Druckschrift 
Preclarissima opuscula diui Thome aquinatis sacri ordinis p[rae]dicator[um] in quibus o[mn]is phy[losophia]e [et] diuinar[um] scripturar[um] theoremata est co[m]plexus
Einzelbild herunterladen
 

De dilectione dei⁊ proximi

nō comedes. ſac tn̄ interim qd̓ licet tene mediū⁊ expecta ꝑfectū: vide ⁊ cogita deuꝫ: nō vt dn̄m:vl̓ vt iudiciū: ſꝫ vt quādam rē ſūme bonā ⁊ delectabilē. Anſelniſ. Excita nūc aīa mea totū intellectum tuū ⁊ cogita qͣꝫtum potes quale ⁊ qͣꝫtuꝫ ſitillud bonū. Cognoſce ⁊ cogita ꝙ ip̄e p̄cellit oē cōcupiſcibile: delectat p̄ omni delectabili: qd̓ pꝫ inducendo. Concupiſcit ſuꝑbia honores. auaritiadiuitias ⁊ res: accidia ꝯmodū ⁊ quietē gula: ⁊ luxuria voluptatē: ex hijs ſequit̉ ira ꝯͣ ledentē nos īhijs: qꝛ ira eſt vindex leſe ꝯcupiſcētie: vt diffinitph̓s: ⁊ ſequit̉ inuidia ꝯͣ habentē hec. Greg. Si q̄deſideramus illi inuidemꝰ ꝗ accipit ea penitꝰ vl̓partē accipiēdo quātitatē nob̓ reſtringit. In ꝯcupiſcentia igit̉ hoꝝ eſt pctm̄: nō qꝛ ip̄a ſint mala: ſqꝛ ꝓ hijs deſerunt̉ meliora. Aug. Peccatū nō eſtappetitus reꝝ malaꝝ: ſꝫ deſertio melioꝝ: deus ēigit̉ affectiue honor incōmutabilis p̄ oī re honorante excellēter honorās .i. regū. 2. Qui me honorificauerit honorificabo eū: me honorificat ꝗ mehonori tꝑali eligendi p̄ponit: ſed ẜm Ariſ. ſi ſimplex ad ſimplex ⁊ magis ad magis: ⁊ maxime admaximū: vt ſi voluptas bonuꝫ voluptas magisbonū: ⁊ ſic maxime voluptas maximū bonū. Igtur ſi honor bonꝰ ſicut vtiqꝫ bonus ē: ⁊ iō appetibilis ē ſummꝰ honorē ſūme bonus: ⁊ iō ſūme appetēdus. Item deus eſt res incōmutabilis ⁊ ſb̓aoēm hn̄teꝫ ſe excellēter ditās. Aug. Res ꝗbꝰ fruēdum ē pr̄ ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctꝰ eadē trinitas: q̄damſumma res ē cōis oībus fruētibus ea: hec ſi ꝯfidera. hāc ſb̓am boni incōmutabilis p̄ oī ſb̓a bonimutabilis ꝯcupiſces. Item ſi reꝝ ſb̓a bona: ⁊ id̓oappetēda ⁊ ſūma ſb̓a eſt ſūme bona: ⁊ iō ſūme appetenda. Itē deus ꝗes incōmutabilis ⁊ cōmodūexcellēter quietās. Aug. Feciſti nos dn̄e ad te ⁊ īquietuꝫ ē cor noſtrū donec reꝗcſcat in te: nō talisꝗeſ accidie de qua etiā in quietudo ortū hꝫ. Aug.Stando laſſatus eras ſedēdo reficieris ⁊ rurſusſedēdo laſſaris: ⁊ ꝗcquid ē vbi fatigato ſuccurrit̓alia fatigatio exorit̉. Item ſi ꝯmodū bonū ⁊ ꝗes ⁊ſūma quies ē ſūme bona: gͦ ſumme appetēda. Itēdeus ē voluptas incōmutabilis excellenter delectans. pͣs. Torrentē voluptatis tue potabis eos.Igit̉ ſi voluptas ē bonū ⁊ appetibile ⁊ ſūma: voluptas ē ſumme bona: gͦ ē ſūme appetibilis: hancinductione inſtātiaꝫ nō hn̄te infert̉ illud vl̓e. proner. 3. Om̄ia que deſiderant̉ huic nō valēt ꝯꝑariContingit aūt ꝯꝑari tripl̓r: ẜm maius ⁊ minus ⁊eqͣle. Comꝑat̉ maius ad minus ⁊ excedit vt tricubitū ad bicubitū: talis ē illa ꝯꝑatio. ſap̄. 7. Luciꝯꝑata inuenit̉ pͥor. Itē minus ad maiuſ ⁊ excedit̉vt monocubitu ad bicubitū: talis illa. Deū. i. filios enachim vidimus ibi ꝗbus ꝯꝑati quaſi locuſte videbamur. Iteꝫ eqͣle equali vl̓ ſil̓e ſil̓i qd̓ neqꝫ excedit: neqꝫ excedit̉: talis illa: cōꝑatus eſt iu-

mentis inſipiētibus. Oīa gͦ que deſiderant̉ huicſumme deſiderabili ꝯparari nō pn̄t: qꝛ nec minora: nec maiora: nec equal̓ia ſunt: qꝛ reſpectu eiusoīno nihil ſunt. Hiero. Deus ſolus vere ē cuiuseēntie ꝯꝑatum noſtrū eē nō eſt. Comꝑat̉ igit̉ vnitas millenario: ſicut ꝑs toti nō in infinituꝫ minorſꝫ nec punctū linee: nec centruꝫ pūctale toti ſperecircūferentie: quoꝝ vtrūqꝫ finitū in ſe: ſꝫ reſpectupuncti infinitū: ⁊ iō incōꝑabile. Minus aūt ꝯꝑabilis ē creatori creatura: vtpote bono ſimpl̓r infinito que ē bonū ſimplex ⁊ finitū. Confer gͦ nūc hō⁊ vide ꝗd ꝯcupiſcas. Concupiſcis .n. bonū. Naꝫvt ait Augu. Bonū eſt auꝝ bone diuit ie. Si igit̉vnā marcā argēti ꝯcupiſcis: qꝛ bonū marcā auritantomagis ꝯcupiſceſ qͣꝫtomagis bonū. Quicꝗdigit̉ milies melius eēt milies plus ꝯcupiſci rō ꝑſuaderet: ⁊ tn̄ vnitas ꝑs eſt aliquota millenarij ⁊iō cōparabilis ipſi: ſꝫ deus cui oīa que deſiderāt̉cōparari nō pn̄t illa marca infinities melior: ⁊ iōinfinities ꝯcupiſcibilior. Sil̓r de quolibet ꝯcupiſcibili ſil̓e ſit iudiciū. Om̄ia gͦ huic nō valēt ꝯꝑariqūo igit̉ ſingula valēt. Cuncta igit̉ bōa ſil̓ appellant̉ valde bōa: vt dr̄ in gen̄. Singl̓a nō valde: ſꝫtm̄ ſimpl̓r bōa: minꝰ .n. ſingl̓a bona ſt̓ qͣꝫ oīa collecta: ſꝫ vt dic̄ ph̓s: on̄ſa p̄minētia vna duoꝝ vl̓ pl̓iūhͦ duoꝝ ē p̄eligēduꝫ vl̓ p̄optādū qd̓ ē p̄minēs. qūogͦ p̄optādū aliꝗd nihilo ens n̄ enti īfinitū bonū finito. Anſelmꝰ. Cur gͦ ꝑ multa vagaris homūcio q̄rendo bona aīe tue ⁊ corꝑis. Ama vnū bonū: qd̓oē eſt bonū ⁊ ſatis ē: deſidera ſimplex bonū qd̓ eſtſummū bonū: ⁊ ſufficit. Itē riuuli bonoꝝ ꝯcupiſcibiliū diuerſi: fons vnꝰ oīum deus. Melior gͦ ⁊ cōcupiſcibilior fons qͣꝫ riuulus cā qͣꝫ effectus: īmo īcōꝑabil̓r melior cuius bonitate ẜm Boetiū. pauliſper diſputatōis gr̄a intellecta dicimꝰ iam nihl̓erit bonū: ⁊ iō nihil ꝯcupiſcibile. Igit̉ qd̓ ꝑ ſe talemagis tale qͣꝫ qd̓ ꝑ accidēs: ⁊ iō magiſ ꝯcupiſcibile qua ꝓpt̓ ꝯcupiſcit ⁊ deficit aīa mea in atria dn̄iſꝫ nota ꝙ duplex ē ꝯcupiſcētia vna rei abn̄tꝭ hͦ mouet ad hn̄dū: alt̓a rei pn̄tis cāns fruitōem ꝑ pn̄tiāꝯcupiſcibilis: ⁊ iō delectat̉ ⁊ fruit̉ cōcupito. Hecigit̉ mouet ad delectandū: vt pꝫ in vino: qd̓ cōcupiſcens diligo cū ab eſt: ⁊ iō moueor ad oꝑanduꝫꝓ p̄cio quo emā ad p̄pandum vas quo recipiā: etcū abeſt nō ceſſo ꝯcupiſcere: ſcd̓ꝫ hoc eſt charitasvie: diligens ⁊ ꝯcupiſcens deū: vt abſentē ⁊ idoeliciens metus ⁊ mouens ad opera meritoria: ſꝫcharitas patrie diligens ⁊ cōcupiſcens: vt pn̄teꝫ⁊ ideo delectās ⁊ fruitionē cauſans. ecc̄. qui edutme adhuc eſuriēt: ⁊ qui bibunt me adhuc fitient.ſed deſideriū perit cum aīa ſitim ſuā qua bonumnaͣliter appetit ꝑ aquā pn̄tis inſipide delectatōisboni cōmutabilis extinguit. Bene aūt ſitis acceditur cū dulcedo ſummi boni vl̓ modice p̄guſtatque tn̄ p̄guſtatō mirabiliter ⁊ ſitim creſcere facit