Opuſculumvigeſimūquintū

mouet̉: ex p̄dicta ēt cā debēt ſomnia vim diuinationis hr̄e: inqͣꝫtum .ſ. motꝰ fantaſmatum q̄ apparent in ſomnis: ex corpoꝝ celeſtiū diſpoſitione ꝓcedūt. Sꝫ ⁊ hec opinio exp̄ſſam ꝯtinet falſitateꝫ.Nō enim eſt poſſibile ꝙ celeſtia corpora in aliꝗdincorporeū impͥmant: qꝛ quodlibet īcorporeū eſtvirtuoſius ⁊ nobiliꝰ quolibet corpore. Intelleetaūt humanuſneqꝫ eſt corpus ncqꝫ ē virtꝰ corporeiorgani: vt Ariſtoteles ꝓbat. Alioquin non poſſetoīum corpoꝝ naͣs cognoſcere: ſicut oculus nō poſſet videre omnes colores ſi pupilla eēt aliquo colore īfecta. Impoſſibile eſt ergo ꝙ corpus celeſteimpͥmat in intellectū humanum. Nolūtas aūt inintellectiua parte eſt ⁊ mouet̉ a bono ꝑ intellectūapp̄henſo: vn̄ pari rōne corpora celeſtia in eam īprimere nō poſſūt. Oēs aūt actꝰ humani pͥncipaliter ex intellectu ⁊ voluntate ꝓcedunt. Non poſſunt igit̉ ꝑ certitudinem futuri hoīum actus pnoſciꝑ inſpectionem celeſtium corpoꝝ: ⁊ multo minus ꝑ inſpectionē quorūcūqꝫ alioꝝ que ab eis mouent̉: puta ꝑ garritum auium: ꝑ deſcriptionē punctoꝝ: ⁊ ꝑ alia ſupradicta. ¶ Manifeſtum eſt aūtꝙ humanarū rerū euentꝰ plurimi ab actibus humanis depēdent: vn̄ nec euentꝰ humanarum rerum ꝑ predicta poſſunt prenoſci. Inqͣꝫtum tamēhumanarum rerum euentꝰ dependet ex aliꝗbuscorporeis cauſis: ſicut abundātia frugū ex ſiccitate aeris: vel pluuiarū deſcenſu: nihil ꝓhibet eosex inſpectione ſtellarū poſſe p̄noſci: ⁊ per ꝯſequēsex conſideratione alioꝝ corpoꝝ que diſpoſitionēſtellarum ſequūtur. Quia ſicut Auguſtinus dicitin. 5. de ciuitate dei: non vſqꝫquaqꝫ abſurde dicipoteſt ad ſolas corpoꝝ differētias afflatꝰ quoſdāvalere ſydereos ſicut ſolaribuſ acceſſibꝰ ⁊ receſſibus. Uidemus etiam ip̄ius anni tempore variari ⁊ lunaribꝰ incrementis atqꝫ decremētis augeri aūt minui quedam rerum genera. Un̄ ⁊ nauteex conſideratione ſtellarum ⁊ ſtatu animalium p̄noſcunt vētos ⁊ tempeſtates futuras. Nec tamēerit de ſortibꝰ ſimilis ratio: qꝛ per ſortes non ſolide actibꝰ humanis inquirit̉: ſed etiam per humanos actꝰ inꝗſitio ip̄a ꝓcedit. Unde non poteſt dici ꝙ ip̄a ꝓiectio ſortium: corpoꝝ celeſtium diſpoſitionē ex neceſſitate ſequat̉. Quia tamen ad acthumanos non ſolum cōcurrunt voluntas ⁊ intellectus qui imp̄ſſioni ſyderum nō ſubdunt̉: ſꝫ etiāſenſitiua pars anime que in eo ꝙ corporali vtit̉organo neceſſe eſt ꝙ corporibꝰ celeſtibꝰ ſubijciat̉:poteſt dici ꝙ ex diſpoſitione celeſtiuꝫ corpoꝝ aliqua inclinatio ſit in nobis ad hec vel illa faciēda:inqͣꝫtum .ſ. ad hoc inducimur ꝑ imaginaria n̄ apprehēſionem ⁊ ꝑ appetitꝰ ſenſitiui paſſiones .ſ. irātimorem ⁊ alia huiuſmodi: ad que homo eſt magis vel minꝰ diſpoſitꝰ ẜm corporalem complexionem que ſub̓dit̉ diſpoſitioni ſtellarum. Quia ta-

mē homo ꝑ intellectum ⁊ voluntatem imaginationis fantaſmata ⁊ ſenſibilis appetitꝰ paſſionesrepͥmere poteſt: ex ſtellarum diſpoſitiōe nulla neceſſitas inducit̉ homini ad agendum: ſed quedāinclinatio ſolum quam ſapiētes moderādo refrenant. Propter quod ⁊ Ptolomeus dicit in centiloꝗo ꝙ ſapiens homo dominat̉ aſtris .i. inclinationi que ex aſtroꝝ diſpoſitione relinquit̉. Stulti v̓o oīno ẜm eam agunt̉ quaſi ratione non vtentes: in quo parum diſcordant a beſtijs: ẜm illudpſalmi. Homo cum in honore eſſet nō intellexitcomparatus eſt iumētis inſipientibus: ⁊ ſimilisfactus eſt illis. Et qꝛ ſtultoꝝ ẜm Salomonem infinitus eſt numerus: in paucis aūt perfecte ratiodominat̉: in pluribꝰ hominum inclinationes celeſtium corpoꝝ ſortiunt̉ effectum. Et ꝓpter hocquādoqꝫ aſtrologi ex inſpectione ſtellarū vera p̄nunciāt p̄cipue circa cōmunes euētus: quanuis īparticularibꝰ frequēter deficiant: ꝓpter rationeꝫque corporibꝰ celeſtibus non eſt ſubiecta. Unde īprotractione punctoꝝ geomātie actores hoc obſeruandū putāt: vt ⁊ ille ꝗꝓtrahit pūcta abſqꝫ p̄meditatiōe rōnis ꝓducet: ⁊ ille ꝗ ꝯſultat: quaſi īteriori ſollicitudine iſtigatus īterroget nō quaſi exdeliberatiōe rōnis. Quod ēt in oībus talibꝰ ꝯſultationibꝰ dicūt eſſe ſeruādū. ¶ Quāuis aūt ſcd̓mp̄dictu inclinatōis modū corpora celeſtia diſponāt ad aliquos actꝰ humanos neceſſitatē nō īponendo: nō tamē ad oēs euētus humanos talis inclinatio ſe pōt extēdere. Corpora eniꝫ celeſtia naturaliter agūt: eſt aūt hoc nature ꝓpriū vt ad vnūaliꝗd tendat. ſicut ēt actio rei naͣlis ab vno ꝓceditpͥncipio .ſ. aꝓpria forma rei que eſt naͣlis actiōispͥncipiū. Intellectus v̓o agit ꝑ formas mēte cōceptas que in eodē pn̄t multiplicari: ⁊ ideo poteſtates rōnales non determinant̉ ad vnum ſed ſe habēt ad multa. Ea v̓o que in humanis euētibuſ caſualiter accidūt ꝑ accn̄s ſunt: puta ꝙ homo fodiēſſepulchrū īueniat theſaurū. Quod v̓o ꝑ accn̄s eſt:nō ē vnū. Un̄ nulluꝫ agēs naͣle inclinare pōt ad idqd̓ per accn̄s euenit. Poſſet igit̉ eſſe in hoīe aliqͣinclinatio naͣlis vt ſepulchrū foderet: qꝛ hic hͦ aliquid vnū eſt: ⁊ ſimiliter ad hoc ꝙ theſaurū quereret: ſed hoc ꝙ fodiēdi ſepulchrū theſaurus occurrat nō poteſt cām naͣlem habere. Non igit̉ ꝑ modum inclinationis ad oēs euētus humanos ẜꝫ p̄dictam opinionē ſortiū inꝗſitio efficax eē poteſt.Sed ītellectus pōt acciꝑe vt vnū ꝙ euenit ꝑ accidens ex multis vnam compoſitionem formādoEt ideo nihil ꝓhibet aliqua que per accn̄s euenire videntur: ab aliquo intellectu eſſe preordinata. Puta ſi aliꝗs lapidē in via ponat ad quē ꝗ abeo mittit̉ īpingens cadat: caſus quod euntis eſt ꝑaccn̄s nō eueniens ẜm eius ꝓpoſitum: eſt autemdiſpoſitum per intellectum alteriꝰ euꝫ mittētis.