Opuſculum.xviii.
Charitasº .n. xp̄i vrget nos: ⁊ ſic deꝰ ex tota aīa diligit̉. Quarto vt oīa exteriora noſtra v̓ba ⁊ oꝑa exdiuina charitate firment̉: ẜm illud apl̓i. i. ad Corin. vlti. Om̄ia .n. veſtra in charitate fiāt. Et ſicdeus ex tota fortitudine diligit̉. Hic eſt gͦ tertiusꝑfecte dilectōis diuine modus ad quē oēs ex neceſſitate p̄cepti obligant̉. Scd̓s v̓o modus nulliē poſſibilis in hac vita: niſi ſil̓ fuerit viator ⁊ ꝯprehenſor: ſicut dn̄s noſter ih̓s xp̄s.¶ De ꝑfectione diuine dilectionis que cadit ſb̓CA. VI.conſilio.T cum apl̓s dixiſſet nō ꝙ iā ꝯprehēderim(aut ꝑfectus ſim: ſb̓dit tertio. Sequor aūtſi quo mō ꝯp̄hēdā: ⁊ poſtmodū ſb̓dit quarto. Quicunqꝫ gͦ ꝑfecti ſumꝰ hͦ ſentiamꝰ. Ex ꝗbus v̓bis manifeſte accipit: ꝙ ⁊ ſi ꝯprehēſoꝝ ꝑfectio nō ſit nob̓poſſibilis in hac vita: emulari tn̄ dēmus: vt ī ſil̓itudinē ꝑfectiōis illius qͣꝫtum poſſibile ē nos trahamus: ⁊ in hͦ ꝑfectio hꝰ vite ꝯſiſtit: ad quā ꝑ cōſilia īuitamur. Manifeſtū nāqꝫ ē ꝙ humanū cor tāto intēſius in aliꝗd vnū fert̉: qͣꝫto magis a multiſreuocat̉. Sic igit̉ tāto ꝑfectiꝰ aīus hoīs ad deū diligēdū fert̉: qͣꝫto magis ab affectu tꝑaliū reuocat̉Un̄ Aug. in li. octuagīta triū qōnū dic̄ ꝙ venenūcharitatꝭ eſt ſpes adipiſcēdoꝝ: aut retinēdoꝝ tꝑalium reꝝ. Augmētū v̓o eiꝰ eſt cupiditatꝭ diminutio: ꝑfectio v̓o nulla cupiditas. Oīa igit̉ ꝯſilia ꝙbus ad ꝑfectionem īuitamur ad hͦ ꝑtinēt: vt aīushoīs ab affectu reꝝ tꝑaliū auertat̉: vt ſic liberiusmens tēdat in deū: ꝯtenplādo: amādo: ⁊ eiꝰ volūtatem implendo.¶ De ſcd̓a via ꝑfectionis que ē ꝑ dimiſſionemtēporalium.CA. VII.Nter tꝑalia v̓o bona: pͥmo reliquenda occurrūt bona extrinſeca q̄ diuitie nuncupātur: ⁊ hͦ dn̄s ꝯſulit Mat. 19. dicēs. Si visꝑfectus eē va. ⁊ vē. om. que ha. ⁊ da pau. ⁊ hēbistheſauꝝ in celo: ⁊ veni ſeq̄re me: cuiu ꝯſilij vtilitas ꝯn̄ter oſtēdit̉. Primo quidē ꝑ euidētiaꝫ factiNam cū adoleſcēs ꝗ de via ꝑfectiōis queſierathoc audiſſet: abijt triſtis. Cā aūt triſticie vt Hie.dicit ſuꝑ Mat. reddit̉. Erat .n. hn̄s ml̓tas poſſeſiones .i. ſpinas ⁊ tribulos q̄ ſemēteꝫ dn̄icā ſuffocauerūt: ⁊ Criſo. idē exponēdo dicit ꝙ nō ſil̓r detinent̉ ꝗ pauca hn̄t ⁊ ꝗ multis habūdant: qm̄ adiectio diuitiaꝝ maiorē accēdit flāmā ⁊ violētior fucupide. Aug. ēt dicit in epl̓a ad pauli. ⁊ theraſiaꝙ cū ſuꝑflua terręna diligunt̉ artius adepta qͣꝫ cōcupita ꝯſtringunt: Naꝫ vn̄ iuuenis iſte triſtis diſceſſit: niſi qꝛ magnas hēbat diuitias. Aliud ē .n.ia nolle incorꝑare q̄ deſunt aliud iā incorꝑata diuellere. Illa .n. velut exͣnea repudiant̉: iſta velutmēbra p̄cidunt̉. Scd̓o v̓o vtilitas p̄dicti conſilimanifeſtat̉ ꝑ dn̄i verba q̄ ſb̓didit: qꝛ diues difficſe intrabit ī regnuꝫ celoꝝ: ⁊ rō eſt: vt Hie. dic̄. Qꝛ
diuitie habite difficile ꝯtēnunt̉: nō dixit īpoſſibile ē diuitē intrare in regnū celoꝝ: ſꝫ difficile: vbidifficile ponit̉ nō īpoſſibilitas p̄tēdit̉: ſꝫ raritas d̓mōſtrat̉: ⁊ ſicut Criẜ. dicit ſuꝑ Mat. ꝓcedit vlterius dn̄s ad oſtēdendū ꝙ ē īpoſſibile dicēs. facilius ē camelū ꝑ foramē acus trāſire qͣꝫ diuitē ītrare in regnū celoꝝ. Ex ꝗbus v̓bis vt Aug. dicit inli. de qōnibus euāgelij diſcipl̓i aduerterūt oēs gdiuitias cupiūt in diuitū hr̄i nūero. Alioꝗn cumpauci ſint diuites ī ꝯꝑatiōe multitudīs paupeꝝ n̄q̄ſiuiſſent diſcipuli. Quis gͦ pot̓it ſaluus eē. Exbus duabꝰ dn̄i ſnījs aꝑte on̄dit̉ ꝙ diuitias poſſidetes difficile intrāt in regnū celoꝝ: qꝛ ſicut ip̄e dn̄ialibi dic̄ ſollicitudo ſcl̓i iſtiꝰ ⁊ fallatia diuitiaꝝ ſuffocant v̓bū dei: ⁊ ſine fructu efficit̉. Eos v̓o ꝗ diuitias īordinate amāt īpoſſibile ē intrare ī regnūceloꝝ: ml̓to magis qͣꝫ ad lr̄am camelū ꝑ foramēacus trāſire. Hoc .n. ē īpoſſibile: qꝛ repugnat naͣeilld̓ v̓o qꝛ repugnat diuīe iuſticie q̄ eſt v̓tuoſior oīnaͣ creata. Ex hijs gͦ manifeſte apparet rō diuiniꝯſilij: ꝯſiliū .n. dat̉ de eo qd̓ vtiliꝰ ē: ẜm illd̓ apl̓i. 2.ad corī. 8. ꝯſiliū in hͦ do. Hoc .n. vob̓ vtile ē. Vtilius aūt ē ad vitā eternā ꝯn̄daꝫ diuitias abijcereqͣꝫ eas poſſidere: qꝛ poſſidētes diuitias difficile ītrant ī regnū celoꝝ: eo ꝙ difficile ſit affectū diuitijs poſſeſſis nō alligari: qd̓ iā facit īpoſſibilitateꝫintrādi ī regnū celoꝝ. Salubriter gͦ dn̄s ꝯſuluit tāqͣꝫ vtiliꝰ vt diuitie relinq̄rēt̉: ſꝫ pōt aliꝗs ꝯͣ p̄miſſaobijcer̄: qꝛ Matheus Bar. ⁊ ꝯacheꝰ diuitias habuerūt: ⁊ tn̄ in regnū celoꝝ ītrauerūt: ſꝫ hͦ Hie. ſoluēs dicit. Conſiderāduꝫ ē aūt ꝙ eo tꝑe quo ītrauerunt diuites eē deſierūt. Sꝫ cū abraā nūqͣꝫ diueseē deſierit: ꝗn potius in diuitijs fuerit mortuꝰ: eteas in morte reliq̄rit filijs: vt in gen̄. legit̉: vr̄ ẜmp̄dicta nō fuiſſe ꝑfectꝰ: cū tn̄ ad eū dn̄s dixerit gene. 17. eſto ꝑfectꝰ. q̄ ꝗdeꝫ qō ſolui nō poſſet: ſi ꝑfectio vite xp̄iane in ip̄a dimiſſiōe diuitiaꝝ ꝯſiſterꝫSeq̄ret̉ .n. ꝙ ꝗ diuitias poſſideret nō poſſet eē ꝑfectꝰ: ſꝫ ſi v̓ba dn̄i diligēter ꝯſiderant̉ nō in ip̄a diuitiaꝝ dimiſſione ꝑfectionē poſuit: ſꝫ hͦ on̄dit eē qͣſi quādā ꝑfectōis viaꝫ vt ip̄e modꝰ loquēdi on̄ditcū dr̄ ſi vis ꝑfectꝰ eē va. ⁊ vē. om. q̄ ha. ⁊ da pau.⁊ ſequere me: qͣſi in ſequela xp̄i ꝯſiſtat ꝑfectio: dimiſſio v̓o diuitiaꝝ ſit ꝑfectōis via. Un̄ Hie. dicitſuꝑ Mat. qꝛ nō ſufficit tm̄ relinque̓ ſb̓iungit petrꝰqd̓ ꝑfectū ē: ⁊ ſequutī ſumꝰ te. Origenes ēt ī eodēloco dic̄ ꝙ hͦ qd̓ dr̄. ſi vis ꝑfectꝰ ⁊cͣ: nō ſic ītelligit̉:vt ip̄o tꝑe quo tradiderit bōa ſua pauꝑibꝰ fiat oīoꝑfectꝰ: ſꝫ ex illo die īciꝑiet ſpecl̓atō dei adduce̓ eūad oēs v̓tutes: Pōt gͦ ꝯtinge̓ ꝙ aliꝗs diuitias poſſidens ꝑfectionē hēat: charitate ꝑfecta deo inherens: ⁊ hoc modo Abraam diuītias poſſidēs ꝑfectus fuit: nō quidē hn̄s aīum dinitijs irretitū: ſꝫ total̓r deo ꝯiunctū: ⁊ hͦ figurāt v̓ba on̄i dicētis ad eūAmbula corāme ⁊ eſto ꝑfectus: qͣſi in hͦ eius ꝑfec
q 4