Opuſculum.xvii.

ſtoteles intellectuꝫ non ſoli ſed lumini cōparauitplato aūt ſoli. Ergo patet per verba themiſtij ꝙuec intellectus agens de quo ariſtoteles loquitureſt vnus ꝗ eſt illuſtrans: nec etiā poſſibilis qui eſtilluſtratus. Sed verū ē ꝙ principiū illuſtratiōiseſt vnum .ſ. aliqua ſubſtantia ſeꝑata vel deus ẜmcatholicos vel intelligentia vltima ſecundumauicēnā. Unitatē aūt huius principij ſeparati probat themiſtius per hoc ꝙ docēs ⁊ addiſcēs idemintelligit. Qd̓ non eſſet: niſi eſſet idem principiuꝫilluſtrans. Sed veꝝ eſt ꝙ poſtea dicit quoſdā dubitaſſe de intellectu poſſibili vtrū ſit vnus. Neccirca hoc plus loquit̉: qꝛ non erat intētio eius tangere diuerſas opiniones ph̓orum: ſed exponereſnīas ariſtotelis platōnis ⁊ theofraſti. Un̄ in finecōcludit. Qd̓ dixi ꝓnūciare quideꝫ de eo qd̓ dicitph̓s ſingularis eſt ſtudij ⁊ ſollicitudinis. Qd̓ autēmaxime aliquis vtiqꝫ aliꝗd ex verbis que collegimꝰ accipiat de his ſnīam ariſt. ⁊ theofraſti. magis aūt ipſius platōnis hoc ꝓmptuꝫ eſt ꝓpalareCeterū querere quid quiſqꝫ de aīa ſenſerit ⁊ loci ⁊cure alterius eſt. Atque naͣm fuerit opinio ariſtotelis que theophraſti ⁊ que etiam platōnis: facile arbitror colligi poſſe ex v̓bis his: que ſupra delibris eoꝝ ꝓmpſimꝰ p̄texuimuſqꝫ. Ergo pꝫ ꝙ ariſtoteles ⁊ theophraſtus ⁊ themiſtius ⁊ ipſe platonon habuerunt pro principio ꝙ intellectus poſſibilis ſit vnuſ in omnibꝰ. Patet etiā ꝙ aueroys ꝑuerſe refert ſnīam themiſtij ⁊ theophraſti de inteliectu poſſibili ⁊ agente. Un̄ merito ſupra diximus eum ph̓ie ꝑipatetice ꝑuerſorem. Unde mirū eſt quō aliqui ſolū cōmētum aueroys vidētesꝓnunciare p̄ſumunt ꝙ ipſe dicit hoc ſenſiſſe oēsph̓os grecos ⁊ arabes preter latinoſ. Eſt etiā maiori admiratiōe vel etiam īdignatiōe dignum: ꝙaliquis xp̄ianum ſe ꝓſit ens tam irreuerenter dexp̄iana fide loqui p̄ſumpſerit. Sicut cum dicit ꝙlatini pro principijs eorum hoc non recipiunt .ſ.ꝙ ſit vnus intellectus tantum: quia forte lex eoꝝeſt in contrariuꝫ. Ubi duo ſunt mala. Primo qꝛdubitat an hoc ſit contra fidem. Secūdo qꝛ alienum ſe innuit ab hac lege ⁊ qd̓ poſtmodum dicitHec eſt ratio per quam catholici videntur habere hanc poſitionē. Ubi ſnīam fidei poſitioneꝫ nōminat. Nec minoris p̄ſumptionis eſt qd̓ poſtmodum aſſerere audet: deum facere nō poſſe ꝙ ſintmulti intellectus qꝛ implicat contradictionem.¶ Adhuc aūt grauius eſt quod poſtmoduꝫ. Perrōnē concludo de neceſſitate ꝙ intellectꝰ eſt vnnumero: firmiter tn̄ teneo oppoſituꝫ per fidē. Ergo ſentit ꝙ fides ſit de aliquibꝰ: quoꝝ cōtraria deneceſſitate concludi pn̄t. Cū aūt de neceſſitate cōcludi nō poſſit niſi verū neceſſarium cuius oppoſitu eſt falſum ⁊ īpoſſibile: ſequitur ẜm eius dictūꝙ fides ſit de falſo ⁊ impoſſibili. Nd̓ etiā deus fa

cere nō pōt. Qd̓ fideliū aures ferre non pn̄t. Noncaret etiā magna temeritate ꝙ d̓ hijs q̄ ad ph̓iaꝫnon ꝑtinēt: ſed ſunt pure fidei diſputare p̄ſumit: ſicut ꝙ aīa patiat̉ ab igne inferni ⁊ dicere ſnīas doctoꝝ de hoc eſſe reprobādas. Pari ergo rōne poſſet diſputare de trinitate: de incarnatione ⁊ alijshuiuſmodi de quibꝰ non niſi balbutiēs loqueret̉.Hec igit̉ ſunt que in deſtructiōem p̄dicti errorisꝯſcripſimꝰ nō per documēta fidei: ſed per ipſoruꝫph̓oꝝ rōnes ⁊ dicta. Si quis aūt gl̓iabūdꝰ de falſi nominis ſcīa velit contra hec que ſcripſimꝰ aliquid dicere: nō loquat̉ in anguliſ nec corā puerisqui neſciūt de cauſis arduis iudicare: ſed contrahoc ſcriptum ſcribat ſi audet ⁊ inueniet nō ſolumme qui aliorum ſum minimꝰ: ſed multos alios ꝙveritatis ſunt cultores per quos eius errori reſiſtetur vel ignorantie conſuletur.¶ Explicit diuinū opuſculū. xvi. beati thome aꝗnatus de vnitate intellectus cōtra aueroyſtas dicentes vnū eſſe intellectum oīum hoīum.¶ Incipit opuſculū. 17. eiuſdē videlicet p̄claruꝫopus contra ꝑeſtiferā doctrinā retrahētiuꝫ hoīesa religionis ingreſſu auctoris intentio manifeſtatur.CA. I.Hriſtiane religiocnis ꝓpoſitū in hͦ p̄cipue videt̉ cōſiſtere vt a t̓renis hoīes abſtrahat⁊ ſpūalibꝰ faciat eſſe intētos. Hinceſt ꝙ actor fidei ⁊ ꝯſūmator ih̓s inhūc mūdū veniēs ſeculariū rerū ꝯtēptum ⁊ facto⁊ v̓bo ſuis fidelibꝰ demōſtrauit. facto ſiꝗdē qꝛ ſic̄dicit aug. in lib. de cathetizādis rudibꝰ oīa bonaterrena ꝯtēpſit hō factꝰ dn̄s ieſus vt ꝯtēnēda mōſtraret ⁊ oīa t̓rena mala ſuſtinuit q̄ ſuſtinēda precipiebat vt neqꝫ ī illis q̄reret̉ felicitas neqꝫ in iſtisīfelicitas timeret̉. Natꝰ .n. d̓ matre q̄ qͣꝫuis a viro intacta ꝯceperit ſemꝑqꝫ intacta ꝑmāſerit tn̄ fabro deſpōſata erat oēꝫ typū carnal̓ nobilitatꝭ extīxit. Natꝰ in ciuitate bethleē q̄ inter oēs iudee ciuitates erat exigua noluit quēqͣꝫ de t̓rene ciuitatꝭ ſb̓limitate gl̓iari. Pauꝑ factꝰ eſt cuiꝰ ſūt oīa ⁊ ꝑ quēfacta ſūt oīa ne ꝗſqͣꝫ cū in eū crederet de t̓renis diuitijs auderet extolli. Noluit rex ab hoībꝰ fieri qꝛhūilitatꝭ on̄debat viā. Eſuriuit ꝗ oēs paſcit ſitiuitꝑ quē oīs potꝰ creat̉: ab itinere fatigatꝰ ē ꝗ ſeip̄mnob̓ viā fecit in celū crucifixꝰ eſt ꝗ cruciatꝰ nr̄os finiuit mortuꝰ eſt ꝗ mortuos ſuſcitauit. h̓ idē ī verbis on̄dit. nā in ſue p̄dicatiōis exordio nō aliqͣ regna t̓rena ſicut in veteri teſtō ſꝫ regnū celoꝝ penitētibꝰ repromiſit: diſcipulis pͥma btītudinē ī ſpūspauꝑtate cōſtituit in qua etiam ꝑfectiōis iter eſſemonſtrauit dicens querenti iuueni. Si vis perfectus eſſe vade ⁊ vende omnia que habes ⁊ dapauꝑibꝰ ⁊ veni ſeq̄re me. Hanc viam eius diſci-