ſortibusDe

Quia enim natura humana diuiſibilis eſt: poteſthomo generās partem ſubſtantie ſue tranſfundere in filium. Diuina aūt natura ē ſimplex ⁊ īdiuiſibiliſ: ⁊ ideo ſubiūgit ꝙ nō pōt dici ꝙ pater partēſubſtātie ſue filio dederit. Sil̓r ēt non pōt dici ꝙpr̄ dans ſb̓am ſuā filio eam ſibi non retinuerit: qꝛſic pr̄ deſijſſet eē diuina ſubſtātia. In corporalibꝰenim qd̓ dat̉ non retinet̉ ſicut ꝗ dant equū nō retinēt ip̄m: ſed in ſpūalibus ſimul dat̉ aliꝗd ⁊ retinet̉: ſicut ꝗ cōicat alij ſcīam retinet ip̄am. Patetigit̉ ꝙ filius ſine vlla diminutione accepit naſcēdo ſb̓aꝫ pr̄is: ⁊ pater eam retinet. Unde ſequit̉ ꝙpater ⁊ filius habeāt vnam ſb̓am. Et eadem ratio ē de ſpi. ſancto: ꝗ ab vtroqꝫ ꝓcedit. Pater aūteſt ſubſtātia ſua qꝛ nō ē in eo aliqua cōpoſitio: ⁊ ſimiliter filiuſ: ⁊ ſpi. ſanctꝰ. Cum ergo ſit vna eſſentia trium: ſequit̉ ꝙ vna res que ē diuina eſſentiaē pater ⁊ filius ⁊ ſpi. ſanctus. Et ideo irrefragabiliter ē ꝓbata ſnīa magiſtri Petri lōbardi: ⁊ ꝑ conſequēs dictum ioachim infirmatum vt falſum.Sexto cū dicit. Cū ergo veritas ꝓ fidelibꝰ ⁊cͣ. ponit aucͣtes quas male intellectas ꝓ ſe ioachim inducebat. Quod enim dn̄s orans ꝓ fidelibꝰ dicit:volo vt ipſi vnū ſint ī nobis ſicut ⁊ nos vnum ſumus: ſic īducebat ioachim ac ſi eodē modo accipiendū eēt hoc qd̓ dr̄ vnum: ī nobis: ⁊ ī diuinis ꝑſonis. Hoc aūt ē falſum: qꝛ in fidelibꝰ ſic accipit̉vt intelligat̉ vnitas charitatis ꝑ gr̄aꝫ. in diuiniſaūt ꝑſonis ſic accipit̉ vt intelligat̉ vnitas eiuſdeꝫnature. Et hoc ꝓbat per ſil̓e: qꝛ dn̄s dicit Mat.5. Eſtote vos ꝑfecti ſicut ⁊ pater veſter celeſtis/fectus ē. Non tn̄ eſt idem modus ꝑfectōis humane ⁊ diuine: qꝛ non pōt eē tāta ſimilitudo int̓ creatorē ⁊ creaturā ꝗn maior inueniat̉ ibi diſſimilitudo: ꝓpter hͦ ꝙ creatura in infinitū diſtat a deo.¶ Explicit opuſculū vigeſimū quartū vꝫ expoſitio ſcd̓e decretalis ẜm diuū Thomā aꝗnatem.¶ Incipit opuſculū vigeſimū ꝗntū vꝫ tractatuseiuſdē de ſortibus ad dn̄m Iacobū de burgo.Oſtulauit a me veſtra dilectio vt ꝗd de ſortibꝰ ſentiēpdum ſit vobis cōſcriberem. Nō ēaūt fas vt preces quas fiducialitercharitas porrigit apud amicum repulſam patiant̉. Vnde peritioni veſtre ſatiſfacere cupiēs intermiſſiſpauliſper occupationū mearum ſtudi js ſolēniū vacationū tꝑibus: ꝗd mihi d̓ſortibus videat̉ ſcribēdum curaui. ¶ De quibuſꝯſiderare oꝑꝫ in ꝗbus locuꝫ ſors habeat. Quid ſitſortium finis. quis modus. que earum virtus: etvtrū eis liceat vti ẜꝫ xp̄iane religionis doctrinā.In ꝗbus rebꝰ fiat inꝗſitio ꝑ ſortes.CA. I.

Rimo igit̉ ꝯſiderādum ē ꝙ rerū quedamſunt ex neceſſitate ⁊ ſemper ſicut deū eſſeduo ⁊ tria eē ꝗnqꝫ: ſolem oriri ⁊ alia huiuſmodi que vel ſemꝑ ſunt vl̓ ſemꝑ eodē modo eneniūt. In hijs aūt ſors locum nō hꝫ. Deriſibilis. nvidet̉ ſi ꝗs ſortibꝰ explorādum aliꝗd eſſe eſtimaret circa eē diuinū: vel circa numeros: vel circamotus ſolis ⁊ ſtellarū. Alia v̓o ſunt q̄ naͣliter ꝗdeꝫꝯtingunt ⁊ vt frequētins eodeꝫ modo veniūt qn̄qꝫ tamē: ſed rarius aliter ꝯtingūt: ſicut eſtatē eſſeſiccam: hyemē v̓o pluuioſam. Cōtingit tn̄ īterdūſed rarius euenire ꝯrium: ex eo ꝙ ſolitus naturecurſus ex aliꝗbus cauſis impedit̉. In neutris aūtp̄dictarū rerū ẜm ſe ꝯſideratis locū ſors hꝫ. Sedſi res ſcd̓o dicte ꝯſiderant̉ ẜm ꝙ curſus earū attingit aliqual̓r vſum humane vite: ſic ab aliꝗbꝰ ſorte inꝗri pōt: vt an fluuius inūdet: ⁊ domū ⁊ agruꝫoccupet: an pluuia eſtate abundet. Sꝫ an pluuiāvel fluuius inundet in locis deſertis in ꝗbus hecad vſum humane vite nō ꝑtinēt: nullus ſorte inꝗrere ſtudet. ¶ Ex quo pꝫ ꝙ ſors ꝓprie in rebꝰ humanis locum hꝫ. Sed qꝛ ad vnūquēqꝫ hominuꝫꝑtinet ſollicitari de his que ꝑtinēt ad vſum ꝓprievite ⁊ eoꝝ cū ꝗbus quocūqꝫ modo cōmunionemhꝫ: ꝯſequens eſt ꝙ nec ad oēs res humanas inꝗſitio ſortis extendat̉. Nullus enim in gallia exiſtēsſorte aliꝗd inꝗrendū curat de hijs q̄ ad indos ꝑtinēt cū ꝗbus nullatenus in vita cōicat. Sed d̓ hijſꝯſueuerūt hoīes ſorte aliꝗd inꝗrere: que qualitercūqꝫ ad eos ꝑtinent vel ad ſibi ꝯiūctos. ¶ Rurſus aūt nec ī hijs oībus ſortes inꝗri vident̉. Nullus enim ſortes inꝗrit ea que ꝑ ſuam induſtriā vlcognoſcere vel ad effectū ꝑducere pōt. Deriſibile nāqꝫ videt̉ ſi ꝗs ſorte inquirat an comedat: fruges ex agro colligat: vel ſi id qd̓ videt ē homo velequus. ¶ Relinquit̉ igit̉ ꝙ hoīes ſorte aliꝗd inrunt in rebus humanis aliqual̓r ad ſe ꝑtinentibꝰque ꝑꝓpriam prudētiam non poſſunt cognoſcerenec ad effectum perducere.¶ Oſtēdit̉ ad quē finē ſortes ordinant̉. C. II.Uia igit̉ in hijs aliꝗd ſorte requirit̉ que ꝑ¶ tinēt ad vſum vite humane: neceſſe eſt ꝙad hoc inꝗſitio ſortis tēdat ẜm qd̓ res aliquo accomodant̉ vſui vite humane. Circa ea v̓oque veniūt in vſum humanū pͥmo ꝗdem ſollicitātur hoīes vt ea qualitercūqꝫ habeant: ſecundo v̓ovt habitis vtant̉. tertio v̓o vt futurū euētū vſuscognoſcant. Et qꝛ res vite noſtre deſeruientes innoſtros vſus aſſumere nō poſſumꝰ. niſi eas aliqͣliter habeamus: res autem ẜm ſui naturam communes ſunt omnibus: neceſſe fuit ad hoc ꝙ eū diſtincte homines vti poſſent vt ꝑ aliquem modūīter homines diuiderent̉. Quādoqꝫ aūt cōmunium rerum diuiſio ex humana īduſtria ⁊ volūtatūꝯcordia poteſt ad effectum perduci: ⁊ tūc ſortibꝰ