Contra impugnantesreligionem

huiuſmodi oꝑibus ſuā malitiā palliare dicunturDicit̉ eniꝫ Mat. 7. de falſis ꝓphetis ꝙ veniuntin veſtimētis ouiū. Ubi dicit glo. ꝙ in ꝯſpectu hominū ſimiles ſunt miniſtris iuſticie duꝫ ieiunātorant elemoſinas dant. Sed nō ſunt eoꝝ fructuſqꝛ ꝓ vicio eis reputātur. Et infra ſuꝑ illud multidicent mihi ⁊cͣ. dicit glo. Maxime cauēdū eſt abhijs qui ꝓpter nomē xp̄i miracula hn̄t que cū ꝓpt̓infideles dn̄s fecerit: monuit tn̄ ne a talibꝰ decipiant̉ putātes ibi eſſe viſibilē ſapīam vbi eſt viſibile miraculū. Et quibꝰ on̄dere volūt ꝙ nec ex v̓tutum oꝑibꝰ nec ex miraculoꝝ ſignis ſint aliqui acceptādi. ¶ Sed hec eoꝝ ſnīa qͣꝫ manifeſte ſit diuiuine aucͣti ꝯtraria facillimū eſt videre cū dominus dicat Mat̉. 5. videant oꝑa vr̄a bona ⁊ glorificent patrem veſtrū ⁊cͣ. Mathe. etiā. 12. etiā dicitur ꝙ arbor ex fructu cognoſcit̉ bona ex bono mala ex malo. Dicit̉ etiā .i. pe. 2. Cōuerſatiōem veſtram inter gentes hn̄tes bonā vt in eo ꝙ detractant de vobis tanqͣꝫ de male factoribꝰ ex bonisoꝑbus vos ꝯſiderātes. glo. Ur̄am dignitatē glorificent deum in tꝑe viſitatiōis. Ex ꝗbus pꝫ ꝙ exbonis oꝑbus in aliquo viſis eſt acceptādus. Similiter ⁊ miracula per aliquē facta eū cōmendabilē reddūt ⁊ doctrinaꝫ ip̄ius. vn̄ dn̄s dicit Io. 5.Opera que dedit mihi pater vt ꝑficiā ea teſtimoniū ꝑhibent de me. Et Mar. vlt. dicit̉ ꝙ apl̓i p̄dicauerūt vbiqꝫ dn̄o cooꝑante ⁊ ſermonē ꝯfirmāte ſequētibꝰ ſignis. Signa vero teſtimoniū perhibet ⁊ hoī ⁊ doctrine. Hoc aūt nō ꝓ tanto dicimꝰquin ab aliquibꝰ malis aliqua virtutuꝫ indicia ⁊miraculoꝝ ſigna oſtendantur: ſed qꝛ nobis tm̄ demanifeſtis iudicare ꝯcedit̉. Un̄ ſi in aliquo bonaappareant manifeſte ex eis iudicādꝰ eſt bonꝰ: niſialia manifeſta mala on̄dant̉ ex ꝗbꝰ apparere poſſint illa bona indicia que in eis apparēt nō eſſe eorū fructꝰ. vn̄ Mat. 7. ſuꝑ illud. A fructibꝰ eorumcognoſcetꝭ eos: dicit. gl. Nō a veſte ſed ab oꝑibuſqd̓ d̓ manifeſtis accipit. Et Ro. 14. ſuꝑ illud. Isqui māducat ⁊cͣ. dicit glo. manifeſta ſunt q̄ nō pn̄tbono aīo fieri vt ſūt blaſphemie furta ⁊ huiuſmōide quibꝰ nobis ꝑmittit̉ iudicare: de quibꝰ etiamdicit̉. A fructibꝰ eoꝝ cognoſcetis eos. Sed ea q̄dubia ſunt quo aīo fiant in meliorē partē interpretemur. ¶ Aucͣtes ergo quas inducūt ſic intelligēde ſunt vtqͣꝫtūcūqꝫ in aliquo bona ſigna appareātillis decipi n̄ debemꝰ vt ex illis ſignis vel ad malū vel ad errorē aliquē per trahamꝰ. Sed ſi aliꝗſqui nō inuenit̉ ad errorē ꝑtrahere vel ad malumſuggerere credat̉ eſſe bonꝰ per oꝑa bona que oſtēdit qͣꝫuis forte ſit malus: nō eſt in hoc periculoſadeceptio cum nō ſit hoīum de occultis cordis iudicare. vn̄. 2. Cor. xi. ſuꝑ illud. Ipſe ſathanas trāſfigurat ſe in angelū lucis dicit glo. Cum ſe bonuꝫfingens ea vel facit vel dicit que bōis angelis cō

gruūt: etiā ſi credat̉ bonus non periculoſus erroraut morbidꝰ. Cū vero per hec aliena ad ſua incipit ducere ne ꝗs poſt eū eat magna vigilātia opeſt. ¶ Addūt etiā huic ſue neꝗcie vt oꝑa bona q̄ īreligioſis reſpiciūt ipocriſim noīent quā grauiſſimū aſſerunt eſſe pctm̄ etiā in hoc ph̓iſeis ſimilesqui dn̄o eijciēte demoniū dixerūt. In beelzebubpͥncipe demonioꝝ eijcit demōia vt habet̉ Mat.12. ⁊ luc. xi. Quibꝰ ſimiles ſunt ꝗ bona oꝑa que inalijs vident ſtatim ad ipocriſim referūt. vn̄ dn̄sad eos ꝯfutādoſ dicit. Si quidē ex fructibꝰ arborcognoſcit̉. In hoc etiā qͣꝫ ſit periculoſa eoꝝ aſſertio facile pꝫ: qꝛ ſic hoīes a ꝑfectiōis oꝑibus retraherent̉ ſi iſtud iudiciū ꝓcederet ⁊ ī cordibꝰ hoīuꝫꝯfirmaret̉ ꝙ ꝓpter oꝑa ꝑfectiōis exteriꝰ apparentia aliꝗs eſſet ipocrita iudicādꝰ. Vel ſi etiā poſtqͣꝫꝑfectiōis ſtatum aſſumpſerit ex quocūqꝫ peccatoꝯmiſſo ipocrit a diceret̉: ipocriſi exiſtēte tā grauipeccato vt dicūt Sed hoc remouet Grego. z1.lib. mo. ſuꝑ illud Iob. 39. Fruſtra laborauit nullotimore cogēte vbi ſic dicit. Scienduꝫ vero eſt ꝙſunt nōnulli quos charitatis gremio nutriēs mater eccleſia tollerat quouſqꝫ ad ſpūalis etatis īcremēta ꝑducat: qui nōnūqͣꝫ ⁊ ſanctitatis habituꝫ tenēt ⁊ perfectiōis meritū exequi non valent. Et īfra. Hos nequaquā credēdū eſt in ipocritarū numerū currere: qꝛ aliud eſt infirmitate aliud malicia peccare. Illi ergo ſoli ſunt ipocrite dicendi exſnīa beati greg. qui ea intētione oꝑa ꝑfectōis aſſurūt vt maliciā ſuā occultiꝰ exerceant ⁊ magis nocere poſſint. nō aūt illi quos ꝯtingit ex infirmitate peccare etiā poſt habitū ꝑfectionis aſſumptuꝫ¶ Epilogus ⁊ totius operis concluſio.Ic igit̉ diuina auxiliāte gratia malignorūdetractiōibꝰ repreſſis: euidenter apꝑet ꝙnihil dānationis eſt his qui ſunt in xp̄o ie-ſu qui nō ẜm carnē ambulant: ſed crucē dn̄i baiulanteſ operibꝰ ſpūalibꝰ inſiſtūt: carnalia deſideriaꝯtēnentes. Pateret ſiquidē locus multa replicādi cōtra p̄dictoſ detractores: ſed eos diuino iudicio reſeruamꝰ cū eoꝝ nequicia poſſit eſſe oībꝰ manifeſta ex hijs que ex corde ſuo nequiſſime ꝓtulerunt ẜm ſnīam dn̄i dicētis. Mat. 12. quō poteſtisbona loqui cum ſitis mali. Ex abūdantia enī cordis os loquit̉. Si quiſ ergo emūdauerit ſe ab iſtiſvt habetur. 2. thi. 2. eoꝝ .ſ. iniquitati nō ꝯſentienserit vas in honorē ſanctificatū ⁊ vtile dn̄o ad omne opus bonū paratū. Qui vero eis ꝯſentiūt cecicecos ſequētes ſimul cum eis in foueā cadent. Aqua vt liberemur hec dicta ſufficiāt dn̄o adiuuate cui ſit honor ⁊ gr̄arum actio: in ſecula ſeculorū.Amen.¶ Explicit opuſculuꝫ. 19. videlicet diuinū opusſancti Thome de aquino cōtra impugnāt es dei