Afallaciis.

omne quod ſequit̉ aliquo modo accidit ſed nō oēquod accidit ſequitur. Nō enim ſequit̉ ſi ē homoeſt album ſit vera ꝙ lꝫ homo ſit albus. Et iō vbicunqꝫ eſt fallacia ꝯſequentis aliter ordinatis terminis poteſt fieri fallacia accidētis ſed non conuertitur. Cauſa apparētie in hac fallacia ē conuenientia ꝯſequētis cum antecedēte. Cauſa v̓o nonexiſtētie ē diuerſitas eorūdem. Sunt autem modi huius fallacie duo. Primus modus ꝓcedit exconſecutione magis cōis ad minus cōmune ſiuemagis cōmune ſit genus ſiue accidens vt patet īhijs paralogiſmis. Si aliꝗd eſt aſinus ē animal:ſed tu es animal igit̉ tu es aſinus. Non ſequit̉ nōenim ꝯſequētia pͥus poſita cōuertitur. Similiterhic ſi aliquod ē mel ē rubeum ſed fel ē rubeuꝫ igitur fel ē mel. Similiter hic ſi aliꝗs eſt fur errat d̓nocte ſed tu erras de nocte igit̉ tu es fur. In hijsenim oībus putat̉ conſequētia conuerti que nō cōuertitur. Unde ē fallacia ꝯſequētis. Si aūt ſumātur ꝓpoſitiones cathegorice in eiſdē terminis eſtfallacia accidētis: ſicut aſinus ē animal tu es aīaligit̉ tu es aſinus ⁊ hic. Mel ē rubeū ⁊ fel ē rubeūigitur mel ē fel. Secūdus modus ē quādo ꝓceditur a ꝯſequētia oppoſiti ad ſimilem conſequētiaꝫin alio oppoſito: vt ſi dicat̉ ſi aliquid ē generatuꝫhꝫ pͥncipium ſed anima non ē generata igitur aīanon hꝫ pͥncipium ſed ſemꝑ fuit nō ſequit̉. Eſt .n. īoppoſitis duplex ꝯſequentia vna in ip̄o altera incōtrario. In ip̄o quidem ē ꝯſequētia quando ſicutad antecedēs ſequit̉ ꝯſequens: ita ad oppoſitumantecedētis ſequit̉ oppoſitum ꝯſequētis vt ſi ē iuſtum ē bonum igitur ſi eſt iniuſtū ē malum. Cōſequētia econtrario ē quādo ſicut ad antecedēs ſeꝗtur ꝯſequens: ita ad oppoſitum cōſequētis ſequit̉oppoſitum antecedētis vt ſi ē homo ē animal igitur ſi non ē animal nō ē homo. In oppoſitiſ enimẜm affirmationē ⁊ negationem nō ē conſequētiain ip̄o ſed in ꝯtrario ⁊ ideo quādo ꝓceditur ī huiuſmodi oppoſitis ac ſi eēt conſequētia in ip̄o ē fallacia ꝯſequētis ſicut in exemplopꝫ. In hijs aūt terminis ē fallacia accn̄tis cathegoricis ꝓpoſitionibus ſumptis vt ſi dicat̉ ſic. Omne generatuꝫ hꝫpͥncipium ſed anima nō eſt generata igitur nō hꝫpͥncipium. Et ē ſciēduꝫ ꝙ ſicut p̄mus modus peccat ꝯtra ꝯſequētiam ꝓcedendo a poſitione conſequētis ad poſitionem antecedētis: ita ſecunduspeccat ꝓcedendo a deſtructione antecedētis addeſtructionē ꝯſequentis. Eſt aūt ꝯtrario modo ꝓcedēdum .ſ. a deſtructione conſequētis ad poſitionem an̄cedentis. Patet .n. ꝙ hec fallacia ꝓuenitẜm rōnem pͥoris ⁊ poſterioriſ. Et nota ꝙ quoddācōſequēs ē in plus ſuo an̄cedēte ⁊ quoddā ī minꝰ.Cōſequens in plus ē in terminis vl̓ ibus: ſicut cūdico homo ē: ergo aīal ē. Conſequēs in minus eſtſicut totum in qͣꝫtitate ⁊ eius pars vt cū dr̄: oīum

oppoſitoꝝ eadem ē diſciplina: ergo oīum ꝯͣrio¶ De fallacia ẜm nō cām vt cām. C. XIIII.Equitur de fallacia ẜm nō cauſam vt cauſam. Cauſa aūt hic dr̄ qd̓ ē cauſa inferēdiẜm ꝙ p̄miſſe dicūtur cauſa ꝯcluſionis eē.Eſt ergo fallacia ẜm nō cām vt cauſam quādo inter p̄miſſas ex ꝗbus ſequitur ꝯcluſio ponit̉ ꝓpoſitio aliqua que nihil ad concl̓onem oꝑatur ⁊ ſic nōē cauſa. Tamē ad hoc ꝙ fiat fallacia oꝑꝫ ꝙ videatur eſſe cauſa: qd̓ ꝗdem ſit per hoc ꝙ cōuenit cumalijs ꝓpoſitionibus que ſunt cauſe ꝯcl̓onis in terminis. Ex hoc aūt ꝙ ꝓpoſitio que non ē cauſa ſumitur vt cauſa nō ꝓuenit aliqua d̓ceptioniſi quādo ex concluſione reddit̉ ad p̄miſſas ⁊ intermittitur aliqua p̄miſſarū: qd̓ ꝗdem ſit in ſyllogiſmisad īpoſſibile in ꝗbus ꝑ hoc ꝙ cōcluſio ē īpoſſibiliſon̄ditur aliquā p̄miſſarū īpoſſibilem fuiſſe. Et iōhec fallacia non hꝫ fieri niſi in huiuſmodi ſyllogiſmis. In ſyllogiſmis .n. oſtēſiuis in ꝗbus aliud directe on̄ditur ad nullū inconueniens duci pōt rn̄dens ſi ſumat̉ in p̄miſſis aliqua ꝓpoſitio que nonē cauſa ꝯcl̓onis ac ſi eēt cā. Eſt ergo cauſa apparētie in hac fallacia ꝯueniētia ꝓpoſitionis q̄ nō ē cācū illis que ſunt cauſe. Cauſa v̓o nō exn̄tie ē defectus habitudinis debite inter ꝓpoſitionē inferētem ⁊ ꝓpoſitionē illatā. Iormat̉ aūt ẜm hāc fallaciā hoc modo paralogiſmꝰ putas ne aīa ⁊ vita ſūtidem quo dato ꝓceditur ſic. Aīa ⁊ vita ſunt idem⁊ mors ⁊ vita ſunt ꝯtraria ⁊ generatio ⁊ corruptioſunt ꝯͣria ſed mors ē corruptio ergo vita ē generatio igit̉ viuere ē generari qd̓ ē impoſſibile. Namꝗ viuit nō generatur ſꝫ iam generatꝰ ē ergo ⁊ pͥmūfuit impoſſibile .ſ. ꝙ aīa ⁊ vita ſint idem. Nō ſeꝗtur qꝛ iſta ꝓpoſitio aīa ⁊ vita ſunt ideꝫ que accipiebatur in p̄miſſis nō fuit cauſa ꝯcl̓onis impoſſibilis ꝙ ex hoc pꝫ qꝛ ea remota adhuc ſequitur ꝯcl̓o.vnde ꝑ hoc ꝙ concl̓o ē impoſſibilis nō pōt oſtendi ꝙ p̄dicta ꝓpoſitio ſit impoſſibilis ſed ꝙ magisiſta ſit impoſſibilis ex qua ſequit̉ que ē iſta mors⁊ vita ſunt ꝯtraria ex huiꝰ enim falſitate ſequiturfalſitas in ꝯcl̓one. Mors .n. ⁊ vita non ſunt ꝯtraria ſed opponunt̉ vt pͥuatio ⁊ habitus. Patet ergo ꝙ hec fallacia peccat ꝯͣ rōnem cauſe ⁊ cauſati.¶ De fallacia ẜm plures interrogatiōes vt vnāCA. XV.Equitur de fallacia ẜm plures īterrogationes vt vnā. Eſt aūt idem ẜm ſubſtantiam: enūciatio: ꝓpoſitio: interrogatio etꝯcluſio. Sed dicit̉ enūciatio ẜm ꝙ ſignificat ſimpliciter aliꝗd eſſe vel nō eſſe. Interrogatio ẜm ꝙſub dubitatione ꝓponit̉. Propoſitio ẜm ꝙ ſumitur ad alterius ꝓbationem. Concluſio v̓o ẜꝫ ꝙ exalijs ꝓbatur. Et ideo ſicut enuciatio ē vna vl̓ plures ita interrogatio ꝓpoſitio ⁊ concluſio. Eſt autēenūciatio vna in qua dicitur vnum de vno vt ho