Aſortibus

Et ẜm hunc modum alij dicunt ꝙ ea que in humanis euētibus ẜm nos vident̉ eſſe fortuita: abaliquo ſuperiori intellectu ordinant̉. Suppremꝰaūt intellectus deus eſt: qui ſicut ſua ſapiētia vniuerſa in eſſe ꝓduxit: ita etiam eadē ſapientia cōſeruat ⁊ mouet: omnia dirigens in debitum finēẜm illud ſap̄. 7. Attingit a fine vſqꝫ ad finem fortiter ⁊ diſponit omnia ſuauiter. Diuina autē diſpoſitione nō ſolum mouent̉ corpora ſed etiā hominum mentes ad ꝓprias actiones. A deo eniꝫilluminat̉ intellectus humanus ad veritateꝫ cognoſcendam. Unde pſalmiſta patebit. Illuminaoculos meos ne vnqͣꝫ obdormiaꝫ in morte. Eiuſetiam virtute monent̉ hominū voluntates addeſiderandum ⁊ agendum: ẜm illud apoſtoli adphil̓. 2. Dcus eſt qui operatur in nobis ⁊ velle etꝑficere ꝓ bona voluntate. Et qꝛ intellectus ⁊ volūtas ſunt ꝓpria pͥncipia actuum humanoꝝ: conſequens eſt ꝙ humani actus ſubdantur diſpoſitioni diuine ẜm Illud Iſaia. 26. Omnia opera noſtra operatus es nobis. Quia igit̉ ⁊ humani actꝰ⁊ exteiorum rerum motus ꝓuidentie diuine ſb̓duntur: quid vni cuiqꝫ accidere debeat ex diuina diſpoſitione ꝓcedit: per quam quidā ſui ꝓpoſiti debitum fine aſſequunt̉. Unde pſalmiſta petebat. Dirige me in veritate tua. Et interdumetiā homines in aliquod bonum diſpoſitione diuina inducunt̉ preter eoꝝ ꝓpoſitum. Un̄ ⁊ apl̓sdicebat ad ephe. 3. Deus potens eſt facere omnia ſuꝑhabundāter qͣꝫ petimus aut intelligimus¶ Similiter etiā ex diuina diſpoſitione ꝓceditꝙ hoīes deficiunt a ſuo ꝓpoſito: ẜm illud Iob. 5.Qui diſſipat cogitationes malignorū ne poſſintimplere manus eoꝝ quod ceperāt. Interdum ētex diuina diſpoſitione deijciunt̉ aliqui in aduerſa: que nec cauere potuerunt ẜm illud yſa. 23. Ducent eā pedes ſui longe ad peregrinādum: ꝗs cogitauit hoc ſuꝑtyrum quōdam coronatā? Et poſtea ſubdit̉. Dn̄s exercituuꝫ cogitauit hoc. Et inde eſt quod dicit̉ Iere. x. Scio dn̄e qꝛ nō eſt hoīsvia eius: nec viri eſt vt ambulet ⁊ dirigat greſſus ſuos. ¶ Ex hijs igit̉ patet ꝙ humanaꝝ reruꝫeuentus nō ſubdunt̉ totaliter diſpoſitioni humane ſꝫ diſpoſitioni diuine: ex qua contingit: ꝙ aligad ampliora bona ꝓueniunt qͣꝫ excogitare potuiſſent: qui dicunt̉ bene fortunati: ꝗdam v̓o ab hiſque prudenter diſponūt deficiunt ⁊ ad inopinatamala deueniūt: qui infortunati dicunt̉. Hoc aūtnon ſolum aucͣte diuina firmat̉ ſed ex ſententijsph̓orum pꝫ. Ariſtoreles eniꝫ in libro de bona fortuna ſic dicit. Hoīs pͥncipium nō ratio ſed aliꝗdmelius. Quid igit̉ erit melius ſcientia ⁊ intellectu niſi deus; Et ꝓpter hoc bene fortunati vocātur: qui ſi impetuꝫ faciant dirigunt̉ ſine rōne exiſtentes. Habent enim pͥncipium tale quod ē me

lius intellectu ⁊ ꝯſilio. ¶ Sic igit̉ ẜm p̄determinata: ex diuina diſpoſitione inqſitio ſortium efficatiam pōt habere: inqͣꝫtum ⁊ euentus exteriorūrerū diuine ꝓuidentie ſubijciunt̉: ⁊ per ip̄am humani actus dirigunt̉. Et ſic pōt cōtingere deo faciente vt humani actus talem ſortiant̉ effectumſiue ꝓceſſum: qui cōpetit exterioꝝ rerum euentibus. Vnde dicit̉ ꝓue. 16. Sortes mittunt̉ in ſinūſed a dn̄o temperant̉. ⁊ dyoniſius dicit. 5. c. eccleſiaſtice. Ierar. de diuina ſorte que ſuꝑ Mathiaꝫdiuinitus cecidit. Alij quideꝫ aliter dixerunt nōreligioſe tractantes ſicut arbitror: meam aūt etip̄e intentionē dicam. Uident̉ mihi ſacra eloq̄aſortem noīare tearchicum .i. diuinum quoddamdonuꝫ demonſtrās illi ierarchicho choro. i. apl̓i.co diuina electione ſuſceptum: per qd̓ dat̉ intelligi ad ſortem ꝑtinere cum ex dono dei per certuꝫeffectum humanoꝝ actuum declarat̉ hominibꝰquid diuina diſpoſitio habeat vl̓ in rebus diuidēdis quod ꝑtinet ad diuiſoriam ſortem vl̓ in rebagendis quod ꝑtinet ad conſultoriam: vl̓ in futuris p̄noſcēdis quod ꝑtinet ad diuinatoriā ſortemConſiderādum tamē ꝙ diuina diſpoſitio quorūdam ſpūum miniſterio operat̉: ẜm illud p̄s. Benedicite domino omnes angeli eius. ⁊ poſtea ſb̓ditur. Miniſtri eius qui facitis voluntatem eiUnde eorum operatio in omnibus diuine diſpoſitioni cōcordat: ⁊ ſic de hijs que per eos agunt̉idem eſt iudiciuꝫ ⁊ de hijs que agunt̉ diſpoſitiōediuina. ¶ Sunt tn̄ quidam deceptores ſpiritusquos demones noīamus: ꝗ qͣꝫuis quātum in ip̄iſeſt diſpoſitioni diuine renitant̉. vtit̉ tn̄ deus eisad ſue diſpoſitionis impletionē: ſicut ⁊ malis hominibus vtit̉ ad implēduꝫ ſue ꝓpoſitum voluntatis: vt patet in tyrānis quoꝝ nequicia vſus eſtad coronas martiribꝰ frabricandaſ. Huiuſmodiaūt īmundi ⁊ fallaces ſpūs ambiūt honorē diuinitatis ſibi ab hoībus deferendū: ⁊ iō illis rebusſe ingerunt que ad deū ꝑtinere vident̉: vt diuinitatis eis honor ab hoībus deceptiſ exhibeat̉. Etinde ē ꝙ ymaginibus qͣs a pͥncipio fecerat hoīesex inordinato affectu ad mortuos: demones ſe īcluſerunt: in ꝗbus reſponſa dabāt: vt ex hͦ diuinūhonorē ſibi ꝯquirerēt. ¶ Sil̓r aūt cum ꝑ ſortes.vl̓ quolibet alio mō hoīes p̄ter debitū ordinemoculta exquirūt: ingerūt ſe demones vt diuinatonis p̄textu hoīes in errorē inducāt. Un̄ Au. dicitin. 2. ſuꝑ gen̄. ad lr̄am de mathematicis loquensꝗ per aſtra futuros euētus p̄nunciāt. Iatenduꝫ eſtinquit qn̄ ab iſtis vera dicunt̉: inſtinctu quodaꝫoccultiſſimo dici quē neſciētes hūane mētes patiunt̉. qd̓ cū ad decipiēdos hoīes ſit ſpūum īmundorum ⁊ ſeductoꝝ operatio ē. Et in ſcd̓o de doctrina xp̄iana dicit oīa huiuſmodi diuinatōnū genera ad pacta quedā cū demonibꝰ inita ꝑtinere.