Opuſculumquīquageſimum nonū.

tur ibidem veniat dilectꝰ meus ⁊cͣ. At comedatfructum pomoꝝ ſuoꝝ. Exo. 30. Sume aromataboni cordis facieſqꝫ thimiama. Papias thimiama eſt confectio boni odoris ad incenſuꝫ cultusdei. Greg. Zhimiama ex aromatibꝰ facimꝰ cuꝫin altari cordis virtutum multiplicitate redolemus. Prouerb. 8. Delicie ſunt mihi eſſe cum filijs hoīum: quia .ſ. delectatur in amore ⁊ deuotione noſtra ꝗeſcere. De tertio fructu .ſ. pietatꝭ quoreficitur ꝓximus. p̄s. Ego quafi oliua fructifera īdomo dei. Oliua portat oleum alijs ad lucendūſanandū ⁊ reficiendum ⁊ ſignificat opus pietatisquod impendit̉ ꝓximis. Prouer. 21. Theſaurusdeſiderabilis ⁊ oleum in tabernaculo iuſti ad refectionē .ſ. ꝓximi. Luc. x. Samaritanꝰ quidā videns ſpoliatum quaſi pauperē ⁊ vulneratum qͣſiſubſidio indigenteꝫ miſericordia motus eſt ⁊ appropinquās alligauit vulnera eius .i. ſubuenit neceſſitatibꝰ eius. infundens oleum ⁊ vinum quaſicibum ⁊ potum ⁊ curam eius ęgit. i. Ad Thi. 4.Exerce te ip̄m ad pietatem. Pietas eniꝫ ad oīavtilitas eſt ꝓmiſſionē habens vite que nunc eſt ⁊future. Ad quam nos perducat qui eſt benedictꝰin ſecula. amen.Axplicit opuſculū. 58. ſancti Thome de aꝗnode ſacramēto altaris. Incipit opuſculū. 59. eiuſd.beatiſſimi Thone de ſacramēto euchariſtie admodū dece p̄dicamētoꝝ ad petitionē quorūdamprelatorum et baronum.Emoriam fecit mirabiliū ſuoꝝ miſericors ⁊ miſerator dn̄s eſcam dedit timentibꝰ ſe.Eſca iſta de qua loquit̉ h̓ pſal̓. nō īcōueniēter intelligit̉ eſca ſacramētalis panis .ſ. viuus qui de celo deſcendit quē cūtimore et reuerētia ſumūt quotidie ī ſancta eccleſia ſerui dei. De quo pane et eſca dicit̉. Sap̄. xviAngeloꝝ eſca nutriuiſti populū tuū ꝑatum panēde celo p̄ſtitiſti eis ſine labore omne delectamētum in ſe hn̄tem et oēm ſaporem ſuauitatis. Iſteeſt panis de quo dicitur Io. 6. Ego ſum paniſ quide celo deſcendi ſi quis manducauerit ex hoc pane viuet in eternum. I p̄paratione ⁊ in diſpoſitione et ordinatione iſtius benedicti panis .ſ. ſacramenti euchariſtie deus tot et tanta mirabiliaincluſit quod in ipſo videtur quaſi oīum mirabilium que ab initio mūdi fecit memoriā renouaſſe. Et iccirco dicit ꝓph̓a in p̄dicto verſu. Memoriā fecit mirabiliuꝫ ſuoꝝ ⁊cͣ. qn̄ .ſ. eſcam p̄cioſamiſtud p̄cioſum ſacramentū et gl̓ioſuꝫ ſuis diſcipulis dedit. Ad intelligendū aūt excellētiā et celſitudinē dignitatis iſtiꝰ ſacramēti mirifici notādueſt ꝙ qͣꝫuis oīa ſacr̄a eccleſie virtutē habeāt et effectum per fidem paſſionis xp̄i ⁊ ex fide et per fidē

ꝓſint ſolum fidelibꝰ ad ſalutē. hoc tn̄ ſpāliter ⁊ ſpecialiſſime dicit̉ ſacramētum fidei. Unde in canone vocatur miſteriū fidei .i. ſecretū ſacratiſſimuꝫſoli fidei manifeſtū. qꝛ tot ⁊ tanta ſunt ibi ſupra ⁊p̄ter ⁊ etiā cōtra rōnē naturalē q̄ niſi per fidē tenerent̉ ⁊ crederētur nūqͣꝫ intelligerētur. Et ideo bn̄dicitur Iſa. 6. ẜm aliā trāſlationē. Niſi credideritis nō intelligetis. Et apl̓s ad Hebre. xi. Credere oportet accedētē ad deū ꝙ eſt ⁊ qꝛ inquirētibuſeū remunerator ſit. Credētes īgit̉ intelligūt: qꝛ ſicut dicit apl̓s. Fides aſſit ⁊ nulla queſtio remanebit. Hoc aūt nō eſt ſic accipiēdū ꝙ credēteſ ꝑ fidēꝑ rōneꝫ intelligant quicꝗd credūt. Quia ſi ſic eēteuacuaretur meritū fidei ẜm dictū gregorij. Fid̓ſnon habet meritū vbi hūana ratio p̄bet exꝑimētum. Intelligere aūt dicunt̉ credētes qꝛ initētespotentie ⁊ ſumme veritati increate ſciūt ⁊ ſupponunt certiſſime verū eſſe ꝗcquid a dicta veritateꝓcedit. ⁊ quāquā per naturalē rōneꝫ modū ip̄iusveritatis nō cōprehēdāt nō ideo minꝰ credūt qd̓ſuggerit fides vera eſſe verū. qꝛ clariſſime hoc ītelligunt atteſtari excellētie ⁊ maieſtati ⁊ īmēſitati ip̄iꝰ prime veritatis vt nec in ſe nec in ſuis principalibꝰ effectibꝰ ꝯp̄hendi poſſit ab anguſtia ⁊ ībecillitate ip̄iꝰ intellectꝰ hūani de quo dicit̉. 2. metha. qꝛ ſicut ſe habet oculꝰ noctue ad radios ſolisſic ītellectꝰ noſter ad manifeſtiſſima nature. Un̄ſicut nō eſt defectꝰ ex ꝑte lucis ſolaris ꝙ a noctuaclare videri nō poſſit: ſed hoc accidit ex ꝑte debilitatis oculi ip̄iꝰ noctue ita etiam cōtingit in nob̓ꝙ intellectꝰ noſter nō eſt ꝓportionatꝰ īmēſitati lucis dīne. Ideo multa ſunt q̄ nequimꝰ ꝯp̄hendererōne. ꝓpterea clamat apl̓s ad ro. xi. O altitudodiuitiarū ⁊cͣ. Ꝙͣuis aūt ꝯp̄hendere neq̄amꝰ qd̓ nihilominꝰ cōprehēdere poſſumus quo modo .i. exꝑte cognoſcimꝰ non in toto: qꝛ ꝑ ſpeculū nūc videmꝰ in enigmate. Inde eſt ꝙ fidei miſteria ꝑ auctoritates ſacre ſcripture cui fides catholica inititurplene ꝓbari pn̄t atqꝫ ꝑfecte. ſed per rōnes demōſtratinas oīno nequeunt oīa ꝓbari qͣꝫuis forte oīapoſſunt demonſtrari. Quia ſi hoc eſſet fides noſtra iam non fides ſed ſciētia vocaret̉. Et ſicut ſupradictum eſt meritū noſtruꝫ qd̓ principaliter infide conſiſtit oīno tolleret̉ nec iam vtiqꝫ poſſet dici alicui xp̄iano fides tua ſaluū te fecit. Ueruꝫ eſtaūt ꝙ omnes errores infidelium non ſolū per ſacram ſcripturā: ſed etiam per rōnes poſſunt elidi⁊ multe etiā ſuaſiones bene per rōnem naturalēinueniūtur quibꝰ intellectꝰ fideliū iam credētiuꝫadiuuatur ⁊ ꝯfortat̉ ad veritatē clariꝰ ⁊ obnoxiuſamplectēdā. Ut igitur ad ꝓpoſitū veniamꝰ intēdimꝰ on̄dere aliqͣ mirabilia ⁊ etiā miracula maxima ꝓ ſacro ſancto euchariſtie ſacramēto. ⁊ ſubiungere aliquas rōnes exempla mirabilia ⁊ quodāmodo illis ſimilia in ſcriptura ⁊ etiam in natu