De diuinismoribus
Itē hodie nulli ꝯfert gr̄am gratuitā ꝑꝑ potētiā nobilitatē: fortitudinē: aut pulchritudinē: corꝑalē: ſꝫin oī gēte ꝗ timet deū ⁊ oꝑat̉ iuſticiā acceptꝰ ē illiſicut dic̄ pe. Nec ſolū diuites: potēteſ: ⁊ formoſoſvocat ad celū: ſꝫ ēt pauꝑes cecos ⁊ claudos debiles: īfirmos ⁊ ignobiles ꝯpellit intrare ⁊ humileſꝑſone maxīe ꝓficiūt in eccl̓a dei: ⁊ in gratijs ſpūalibus hn̄dant. In poſtremo ēt iudicio ꝑſonas reguꝫ ⁊ pͥncipū nō accipiet: ſꝫ magnū ⁊ ꝑuuꝫ eqͣl̓r iudicabit: nec ẜm potētiā nobilitatē: aut pulchritudinē: ſꝫ ẜm hūilitatē charitatē vnūquēqꝫ in gl̓a ſb̓limabit. ſil̓r nec nos ꝑſonā cuiuſqͣꝫ dēmꝰ acciꝑe:qꝛ vt dic̄ Gre. Hoīem ad hͦ qd̓ hō ē .i. qꝛ ad ymaginē dei factꝰ ē dēmꝰ honorare nō ob aliꝗd qd̓ circa ip̄m ē .i. ꝑꝑ diuītias veſtes p̄cioſas: potētiā: nobilitatē: amicoꝝ ⁊ cognatōeꝫ multitudinē. Nā acceptio ꝑſonaꝝ in ſacra ſcriptura ꝓ magna imꝑfectiōe reputat̉. Abſit ēt vt p̄dicator vitā diuitū nobiliū ⁊ potētuꝫ hn̄tiū h̓ ꝯſolationē ſuā in p̄dicatiōeꝯmēdet. Uitā v̓o pauꝑm ⁊ afflictoꝝ h̓ gemētiū inrōnabil̓r rep̄hēdat. Abſit ēt vt ꝯfeſſor ꝑꝑ iuuēturtē pulchritudinē: potētiā diuitias ⁊ nobilitatē ⁊ ꝓpter ſuū lucꝝ ⁊ ꝯmodū potiꝰ audeat qͣꝫ aliū: vl̓ adip̄m eat cū labore: aut plꝰ tꝑis expēdeat cū ip̄o qͣꝫcū ſene pauꝑe īfirmo igͦbili ꝗ forte āplius īdigerꝫſꝫ talibꝰ hac intētōe ampliꝰ ē inſiſtēdū: qꝛ pn̄t magis qͣꝫ alij peccare: ⁊ pl̓es ad peccādū induce̓. Abſit ēt vt dātes elemoſinas paupeꝝ ꝑſonas accipiunt: ſꝫ vbi maio ē indigētia maior ⁊ frequētiꝰ dat̉ele. ⁊ qꝛ ad maiorē ꝑfectōeꝫ ꝓficere cogͦſcunt̉: maiori ſb̓ſidio adiuuent̉. In oībus tn̄ ẜm doctrinamapl̓i cui dēmꝰ timorē timorē ⁊ cui honorē honorē⁊ cui amorē amorē: ⁊ cui familiaritatē familiaritatē: rōne maioris ſanctitatꝭ vl̓ p̄latōis vl̓ rōne ordinis clericalis. ¶ Cura dei de creaturis.Lius ē mos dei ꝙ ipſi cura ē d̓ oībꝰ creaturiſtā d̓ minimis qͣꝫ de maxīs aīalibꝰ natalibuſvolatilibꝰ: ēt de paſſeribꝫ quoꝝ duo veneūtdiſpōdio: nec vnꝰ ē in obliuiōe corā deo. Itē d̓ magnis ⁊ ꝑuis v̓mibꝰ. Hec .n. oīa in eē ꝯſeruat eiſqꝫvite necͣia ꝯtinue ſb̓mīſtrat. Itē de. 4. elemētꝭ curam hꝫ ⁊ oīm q̄ ab eis naſcūt̉ vl̓ nutriunt̉: ſiue vegetāt̉ vt herbe ⁊ arboreſ: ſiue viuāt vt cet̓a aīaliaPrecipue v̓o gerit curā hōim quos ad ymaginē⁊ ſil̓itudinē ſuā fecit: quos mēbra dilecti filij ſui ꝯſtituit ⁊ tēplū ſpūſſancti ordinauit: ſingl̓is ſingl̓oſāgelos ad cuſtodiā deputās in carne ⁊ ſanguīe p̄cioſo vnigeniti ſui reficiēs: qd̓qꝫ p̄ſtantiꝰ ē pctōribus amicis ſuis vite neccͣia ꝓuidet habūdātiꝰ qͣꝫamicis. Itē curā gerit aīaꝝ ꝗbus oblatōes ſacerdotū ꝓficiūt ad penaꝝ remediū lꝫ ipſis ſacerdotibus ex eiſdē oblatōibꝰ indigne offerētibꝰ dānatiogne̓t̉. ſil̓r ꝑ deſideria triūphātꝭ ⁊ ꝑ ſuffragia militātis eccl̓e adiuuāt̉. ⁊ lꝫ hōies or̄onibꝰ elemofiniſieiunijs ꝑegrinatōibꝰ exͣ charitatē factꝭ ꝓpͥa pctā delere nō ſufficiāt: ple tn̄ credi pōt ꝙ ex eiſdē mitiga
tionē ⁊ abſolutiōeꝫ penaꝝ ex bēignitate dei ſuſcipiūt cū ꝓ eis fiunt ſi viuētes in hͦ ſcl̓o meruerunt.Angeloꝝ curā ēt magnā hꝫ quos in tāta btītudīecreās abſqꝫ oīs mali exꝑientia ꝯſeruauit īmunes⁊ ꝯſeruat: ſil̓r ⁊ nos curā gerere dēmꝰ quarūlibetcreaturaꝝ vt ſingl̓is ẜm dei ordinatōeꝫ vtamurne in die iudicij ip̄as in malicie nr̄e teſtimoniuꝫhēamꝰ. Itē curā oīm hōim vt ꝯmodū ⁊ incōmoduꝫ ſingl̓oꝝ nobis medullitꝰ aſſumamuſ. Ip̄oſqꝫab iniuſticia retrahētes deſiderijs or̄onibꝰ ⁊ bōiſexēplis in dn̄o ꝯfortemꝰ. Itē curā aīaꝝ in purgatorio: vt ip̄aꝝ penas oꝑibus mīe frequēter mitigare curemꝰ. Itē curā angeloꝝ vt p̄miū qd̓ ip̄iſ exeoꝝ obſeꝗo ⁊ cuſtodia de nr̄o ꝓfectu debet̉ ex culpa nr̄a ipſis nullatenꝰ ſb̓trahat̉. Itē curaꝫ dei p̄ oībus gerere dēmꝰ ſollicite vt ſꝑ ⁊ vbiqꝫ ꝗcꝗd ei denobis maxime placeat ⁊ ad qͣ nos maxime ordinauerit exequamur. ¶ Equanimitas dei.uis ē mos dei ꝙ nūqͣꝫ turbat̉ ⁊ lꝫ ſcripturaſepe referat de ira ⁊ furore dei neqͣqͣꝫ credēduꝫ tn̄ ē ip̄m poſſe turbari: ſꝫ cuꝫ pctā vindicat vl̓ex iuſticia gr̄aꝫ ſb̓trahat iraſci ⁊ turbari: ip̄e v̓o impaſſibilis nō hn̄s ꝯͣriuꝫ ⁊ tāte ſimplicitatꝭ. ⁊ tantaſibi iocūditas ⁊ felicitas ē in naͣ ꝙ in ip̄o nll̓a turbatio locū hꝫ. ſil̓r ⁊ nos qͣꝫtūcunqꝫ poſſumꝰ turbationē nr̄aꝫ vitare dēmꝰ: qꝛ modica vl̓ potiꝰ nullagr̄a ꝗeſcere pōt in aīa turbata. Ad vitādū gͦ turbationē neccͣia ē vehemēs circa deū occupatio ⁊ dilectio fortꝭ vt mors q̄ v̓tuteꝫ mortꝭ oꝑet̉ in nob̓ vtnulla oꝑa ꝓxīoꝝ vidētes nō videamꝰ ⁊ v̓ba noxiavl̓ nob̓ ꝯͣria audiētes nō audīamꝰ: nec corda nr̄ain talibꝰ occupemꝰ: ſꝫ ſimꝰ qͣſi ceci ⁊ ſurdi et quaſimuti et qͣſi nō hn̄tes corda: ſicut dauid d̓ ſe dicit.Ego tāqͣꝫ ſurdꝰ ⁊ ſicut mutꝰ ⁊cͣ. inſtātes tm̄ fidel̓r ⁊feruēter his q̄ dei ſt̓: et alios in oībꝰ ꝓpͥe ꝯſcīe relīquētes ſiue iudicio p̄latoꝝ ſiue extreme vindictedei dicētꝭ. mihi vindictā ⁊ ego retribuā eis in tꝑeſil̓r ⁊ alioꝝ turbationē qͣꝫtūcūqꝫ poſſuꝰ vitare dēmꝰ ne ipſi nos eꝯͣrio ꝑturbēt vt ſepe fic̄i ſolet vt exhͦ remordēteꝫ ꝯſcīaꝫ ip̄i hēaꝰ ꝗcꝗd in ſanctꝭ meditatōibꝰ iuſtis d̓ſiderijs or̄onibꝰ alijſqꝫ bonis oꝑbꝰſb̓trahat̉ vniuerſitati ſiue ī celo ſiue int̓ra boniſ ⁊mal̓ ſiue ī purgatorio nob̓ turbatōeꝫ ex iuſta cāꝓmouētibꝰ oīpotēs deꝰ amator iuſticie multū in nouiſſimo die nō relinq̄t. Deus nō q̄rit ꝯmodū ſuū.Lius ē mos dei ꝙ in oībꝰ oꝑbꝰ ſuis ⁊ ordinatione nihil ꝯmodi ſui reſpicit: ſꝫ pure ⁊ pͥncipal̓r et̓ne et īmēſe bonitatꝭ ſue hn̄dantiā et hͦad hūanę ⁊ āgelice creature vtilitatē. In creatiōeꝗppe ⁊ ꝯſeruatōe celoꝝ. 4. elemētoꝝ ⁊ oīum q̄ ineis ſt̓ nō ꝯſiderat ſuū ꝯmēduꝫ: ſꝫ hōim ⁊ angeloꝝfructū. ſil̓r ꝗcꝗd ordinat in creaturis ꝗbuſcūqꝫ: ſiue ſit tēperies: ſiue intēꝑies: ſiue penuria fructuūſiue hn̄dantia: ſiue ſanitas: ſiue peſtilētia: ꝗcꝗd ētfacit circa hōies ꝯferēdo gr̄aꝫ ſiue ſb̓trahēdo ſiueꝑmittit eos ſanos eē fortes debiles vl̓ infirmos.