De regimineprincipum
viciſſet occidit: ne plus mali eſſet in p̄ſumptiōisexemplo qͣꝫ vtilitatis in gl̓ia hoſtis occiſi. ¶ Habet etiam cupido glorie aliud ſibi familiare vicium ſimulationē vꝫ. Quia enim difficile ē pauciſqꝫ ꝯtingit veras virtutes aſſequi: ꝗbus ſolishonor debet̉ multi gl̓iam cupientes virtutuꝫ ſimulatores fiunt. Propter qd̓ ſicut dicit Saluſtius. Ambitio ml̓tos mortales falſos fieri coegitAliud clauſum in pectore aliud ꝓmptum habere in lingua: magiſqꝫ vultū qͣꝫ ingenium habereSed ⁊ ſaluator noſter eos ꝗ bona opera faciunt:vt ab hominibꝰ videant̉ hypocritas .i. ſimulatores vocat. Sicut igit̉ periculoſum eſt multitudini ſi pͥnceps voluptates diuitias querat prop̄mio. vt raptor ⁊ contumelioſus fiat: ita periculoſum eſt cum detinet̉ glorie premio. ne preſumptuoſus ⁊ ſimulator exiſtat. ¶ Sꝫ qͣꝫtum ex dictoꝝ ſapientum intētione apparet non ea ratiōehonorem ⁊ gl̓iam pro p̄mio principi decreuerūttanqͣꝫ ad hoc pͥncipaliter ferri debeat boni regisintentio: ſꝫ qꝛ tollerabilius eſt ſi gl̓iam querat: qͣꝫſi pecuniam cupiat: vel voluptatē ſequat̉. Hocenim vitium virtuti ꝓpinꝗus eſt: cum gl̓ia quāhoīes cupiunt vt ait Auguſtinꝰ nihil aliud ſit qͣꝫiudicium hoīum bene de hominibꝰ opinantiuꝫ.Cupido enim glorie aliquod hꝫ virtutis veſtigium dum ſaltem bonoꝝ approbationeꝫ querit ⁊eis diſplicere recuſat. Paucis igit̉ ad verā virtuteꝫ ꝑuenientibꝰ tollerabiliꝰ videtur: ſi preferatur ad regimen ꝗ vel iudicium hoīum metuensa malis manifeſtis retrahit̉. Qui enim gloriamcupit: aut vera via ꝑ virtutis opera nitit̉: vt abhominibꝰ approbetur: vel ſaltē dolis ad hoc cōtendit atqꝫ fallacijs. At qui dn̄ari deſiderat ſi cupiditate glorie carens non timeat bene iudicantibus diſplicere: ꝑ apertiſſima ſcelera querit plerūqꝫ obtinere qd̓ diligit. Unde beſtias ſuperat.ſiue crudelitatꝭ: ſiue luxurie vicijs. Sicut in Nerōne Ceſare pꝫ. cuiꝰ vt aug. dicit tāta luxuria fuit: vt nihil putaret̉ ab eo virile metuēdum: tātacrudelitas: vt nihil molle hr̄e putaretur. ¶ Hocaūt ſatis exprimit̉ per id quod Ariſtotel̓. de magnanimo in ethicis dicit ꝙ non querit honoreꝫ⁊ gloriam quaſi aliꝗd magnum qd̓ ſit virtutꝭ ſufficiens p̄mium ſꝫ nihil vltra hoc ab hominibusexigit. Hoc enim inter oīa terrena videt̉ eſſe p̄cipuum vt homini ab hominibꝰ teſtimoniuꝫ devirtute reddatur.¶ Hic declarat ſanctus doctorˢ qualis ē verusfinis Regis ꝗ mouere ip̄m dꝫ ad bene regendū.CA. VIIIUoniam ergo mundanus honor ⁊ hominum gloria regie ſollicitudinis non ē ſufficiens p̄mium. Inquirendum reſtat qua
le ſit eidem ſufficiens. Eſt autem conueniens vtrex p̄mium expectet a deo. Miniſter eniꝫ ꝓ ſuominiſterio p̄mium expectat a domino. ¶ Reraūt populum gubernando miniſter dei eſt. dicente apoſtolo Ro. 13. ꝙ omnis poteſtas a dominodeo eſt: ⁊ ꝙ eſt dei miniſter vindex in iram ei ꝙmale agit. Et in libro ſapientie reges dei eſſe miniſtri deſcribunt̉. Debent igitur reges ꝓ ſuo regimine p̄mium expectare a deo. Remunerat autēdeus ꝓ ſuo miniſterio reges interdum temporalibꝰ bonis. Sꝫ talia premia ſūt bonis maliſqꝫ cōmunia. Un̄ dominus Ezech. 29. dicit Nabuchdonoſor Rex babylonis ẜuire fecit exercitū ſuuꝫſeruitute magna aduerſus tyrum ⁊ merces noneſt reddita ei: nec exercitui eius de tyro ꝑ ſeruitute quā ſeruiuit mihi aduerſus eaꝫ: ea .ſ. ſeruitutequa poteſtas ẜm apoſtolum dei miniſter eſt vindex in iram ei ꝗ male agit. Et poſtea de premioſubdidit. Propterea hec dicit dominus deꝰ. Ecce ego dabo nabuchdonoſor regem babylonis īterra egypti. ⁊ diripiet ſpolia eius ⁊ erit mercesexercitui eiꝰ. Si ergo reges iniquos ꝯͣ dei hoſtespugnantes lꝫ non intentione ſeruiendi deo: ſedſua odia ⁊ cupiditates exequendi tanta mercededominus remunerat vt de hoſtibꝰ victoriaꝫ tribuat regna ſubijciat: ⁊ ſpolia diripienda ꝓponatꝗd faciet bonis regibꝰ: qui pia intentione dei populum regūt: ⁊ hoſtes impugnant? Non quidemterrenam: ſꝫ eternaꝫ mercedem eis ꝓmittit: necin alio qͣꝫ in ſeipſo. dicēte Petro paſtoribꝰ populi dei pͥme petr. 15. Paſcite ꝗ in vobis eſt gregeꝫdomini: vt cum venerit pͥnceps paſtoꝝ .i. rex regum xp̄s. Percipiatis īmarceſſibilem glorie coronam: de qua dicit Iſaias. 28. Erit dominꝰ ſertum exultationis ⁊ diadema glorie populo ſuo.Hoc aūt ratione manifeſtatur. ¶ Eſt enim mentibꝰ omnium ratione vtentium inditium: virtutis p̄mium beatitudinem eſſe. Uirtus eniꝫ vniuſcuiuſqꝫ rei deſcribit̉ que bonum facit habentē⁊ opus eiꝰ bonuꝫ reddit. Ad hoc aūt ꝗſqꝫ bn̄ operando nitit̉ peruenire quod ē maxime dſiderio īditum. Hoc aūt eſt eſſe felicem qd̓ nullus poteſtnon velle. Hoc igit̉ p̄mium virtutꝭ cōuenienterexpectat̉: quod hoīem beatum facit. Si aūt bene operari virtutis eſt opus. regis aūt opus ē bene regere ſubditos. hoc etiam erit p̄mium regisquod eum faciat eē beatum. ¶ Quid aūt hoc ſithinc conſiderandū eſt. Beatitudinem quideꝫ dicimus vltimum deſiderioꝝ finem. Neqꝫ enimdeſiderij motꝰ vſqꝫ in infinitum ꝓcedit: eſſet enīinane naturale deſiderium cū infinita pertranſiri non poſſint. ¶ Cum aūt deſideriū intellectualis nature ſit vl̓is boni. hoc ſoluꝫ bonū vere beatum facere poterit quo adepto nullū bonū reſtatquod ampliꝰ deſiderari poſſit. Unde ⁊ beatitu