Expoſitio ſecundedecretalis

xpoſitio ſevirgines ⁊ continentes: verum etiam coniugatiper fidem rectam ⁊ operationem bonam placētes deo: ad eternam merent̉ beatitudinem ꝑuenire. Quod ponit̉ ad excludendū erroreꝫ Tacianorum ⁊ manicheoꝝ qui nuptias dānabant. Dealijs aūt ſacramētis mētionē nō facit: qꝛ circa eanō fuit ſpecialiter erratum¶ Explicit opuſculum. 23. vꝫ expoſitio p̄me decretalis ẜm beatum Thomam aquinateꝫ: ad archidiaconum cudeſtinum.¶ Incipit opuſculum. 24. vꝫ expoſitio eiuſdē ſuꝑſecundam decretalem ad eundem.Amnamus ergod⁊ reprobamus ⁊cͣ. expoſita formacatholice fidei in p̄cedentibus: inhac decretali dānat̉ error ioachiꝫreprobare volentis doctrinā magiſtri Petri lombardi circa vnitatē diuine eſſentie ⁊ trinitatem ꝑſonarum. Et vt vtriuſqꝫ intentio plenius videat̉: accipiendum eſt id quod in īcedenti eſt dictum. ꝙ .ſ. ſancta trinitas ẜm cōmunem eſſentiā eſt indiuidua: ⁊ ẜm ꝓprietates perſonales diſcreta: vt ſupra expoſitum eſt perſonapatris nō diſtinguitur a perſona fiiij: niſi paternitate ⁊ filius diſtinguit̉ a patre filiatione: inquātuꝫſ. pater genuit filium ⁊ filius genitus eſt a patre: ⁊ſimiliter ſpūſſanctus diſtinguit̉ a patre ⁊ filio inquantum ꝓcedit ab vtroqꝫ. ¶ Perſona igiturin diuinis diſtinguitur: inqͣꝫtum perſona generatvl̓ generatur vl̓ ꝓcedit. Si ergo eſſentia diuinagenerat vl̓ generat̉ vel ꝓcedit: conſequens ē qd̓diſtinguat̉ in tribus perſonis: ⁊ ꝙ ſicut eſt alia ꝑſona patris alia filij alia ſpiritus ſancti: ita etiamſit earum alia ⁊ alia ſubſtantia vl̓ eſſentia. Quodin arrio damnauit Nic ena ſynodus aſſerens filium homouſ von patri .i. coeſſentialem ⁊ conſubſtantialem. Quod magiſter Petrus ſequenſ docuit ꝙ vna eſt eſſentia vl̓ ſubſtantia cōmunis patris ⁊ filij ⁊ ſpirituſſancti: que nec generat: nec generatur: nec ꝓcedit: vt ſit penitus indiſtincta: vtpꝫ in quinta diſtinctione pͥmi ſnīarum eius. Ioachim aūt abbas florenſis monaſterij nō bene capiens verba magiſtri predicti: vtpote in ſubtilibus fidei dogmatibus rudis: predictam magiſtri Petri doctrinam hereticam reputauit: imponens ei ꝙ quaternitateꝫ induceret in diuinisponens tres perſonas ⁊ cōmunem eſſentiaꝫ: quācredebat ſic poni a magiſtro petro quaſi aliquiddiſtinctum a tribus perſonis: vt ſic poſſit dici qͣſi quartum. Credebat enim ꝙ ex hoc ip̄o ꝙ dicit̉eſſentia diuina: nec eſt generans nec genita nec ꝓ

cedens: diſtinguat̉ a patre qui generat: ⁊ filio quigeneratur: ⁊ a ſpiritu ſancto qui ꝓcedit. Et ideoip̄e Ioachim ꝓteſtat̉ ꝙ in diuinis nō ē aliqua reſvna que ſit pater ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctus: ſiue illa resvna dicat̉ ſubſtātia: ſiue eſſentia: ſiue natura: huſenim tribus nominibus ideꝫ intelligimus. Fne videret̉ totaliter a fide Nicene ſynodi recedere: concedebat ꝙ pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus ſuntvna eſſentia: vna ſubſtantia: vna natura: quaſivna eēntia poſſit p̄dicari de tribus ꝑſonis: vt dicamus tres ꝑſone ſunt vna eēntia: nō aūt ecōuerſo: vt dicat̉ vna eſſentia eſt tres perſone. Sed inhoc ip̄o ꝙ concedebat tres perſonas eē vnam eſſentiam: vl̓ ſubſtantiam vl̓ naturam: non hēbatſanum intellectum. Non enim ponebat vnitatēeſſentie trium ꝑſonaruꝫ eē veram: realē ⁊ ſimplicem: ſed quaſi ſimilitudinariaꝫ ⁊ collectiuam .i.quaſi ex pluribus ꝯgregatam: ſicut multi homīeſdicunt̉ vnus ppl̓us: ⁊ multi fideles dicunt̉ vnaeccleſia ẜm illud act̉. 4. Multitudinis credentium erat cor vnum ⁊ aīa vna: ⁊ ẜm illud apoſtolipͥme ad corin. 6. Qui adheret deo vnus ſpirituseſt .ſ. cum ip̄o. ⁊ pͥme ad corin. 3. Qui plantat ⁊ ꝙrigat vnum ſunt. Preterea .i. ad corin. 12. ⁊ ad romanos. 12. Multi vnum corpus ſumus in xp̄o.⁊ .3. regum. 22. dixit Ioſaphat rex iuda ad regemiſrl̓. Populus meus ⁊ ppl̓us tuus vnum ſunt.In ꝗbus oībus ſignificatur vnitas collectiua ⁊ n̄vera ⁊ ſimplex. Ꝙ aūt ẜm hunc modum diceretur eſſe vna ſubſtantia: vl̓ eēntia: vl̓ natura triuꝫꝑſonarum: ꝓbare nitebat̉ ꝗbuſdam auctoritatibus. Dicitur enim Ioā. 17. ꝙ dominꝰ ꝓ fidelibuſſuis patrem exorans inter cetera dicit. Volo pater vt ſint .ſ. fideles mei vnum in nobis .i. in me⁊ in te ꝑ fidem ⁊ caritatem: ſicut ⁊ nos vnū ſumvt tandem in patria ſint cōſumati in vnum. Exquo ſic arguebat. fideles xp̄i nō ſic ſunt vnuꝫ vtſit aliqua vna res que cōmunis ſit oībus: ſꝫ ſuntquodāmodo vnum collectione .i. vna eccl̓a propter vnitatē catholice fidei: ⁊ tādem erunt in patria vnum regnū ꝓpter vnionē indiſſolubilis caritatis: qꝛ caritas vie diſſolui pōt per pctm̄: caritas aūt patrie indiſſolubilis eſt. ¶ Inducebat .n.ad ſue opinionis aſſertionem qd̓ dicit̉. i. Io. vltimo. Tres ſunt qui teſtimonium dāt in celo. pater verbum: ⁊ ſpūſſanctus. Pater ꝗdem cuꝫ dixit. Hic eſt filius meus dilectus: ⁊ hͦ in baptiſmovt dicit̉ Math. 3. ⁊ in tranſfiguratione vt habet̉Math̓. 17. filius vero dedit teſtimonium fideixp̄iane per doctrinam ⁊ miracula. Ande dicit iōan. 8. Ego ſum qui teſtimonium perhibeo d̓ meip̄o: ⁊ teſtimoniuꝫ ꝑhibet de me qui miſit me pater. Spirituſſanctus teſtimoniū perhibuit in ſpecolumbe ſuꝑ xp̄m apparens in baptiſmo: ⁊ ꝑ aduentum ſuuꝫ in diſcipulos xp̄i: ⁊ ad inſinuandam