De perfectionevite ſpūalis

tionē on̄dens eſſe ꝙ corā deo ambulauerit eū ꝑfeete amando vſqꝫ ad ꝯtemptū ſui ⁊ ſuoꝝ oīum qd̓maxime ex imolatiōe filij demōſtrauit. Un̄ ei dictū eſt. Quia feciſti rem hāc ⁊ nō peꝑciſti filio tuoꝓpter me bn̄dicaꝫ tibi. Gen̄. 22. Si quis vero exhoc arguere velit īutile eſſe ꝯſiliū dn̄i de diuitijsdimittēdis: qꝛ abraam diuitias poſſidēs fuit ꝑfectus: ad hoc pꝫ iam rn̄ſio ex p̄dictis. Nō enī dn̄sea rōne hoc dedit ꝯſiliuꝫ quaſi diuites ꝑfecti eſſenon poſſint aut intrare in regnū celoꝝ: ſꝫ qꝛ nō deſacili pn̄t. Magna ergo fuit virtus abrae qꝛ etiādiuitias poſſidēs a diuitijs libeꝝ aīum habuit: ficut ⁊ magna virtus fuit Sanſon qui abſqꝫ armicum ſola mādibula aſine multos hoſtes ꝓſtrauitNec tn̄ ꝯfiliū inutiliter datur militi vt ad belluꝫaccedēs aſſumat arma ad hoſtes vincendos necergo inutiliter dat̉ ꝯſiliū ꝑfectionē deſiderātibusvt dimittāt diuitias: qꝛ in diuitijs abraaꝫ potuiteſſe ꝑfectus. facta .n. mirabilia nō ſunt ad ꝯn̄tiaꝫtrahēda: qꝛ īfirmi ea magis mirari ⁊ laudare pn̄tqͣꝫ imitari. vn̄ ⁊ in eccleſiaſtico dicit̉. z1. c. Beatdiues qui inuentꝰ eſt fine macula: ⁊ qui poſt aurūnon abijt nec ſperauit ī pecunia ⁊ theſauris. Magne virtutis diues eſſe on̄ditur ⁊ ꝑfecta charitatefixuſ in deo: qui ex affectu diuitiaꝝ maculā peccati nō ꝯtrahit: qui poſt aurū cōcupiſcēdo nō vaditnec de diuitijs ꝯfitendo per ſuꝑbiā ſuꝑ alios ſe extollit. vn̄ apl̓s. i. ad thi. vlt. ca. dicit. Diuitibꝰ huius ſeculi p̄ciꝑe nō ſublime ſapere nec ſperare inincerto diuitiarū. Sed qͣꝫto diuitis taliter inſtituti maior eſt btītudo ⁊ virtus tanto taliū diuitū minor eſt numerus vnde ſequit̉. Quis eſt hic ⁊ laudabimꝰ eum. fecit enī mirabilia in vita ſua. Uere enī mirabilia facit ꝗ in diuitijs viuēs diuitijsaffluētibuſ cor non apponit. Et ſi ꝗs talis ē: abſqꝫdubio ꝓbat̉ ꝑfectuſ. vnde ſequit̉. Quis ꝓbatꝰ eſtin illo .i. in hoc ꝙ abſqꝫ macula diuitias habeat ⁊ꝑfectus inuentꝰ eſt; quaſi dicat. Rarus. Et hͦ eritilli in gl̓iam eternā. Qd̓ ꝯſonat verbis dn̄i dicentis ꝙ difficile diues intrabit in regnū celoꝝ. Heceſt ergo prima via ꝑueniēdi ad ꝑfectionē vt aliquis ſtudio ſequēdi xp̄m dimiſſis diuitijs pauꝑtatem ſectetur.¶ De ſcd̓a ꝑfectionis via que eſt per abdicationē corꝑaliū affectionū ⁊ matrimonij. CA. VIIIT aūt ſcd̓aꝫ ꝑfectiōis viā ꝯueniētius oſtēdamꝰ accipiendū eſt verbū aug. qui dicitin. 12. de trinitate. Tāto magis inhereturdeo qͣꝫtō minus diligit̉ bonū ꝓpriū. Igit̉ ẜꝫ ordianē ꝓprioꝝ bonoꝝ que hō ꝓpter deū ꝯtēnit eſt attēdendꝰ ordo eoꝝ quibꝰ ad ꝑfectā dei mnheſionē peruenit̉. Prius enī relinquēda occurrūt que minnobis cōiuncta exiſtunt. vn̄ in primo loco occurrit ad perfectionē tēdētibus exteriora bona relinquere que a nr̄a naͣ ſunt ſeꝑata. Poſt hec vero re

linquenda occurrūt ea que nobis nature cōione:affinitatis cuiuſcūqꝫ neceſſitudine cōiūgūtur. vn̄dn̄s dicit Luc. 14. Si quis venit ad me ⁊ nō oditpr̄em ſuū ⁊ matrē ⁊ vxorē ⁊ filios ⁊ fratres ⁊ ſorores nō pōt meꝰ eſſe diſcipulꝰ. Sed ꝑcōctari libetvt greg. dicit quō parētes ⁊ carnales ꝓpinquosp̄cipimur odiſſe: qui iubemur ⁊ inimicos diligere. Sed ſi vim p̄cepti ꝑpendimꝰ vtrūqꝫ agere tdiſcretionē valemꝰ. Quaſi .n. per odiuꝫ diligit̉ qcarnaliter ſapiēs dum praua nobis ingerit nō auditur. Sic enī exhibere ꝓximis noſtris odij diſcretionē debemꝰ: vt in eis ⁊ diligamus ꝙ ſunt: ⁊habeamꝰ odio ꝙ in dei nobis itinere obſiſtunt.Quiſꝗs .n. iam eterna cōcupiſcit in eam quā aggredit̉ cām dei: extra patrē: extra matrem: extravxorē: extra filios: extra cognatos: exͣ ſemetipſuꝫfieri debet: vt eo verius cognoſcat deū quo in eiꝰcā neminē cognoſcit. Manifeſtuꝫ nāqꝫ eſt ꝙ carnales affectus intentionē mētis diuerberāt eiuſqꝫ aciem obſcurant. ¶ Inter ceteras aūt ꝓximorū neceſſitudines maxime affectu ꝯiugali hūanꝰanimꝰ irretit̉ intm̄ ꝙ ſicut dicit̉ Gen̄. 2. ex ore pͥmi parētis relinquet hō pr̄em ⁊ matrē ⁊ adherebit vxori ſue. Et ideo ad ꝑfectionē tendētibꝰ maxime vinculū ꝯiugale eſt vitandū. qꝛ per hoc homo maxime curis ſecularibꝰ implicat̉. Et hanccām apl̓s aſſignat ſui ꝯſilij qd̓ dederat de cōtinētia ſeruāda dicēs .i. ad Cor. 7. Qui ſine vxore eſtſolicitus eſt que dn̄i ſūt quō placeat deo. qui autēcum vxore eſt: ſolicitus eſt que ſūit mūdi. Ut ergohō liberius deo vacet eiqꝫ ꝑfectius inhereat: ſecūda ad ꝑfectionē via eſt ꝑpetua caſtitatis obſeruatio. Habet aūt ⁊ hoc cōtinētie bonū aliquā idoneitatē ad ꝑfectionē adipiſcēdā. Impedit̉ enī anmus hoīs ne libere poſſit deo vacare non ſolū examore exteriorū rerū: ſed multo magis ex interiorū paſſionū impulſu. Inter oēs aūt īteriores paſſiones maxime rōnem abſcorbet cōcupīa carnis⁊ venereoꝝ vſus. Vnde aug. dicit in pͥmo lib. ſoliloquioꝝ. Nihil eſſe ſentio qd̓ magis ex arce virtutis deijciat aīum virilē qͣꝫ blandimēta feminecorpoꝝqꝫ ille cōtactus fine quo vxor haberi nonpoteſt. Et ideo continentie via eſt maxime neceſſaria ad ꝑfectionē cōſequēdā. Quā quidē viaꝫapl̓s cōſulit. i. ad Cor. 7. dicens. De virginibusp̄ceptū dn̄i nō hēo. ꝯſiliū aūt do tanqͣꝫ miſericordiā ꝯſequutꝰ vt ſim fidelis. Huius aūt vie vtilitas on̄dit̉. Mat. 19. vbi cū diſcipuli xp̄o dicerentx ſi iſta eſt cā hoī cum vxore nō ꝓpedit nubere dn̄irn̄dit. Nō oēs capiūt v̓bū iſtud: ſed ꝗbns datū eſtIn quo arduitatē huiꝰ vie on̄dit: ⁊ qꝛ ab eiꝰ ꝯſecutione deficit hoīum virtus cōis: ⁊ qꝛ nō niſi donodei ad eā ꝑuenit̉. vn̄ dr̄ Sap̄. 8. Sciui qm̄ aliternō poſſum eſſe cōtinēs niſi deus det. Et hͦ ipſumerat ſūma ſapīa ſcire cuiꝰ eſſet hoc donū. Cui cōſo