Opuſculumvigeſimū ſecundum.

li caſu iuſtum ē vt ſubditi exhibeant vnde poſſitcōis eoꝝ vtilitas ꝓcurari. Et inde eſt ꝙ in aliꝗbꝰterris ex antiqua ꝯſuetudine dn̄i ſuis ſubditꝭ certas collectas imponūt: que ſi nō ſunt īmoderateabſqꝫ peccato exigi poſſunt: qꝛ ẜꝫ apl̓m nullus militat ſtipēdijs ſuis. Unde pͥnceps qui militat vtilitati cōi: poteſt de cōmunibꝰ viuere: ⁊ cōia negocia ꝓcurare: vel per redditꝰ deputatos: vel ſi huiuſmodi deſint aūt ſufficientes nō fuerint: per eaque a ſingulis colligunt̉. Et ſimilis rō eſſe videt̉ſi aliꝗs caſus emergat de nouo: in quo oꝑꝫ pluraexpēdere ꝓ vtilitate cōmuni: vel ꝓ honeſto ſtatupͥncipis conſeruādo: ad que nō ſufficiunt redditꝓprij vel exactiones ꝯſuete. Puta ſi hoſtes terrāinuadāt: vel aliquis ſimilis caſus emergat. Tūcenim ⁊ p̄ter ſolitas exactiones poſſent licite terrarum pͥncipes a ſuis ſubditis aliqua exigere ꝓ vtilitate cōmuni. Si v̓o velint exigere vltra id qd̓ ēinſtitutuꝫ: pro ſola libidine habendi: aut propteriordinatas ⁊ īmoderatas expenſas: hoc eis oīnonon lꝫ. Ande Ioānes baptiſta militibꝰ ad ſe venientibꝰ dixit. Neminem concutiatis nec calūniāfaciatis: ⁊ contēti eſtote ſtipendijs veſtris. Suntenim quaſi ſtipendia pͥncipum eoꝝ redditꝰ: quibus debent eſſe contenti vt vltra nō exigant niſiẜm rōnem p̄dictā ⁊ ſi vtilitas ē cōmunis. ¶ Septimo querebatꝭ ſi officiales veſtri abſqꝫ iuriſ ordine aliquid a ſubditꝭ extorſerint quod ad manuſveſtras deuenerit: vel non forte: quid circa hocfacere debeatꝭ. Super quo plana eſt reſponſio qꝛſi ad manꝰ veſtras deuenerint: debetis reſtituere vel certis perſonis ſi poteſtis: vel ī pios vſusexpendere ſiue ꝓ vtilitate cōmuni ſi ꝑſonaſ certaſnon poteſtis inuenire. Si autem ad manꝰ vr̄asnon deuenerint: debetis cōpellere officiales veſtros ad conſimilē reſtitutionē: etiā ſi non fuerintnote vobiſ alique certe perſone a quibꝰ exegerintne a ſua iniuſticia cōmodum reportent. Quinimmo ſunt a vob̓ ſuꝑ hoc grauiꝰ puniendi vt ceteri aſimilibꝰ abſtineāt in futurum: qꝛ ſicut Salomondicit peſtilēte flagellato ſtultꝰ ſapientior fit. ¶ Ultīo q̄ritꝭ ſi bonū ē vt ꝑ ꝓuinciā veſtrā iudei ſignuꝫdiſtinctiuū a xp̄ianiſ dportare cogant̉. Ad qd̓ plana ē rn̄ſio: ⁊ ſcd̓ꝫ ſtatutū ꝯcilij gnaͣl̓ iudei vtriuſqꝫſexꝰ in oī xp̄ianoꝝ ꝓuincia ⁊ in oī tꝑe: aliquo habitu ab alijs populis debent diſtingui. Hoc eis ēt īlege eoꝝ mādat̉: vt .ſ. faciāt fimbriaſ ꝑ quattuorangulos pallioꝝ: per quos ab alijs diſcernantur.¶ Hec ſunt illuſtris ⁊ religioſa dn̄a que veſtris q̄ſtionibus ad preſens reſpondenda occurrunt: inquibus vobis non ſic meam ſententiam ingero:quin magiſ ſuadeam peritioruꝫ ſententiam eſſetenēdā. Uaſeat dn̄atio vr̄a ꝑ tꝑa lōgiora.¶ Explicit opuſculū vigeſimū pͥmū diui Thomeaqnatis de regīe iudeoꝝ ad duciſſam brabātie.

¶ Incipit opuſculum vigeſimuꝫ ſecundum eiuſdem opus de forma abſolutionis. Ad tunc generalem magiſtrum ſui ordinis.CA. I.Erlecto libello avobis exhibito īueni aſſertionemcuiuſdā valde temerariā: dicētisꝙ ſacerdos abſoluēdo vti nō debꝫhac forma. Ego te abſoluo. Qd̓ ꝗdē p̄ſumptuoſum iudico: qꝛ repugnat euāgelicisdictis. Dic̄ .n. dn̄s petro Mat. 16. Quodcūqꝫ ſolueris ſuꝑ terrā erit ſolutū ⁊ in celis. Qd̓ ad vſumclauiū ꝑtinere on̄dit̉. Naꝫ p̄miſerat. Et tibi daboclaues regni celoꝝ. Et poſt quaſi vſum clauiū exponēs dicit. Et quodcūqꝫ ſolueris. Patet gͦ ex dictis ſaluatoris ꝙ hn̄s claueſ abſoluit. Preſūptiioſum ē ergo ne dicam erroneū: vt ſacerdoſ dicerenō poſſit ego abſoluo te: quē dn̄s abſoluere ꝯfitet̉¶ Magis aūt ex verbis dn̄i colligit̉ hāc eſſe forniā debitā abſoluēdi. Ego te abſoluo. Sicut enīdn̄s diſcipul̓ dixit. euntes docete oēs gentes: baptizātes eos. Mat. vl. ita dicit. Quodcūqꝫ ſolueris ſuꝑ terrā. Un̄ ſicut ꝯueniēs ē forma baptiſmivt miſter dicat. Ego te baptizo: qꝛ dn̄s miniſtrisactū baptizandi attribuit: ita ꝯueniēs forma ē vtdicat̉ ego te abſoluo: qꝛ dn̄s miniſtro actū abſoluēdi attribuit. Dionyſiꝰ ēt exp̄ſſe in. 13. c. angeliceier. ſic dicit. Nihil igit̉ inconueniēs ſi purgare dr̄theologum ſeraphin. Nam ſicut deꝰ purgat oēs:eo ꝙ omnis purgationis ē cauſa. Magis aūt propinquo vtar exēplo: quēadmodum ꝗ ẜm nos ē ierarcha .i. ep̄s per ipſiꝰ dyacones aut ſacerdotespurgans aut illuminans: ip̄e dr̄ purgare aut illuminare. Patet ergo ꝑ aucͣtem dionyſij ꝙ lꝫ deuſvt pͥncipalis auctor purget ⁊ illuminet: miniſtertn̄ dr̄ purgare ⁊ illuminare. Ad hoc ēt eſt cōis cōſuetudo tali forma vtentiū: cui aliquem ꝯͣriari nōparue p̄ſumptionis ē. Apoſtolus ēt. 2. cor. 2. dicitEgo qd̓ donaui ſi ꝗd donaui ꝓpter vos in ꝑſonaxp̄i. Gloſa. Si ergo magiſter petitione diſcipulorum donauit cui voluerint peccatū: multomagis diſcipuli p̄ce magiſtri idem facere debēt. Etvt ratum ei cui donauit oſtenderet apud deumſb̓dit. Et hoc feci in perſona xp̄i .i. ac ſi ip̄e xp̄s cōdonaret. Donare aūt peccatū: eſt abſoluere a peccato: ergo conuenienter miniſter dicit. Ego te abſoluo a peccato. Non eſt etiam parua auctoritaseius quod in eccleſia cantat̉. Iam bone paſtor petre clemens accipe vota p̄cantum ⁊ peccati vincula reſolue tibi ptāte tradita. Poteſtas aūt tradita petrorē ptās clauiū. Pōt gͦ hn̄s claues ex tradita ſibi ptāte dicere. Ego te abſoluo. Non ſoluꝫ