Opuſculumvigeſimum quartum

vnitatem trium ꝑſonarum ſubditur. Et hij tresvnum ſunt. quod ꝗdem dicit̉ ꝓpter eſſentie vnitatem. Sed h̓ Ioachim ꝑuerſe trahere volēs advnitatem caritatis ⁊ cōſenſusⁱ inducebat conſequentem aucͣtatem. Nam ſubdit̉ ibidem. ⁊ tresſunt qui teſtimonium dant in terra .ſ. ſpūs: aqua⁊ ſanguis. In quibuſdam libris addit̉: ⁊ hij tresvnum ſunt. Sed hoc in veris exemplaribus nōhabet̉. Sed in quibuſdam libris dicit̉ eē appoſitum ab hereticis Arrianis ad peruertēdum intellectum ſanum aucͣtis p̄miſſe de vnitate eſſentiali trium ꝑſonarum. Similiter etiam Arrianivtebant̉ illa auctoritate vt ſint vnum in nobis:ſicut ⁊ nos vnum ſumus ad oſtendēdum ꝙ pater⁊ filius nō ſunt vnum: niſi ẜm cōſenſum amoris:ſicut ⁊ nos: vt pꝫ per Auguſtinū ⁊ Hyllariuꝫ quidicunt hunc fuiſſe ꝑuerſum ſenſum Arrianoruꝫ.Ande manifeſtum ē ꝙ Ioachim in errorem Arrianorum incidit: lꝫ nō pertinaciter: qꝛ ipſe ſcripta ſua apl̓ice ſedis iudicio ſubiecit vt infra dicetur ⁊ ideo ꝯſequēter ponit̉ determinatio concilijꝓ veritate. In qua quidem determinatione ꝗnqꝫ facit. Primo .n. aſſerit v̓itatē quā magiſter petrus docebat .ſ. ꝙ diuina eſſentia eſt quedaꝫ ſummares incōprehēſibilis cogitatu: ⁊ ineffabilis v̓bo: de qua vere p̄dicant̉ tres ꝑſone ⁊ ſimul ⁊ ſigilatim. Poteſt enim vere dici ꝙ eſſentia diuinaeſt pater: ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctus. Et iterum vere dicitur eēntia diuina ē filiꝰ eēntia diuina ē ſpūſſanctus. Quo ꝗdem in nobiſ nō accipit. Non .n. eſſētia petri ē petrus: ſed eēntia dei patris eſt ip̄e pater: qꝛ petrus eſt ex multis cōpoſitus: nō aūt ꝑſona patris: neqꝫ ꝑſona filij. nec perſona ſpūſſancti¶ Scd̓o vbi dicit ⁊ ideo in deo ⁊cͣ. ſoluit rōnem.quā ꝓ ſe inducebat Ioachim. Eſt .n. ꝯſiderādumꝙ nihil ꝯnumerat̉ alijs niſi ꝙ ab eiſ diſtinguiturUn̄ cuꝫ aīal nō diſtinguat̉ ab homine: equo: ⁊ bone: quoꝝ quodlibet eſt aīal: ideo nō poſſumus dicere ꝙ homo: equus ⁊: bos: ⁊ aīal ſūt quattuor: ſꝫſunt tria tm̄: qꝛ quodlibet illorum eſt aīal. Ita ꝗaquelibet trium ꝑſonarum eſt illa res .ſ. diuina eſſentia: vl̓ natura nō pōt dici ꝙ tres perſone ⁊ illares ſunt quattuor: qꝛ illa res nō eſt aliquid aliuda tribus perſonis. Quod quidem ꝓbat ꝑ hoc ꝙ ſola diuina eſſentia eſt pͥncipium creans vniuerſaIta ꝙ nihil pōt inueniri pręter diuinam eſſentiāquod .ſ. nō ſit idem cum eſſentia diuina: vl̓ nō ſitcreatum ab ea: tres aūt ꝑſone nō ſunt create a diuina eſſentia: qꝛ increatus pater: increatus filiusincreatus ſpūſſanctus: ꝗuimo poſſumus dicere:ꝙ pater eſt pͥncipium vniuerſorum ⁊ ſimilit̓ filiꝰ⁊ ſpūſſanctus. Unde manifeſtum eſt ꝙ diuina eſſentia nō eſt aliquid aliud a tribus perſonis. Un̄nō eſt quaternitas in diuinis: ſed trinitas. Sꝫ qꝛIoachim credebat ꝙ ex dictis magiſtri ſequeret̉

ꝙ eſſet eſſentia diſtincta in tribus perſonis: ideotertio cum dicit ⁊ illa res nō eſt generans ⁊cͣ. oſtēdit ꝙ hoc nō ſequit̉. Verum eſt enim ꝙ poſſumꝰdicere ꝙ diuina eſſentia nō eſt diſtincta in tribuſꝑſonis. Ex hoc enim aliquid eſt diſtinctū in diuinis ꝙ eſt generans: vl̓ genitum: vl̓ ꝓcedens: vtdcm̄ eſt. Poſſumus tn̄ dicere ꝙ eſſentia diuinaeſt ille qui diſtinguit̉ .i. pater ꝗ diſtinguitur a filio⁊ ſimiliter poſſumus dicere ꝙ eſſentia diuina eſtpater qui generat: ⁊ eſt filius ꝗ gignit̉: ⁊ eſt ſpūſſāctus ꝗ ꝓcedit. Ita .ſ. ꝙ diſtinctōes importāte perhec tria adiectiua: generās: genitū: ⁊ ꝓcedens determinant ip̄as ꝑſonas de quibus p̄dicātur p̄dicta adiectiua: nō aūt eſſentiā vel naͣm que nō diſtinguit̉. Non ergo ſequit̉ qd̓ Ioachim putabat.Eſſentia nō eſt generās: pater eſt generans: ergoeſſentia nō eſt pater. Quia ⁊ ſi eſſentia nō generateſt tn̄ ille qui generat .i. pater: ⁊ ſil̓r eſſentia nō naͣſcitur ſed ē ille qui naſcit̉ .i. filius: neqꝫ eſſentia ꝓcedit: ſed eſt ille ꝗ ꝓcedit .i. ſpūſſanctus. ¶ Quarto cū dicit lꝫ igit̉ aliuſ ⁊cͣ. ꝯcludit qualiter ẜm fidēcatholicā ſit ſignāda diſtinctio ꝑſonarum. Circaqd̓ ꝯſiderandum ē ꝙ in diuinis maſculinū genuirefert̉ ad ꝑſonam: neutrum aūt genus refert̉ adeſſentiam vl̓ naͣm. Sicut etīam in rebus humanis ꝑ maſculinū genus querimus de ꝑſona: ſicutquis currit: petrus: ꝑ neutrum genus querimusde naͣ: ſicut quid eſt homo: aīal rōnale. Quia igit̉in diuinis eſſentia ē indiſtincta. ꝑſone vero diſtīcte: ideo noībus diſtinctiuis vtimur in diuinis īmaſculino genere nō aūt in neutro. Dicimus .n.ꝙ licet ſit alius pater ⁊ aliꝰ filius ⁊ alius ſpūſſāctꝰnō tn̄ ſunt aliud ⁊ alid̓: qꝛ nō eſt alietas in eēntia ⁊ſi ſit alietas in ꝑſonis: ſꝫ id ip̄m qd̓ eſt pater ē filiꝰ⁊ ſpūſſanctus: qꝛ eſt eadē eēntia trium. Et ꝓpterhoc ſunt oīno idem ſi idem ſit neutri generis: ꝗahoc pertinet ad idēptitatē eſſentie: nō aūt ſūt idēmaſculine: qꝛ hͦ tolleret diſtinctionē ꝑſonaꝝ. Id̓oaut oꝫ ꝙ ſint idem neutraliter vt credant̉ eē ꝯſb̓ſtantiales ẜm fidem ortodoxam .i. recte gloriantem ab ortos qd̓ eſt rectū ⁊ doxa qd̓ ē gl̓a: ⁊ catholicam .i. vniuerſalē ſicut ſupra expoſitū ē. Hoc .n.determinatū ē in nicena ſynodo ꝙ filiꝰ ſit hōuſyōi. ꝯſubſtātialis patri ¶ Quinto cū dicit pater enīab eterno ⁊cͣ. ꝓbat ꝙ vna ⁊ eadē ſit eſſentia triuꝫꝑſonaꝝ. Pater .n. generādo filiū dedit ei ſb̓am ſuam: cū generare nihil aliud ſit qͣꝫ ex ſubſtātia ſuaalium ꝓducere. Et ſicut ab eterno pr̄ genuit filiūnō ꝗdem pͥus nō exiſtentē: ita etiā ab eterno pr̄ dedit ſubſtātiam filio: nō ꝗdem quaſi pͥus nō habēti: ſꝫ qꝛ ab eterno eaꝫ ab alio habuit. i. a patre. Etde iſta datione ipſe filius dei teſtatur. Ioā. x. Pater meus quod dedit mihi maius oībus eſt. Idenī qd̓ ē maximū eſt diuina eēntia. Sciēdū tn̄ ꝙaliter ſe hꝫ in generatione humana ⁊ al̓r in dīna.

f 4