ſolutionē. ibi. Huic qōni talis poterit. Tertio excludit quaſdā obiectōes ꝯͣ ſolutōibi. At nō alba. Circa pͥmaꝫ. d. .ſ. pͥmo p̄mittit ꝗdqō p̄ſupponat. ſcd̓o ꝗd in qōne verſet̉ dubiū. ibi:ſꝫ quēadmodū bona ſunt. Dicit̉ gͦ ſic eē ad ꝓpoſitam qōnem accedēduꝫ: vt p̄ſupponamꝰ ꝙ oīa eaque ſunt: bona ſunt: ⁊ ad hͦ ꝓbandū inducit rōnemẜm p̄miſſa: que talis ē. Unūquodqꝫ tēdit ad ſuuꝫſil̓e. Un̄ ſupra p̄miſſuꝫ ē: qd̓ appetit alid̓: tale ip̄meſſe naͣliter on̄dit quale ē hoc ip̄m qd̓ appetit: Sꝫoē quod ē: ad bonū tendit. Et hͦ quidē inducit ẜmcōeꝫ doctoꝝ ſnīam. Un̄ ⁊ in pͥncipio ethicoꝝ ph̓sdicit ꝙ bonū enunciāt ſapiētes eſſe id qd̓ om̄a appetunt. Eſt .n. ꝓpriuꝫ obiectū appetitꝰ bonū ſicutſonus ꝓpriuꝫ obiectu auditus. Un̄ ſicut ſonꝰ eſt ꝙꝑcipit̉ ab oī auditu: ita oꝫ bonū eſſe in quod tēditoīs appetitꝰ: ⁊ ita cū cuiuſlibet rei ſit aliꝗs appetitus: vl̓ intellectiuus: vl̓ ſenſitiuꝰ vl̓ naͣlis. ꝯn̄s ēꝙ quelibet res appetat bonū: ⁊ ita ꝯcludit̉ ꝙ oīsres ſit bona: qd̓ qō intēta ſupponit. Deinde cū dicit. Sed quēadmodū bōa: on̄dit ꝗd dubiū in qōne verſet̉. Et circa hͦ. 3. .ſ. pͥmo ꝓponit qōnem. ſecundo obicit ꝯͣ vtrūqꝫ mēbroꝝ qōnis. ibi. ſi ꝑticipatōe. tertio ex hͦ vlterius ꝓcedit ad excludēduꝫpͥmaꝫ ſuppoſitionē. ibi. Non gͦ ſunt in eo ꝙ ſt̄. Dicit gͦ pͥmo: ꝙ ſuppoſito oīa eē bona: inꝗrendū ē demodo qūo .ſ. bona ſint. Dicit̉ aūt aliꝗd de aliquodupl̓r. Uno mō ſb̓aliter: alio mō ꝑ ꝑticipationeꝫEſt gͦ qō vtrum entia ſint bona ꝑ eēntiaꝫ vl̓ ꝑ participationē. Ad intellectū huiuſ qōnis ꝯſiderādūeſt ꝙ in iſta qōne p̄ſupponit̉ ꝙ aliquid eē ꝑ eſſentiam: ⁊ ꝑ participationē ſint oppoſita: ⁊ in vno ꝗdem ſupradictoꝝ participatōis modoꝝ manifeſte hͦ verū eſt .ſ. ẜm illum modū quo ſubiectū dicitur participare accidēs vl̓ maͣ formā. Eſt .n. accidens p̄ter naͣm ſb̓iecti: ⁊ forma p̄ter ip̄am ſb̓aꝫmaͣe: ſed in alio participatōis mō quo .ſ. ſpēs ꝑticipat genus. hͦ verū eſt ꝙ ſpēs participat genus.hoc etiā veꝝ eſt ẜm ſnīam Platōnis ꝗ̄ poſuit aliāeſſe ydeā aīalis ⁊ bipedis hoīs: ſꝫ ẜm ſnīam Ari.qui poſuit ꝙ hō vere ē id qd̓ eſt aīal qͣſi eēntia aīalnō exiſtēte p̄ter dr̄iam hoīs nihil ꝓhibet id quodꝑ ꝑticipationē dr̄: ſb̓aliter p̄dicari. Boetiꝰ aūt hicloquit̉ ẜm illū participatōis modū quo ſb̓m ꝑticipat accidēs: ⁊ iō ex oppoſito diuidit id quod ſb̓aliter ⁊ ꝑticipatiue p̄dicat̉ vt pꝫ ꝑ exēpla q̄ ſb̓ſequēter inducit. Deindeicū dicit. Si ꝑticipatōe obijc̄ꝯͣ vtrūqꝫ mēbrū qōnis. ⁊ pͥmo ꝯͣ hͦ ꝙ res ſint boneꝑ participationē. ſcd̓o ꝯͣ hͦ ꝙ ſint bone ẜm ſuā ſb̓aꝫibi. Quoꝝ v̓o ſb̓a. Dicit gͦ pͥmo ꝙ ſi oīa ſunt bonaꝑ participationē ſequit̉ ꝙ nullo mō ſint bona ꝑ ſe
Idi⁊ hoc quidē veꝝ ē ſi ꝑ ſe accipiat̉ in eē qd̓ ponit̉ indiffinitōe eius de quo dr̄: ſicut hō ꝑ ſe eſt aīal. Qd̓eniꝫ ponit̉ in diffinitōe alicuiꝰ ꝑtinet ad eēntiā eiꝰ⁊ ita nō dr̄ de eo ꝑ participatōeꝫ de qͣ nūc loꝗmurSi v̓o accipiat̉ ꝑ ſe ẜm aliū modū ꝓut .ſ. ſb̓m ponit̉ in diffinitōe p̄dicati ſic eēt falſuꝫ qd̓ hic dr̄. nāꝓpriuꝫ accidēs ẜm hūc moduꝫ ꝑ ſe ineſt ſb̓iecto ⁊tn̄ ꝑticipatiue de eo p̄dicat̉. Sic igit̉ Boetius hͨaccipit participationē ꝓut ſb̓m ꝑticipat accidenſꝑ ſe aūt quod ponit̉ in diffinitōe ſb̓iecti: ⁊ ſic ex neceſſitate ſequit̉ ꝙ ſi res ſint bone ꝑ participatiōeꝫꝙ nō ſint bone ꝑ ſe. ⁊ hͦ manifeſtat ꝑ exēpluꝫ. Naꝫid qd̓ eſt albū ꝑ participatōeꝫ nō eſt album ꝑ ſe. i.in eo qd̓ eſt ip̄m quod ꝑtinet ad pͥmū modū dicēdi ꝑ ſe: ⁊ ſil̓e ē de alijs qualitatibꝰ. Sic igit̉ ſi oīaentia ſunt bona ꝑ participatōeꝫ. ſequit̉ ꝙ nō om̄aſunt bona ꝑ ſe. .i. ꝑ ſuā ſb̓am. Ex hͦ gͦ ſequit̉ ꝙ ſb̓e entiuꝫ nō tendāt ad bonū: cuiꝰ ꝯͣrium ſuꝑius ē ꝯceſſūſ. ꝙ oīa in bonū tēdant: vr̄ gͦ entia nō ſint bona ꝑ ꝑticipationē: ſꝫ ꝑ ſuā ſb̓am. Deinde cū dicit: quoꝝv̓o ſb̓a obicit in ꝯͣriuꝫ in hūc modū. Illa quoꝝ ſb̓abona ē neceſſe ē ꝙ bona ſint ẜm id ip̄m ꝙ ſt̓. Hocenī ad ſb̓aꝫ cuiuſqꝫ rei ꝑtinet ꝙ ꝯcurrit ad ſuū eē ſꝫaliqͣ ſint hͦ hn̄t ex eo qd̓ eſt eē. dcm̄ ē .n. ſupͣ ꝙ ē aliquid cū eē ſuſceꝑit. Seꝗt̉ igit̉ vt eoꝝ q̄ ſunt bonaẜm ſb̓am: ip̄m eē ſit bonū. Si igit̉ oīa ſunt bōa ẜꝫſuā ſb̓am ſequit̉ ꝙ oīm reꝝ ip̄m eē ſit bonū: ⁊ qꝛ p̄miſſa er ꝗbus argumētando ꝓceſſit ſt̓ ꝯuertibiliaꝓcedit ecōuerſo. Sequit̉ .n. ecōuerſo ꝙ ſi eē oīmreꝝ ſit bonū ꝙ ea q̄ ſunt: inqͣꝫtuꝫ ſint bona ſt̓. ita .ſ.ꝙ idē ſit vnicuiqꝫ rei eē ⁊ bonū eē. Sequit̉ igit̉ ꝙſint ſb̓alia bona ex hͦ ꝙ it̓ bōa ⁊ tn̄ nō ꝑ ꝑticipatōeꝫbonitatꝭ. Ex hͦ aūt ꝗd incōueniēs ſequat̉ on̄dit ſb̓dens: ⁊ dicit ꝙ ſi ip̄m eē reꝝ oīm ſit bonū cū ex hͦſequat̉ ꝙ ſint ſb̓alia bōa ꝯn̄s eſt ēt ꝙ ſint pͥmo bonō ſil̓ia qd̓ eſt ſb̓ale bonū: ⁊ cui idē eſt eē ⁊ bonū eē⁊ ex hͦ vlteriꝰ ſequit̉ ꝙ oīa ſint ip̄m pͥmū bonū: ꝗanihl̓ p̄ter ſeip̄m ē ſil̓e illi .ſ. qͣꝫtū ad modū bonitatꝭNihil aūt aliud p̄ter pͥmū bonū eodē mō ē bonuꝫſicut ip̄m: qꝛ ip̄m ſolū ē pͥmū bonū. Dicūt̉ tn̄ aliqͣei ſil̓ia inqͣꝫtuꝫ ſunt ſcd̓ario bona deriuata ab ip̄opͥmo: ⁊ pͥncipali bono. Si gͦ oīa ſt̓ ip̄m pͥmū bonūcum ip̄m pͥmum bonum: nihil ſit aliud qͣꝫ deus:ſequit̉ ꝙ omnia entia ſunt deus: qd̓ dice̓ nephaseſt. Sequit̉ igit̉ ⁊ ea q̄ p̄miſſa ſunt: eē falſa. Nonigit̉ entia oīa ſt̓ ſb̓alia bona: neqꝫ in eis ip̄m eē eſtbonū: qꝛ ex his ꝯcluſuꝫ ē ꝙ oīa ſunt deꝰ: ⁊ vlteriuſſequit̉ ꝙ nō oīa ſint bona inqͣꝫtū ſunt. Deinde cudicit: ſꝫ neqꝫ ꝑticipāt ꝓcedit vlteriꝰ ad remouēdapͥmaꝫ ſuppoſitionē: ⁊ dicit ꝙ ſi huic qd̓ eſt entianeſſe ſb̓al̓r bōa adiungat̉ alia ꝯcluſio q̄ ſupͣ inductaeſt .ſ. ꝙ entia nō ſunt ꝑticipatiue bōa qꝛ ꝑ hͦ ſeq̄ret̉ꝙ nullo mō ip̄a ad bonū tēderēt: vt ſupͣ habitu eſtvr̄ vlteriꝰ poſſe ꝯcludi ꝙ nulloº entia ſunt bōa: qd̓eſt ꝯͣ id quod ſupͣ premiſſum eſt.