De vnitateintellectus
vel pars aīe ⁊ ſi ꝑs aīe vtrū ſeꝑato loco vel rōnetm̄. Et qͣꝫuis dicat hoc adhuc non eſſe manifeſtūtn̄ quid circa hoc prima frōte apꝑeat manifeſtatſubdens. Sed videt̉ genus alterū aīe eſſe. Qd̓ n̄eſt intelligēdū ſicut cōmentator ⁊ ſectatores eiusꝑuerſe exponūt ideo dictū eſſe: qꝛ intellectꝰ eꝗuoce dicatur de aīa: vel ꝙ p̄dicta diffinitio ſibi nonpoſſit adaptari. Sed qualiter ſit hoc intelligēdūaꝑꝑet ex eo qd̓ ſubdit̉. Et hoc ſolū ꝯtingere ſeꝑariſicut ꝑpetuū a corruptibili. In hoc ergo eſt alterūgenꝰ: qꝛ intellectꝰ noſter in hoc videt̉ eſſe qd̓damꝑpetuū. alie aūt ꝑtes aīe corruptibiles. Et qꝛ corruptibile ⁊ ꝑpetuū non vidētur in vnā ſb̓am cōuenire poſſe: videt̉ ꝙ hoc ſolū de ꝑtibus aīe .ſ. intellectum cōtingat ſeꝑari nō quidē a corꝑe vt ꝯmentator ꝑiter ſe exponit: ſed ab alijs ꝑtibus aīe: necin vnā ſb̓am aīe cōicat. Et ꝙ ſic ſit intelligēdū pꝫex eo qd̓ ſubdit̉. Relique aut ꝑtes aīe manifeſtuꝫeſt ex hijs ꝙ non ſeꝑabiles ſunt .ſ. ſubſtātia aīe rōne vl̓ loco. De hoc enī ſupra queſitū ē ⁊ hoc ex ſupra dictis ꝓbatū eſt. Et ꝙ nō intelligat̉ de ſeꝑabilitate a corꝑe: ſꝫ de ſeꝑabilitate potētiarū ab īuicēpꝫ ꝑ hͦ qd̓ ſb̓dit̉. Rōne āt ꝙ altere ſint ad īuicē manifeſtū ē. Senſitiuo .n. alteꝝ eē ⁊ opinatiue manifeſtuꝫ ē. Et ſic māifeſte on̄dit ꝙ h̓ det̓mīate rn̄detq̄ſtioni ſupͣ mote. Supra enī q̄ſitū eſt vtꝝ vna ꝑsaīe ab alia ſeꝑata ſit rōne ſolū: aut etiaꝫ loco. Hicdimiſſa qōne iſta qͣꝫtum ad intellectu de quo hicnihil determinat dicit de alijs ꝑtibꝰ aīe manifeſtū eſſe ꝙ non ſunt ſeꝑabiles .ſ. loco ſed ſunt altererōne. Hoc ergo habito ꝙ aīa determinat̉ vegetatiuo: ſenſitiuo ⁊ intellectiuo ⁊ motiuo vult on̄dereꝯn̄ter ꝙ qͣꝫtū ad oēs iſtas ꝑtes aīa vnit̉ corꝑi nonſicut nauta naui: ſed ſic̄ forma materie. Et ſic certificatū erit quid ſit aīa in cōi qd̓ ſupra figuralitertantū dictū eſt. Hoc aūt ꝓbat per oꝑatōes animeſic. Manifeſtū eſt enī ꝙ illud quo pͥmo oꝑatur aliquid eſt forma oꝑantis. Sicut dicimur ſcire aīa⁊ ſcire ſcīa: per prius aūt ſciā qͣꝫ anima. Quia peraīam nō ſcimꝰ niſi inqͣꝫtū habet ſcīam. Et ſimilit̓etiā ſanari dicimur corꝑe ⁊ ſanitate ſed per priusſanitate. Et ſic pꝫ ſcīam eſſe formā aīe ⁊ ſanitateꝫcorꝑis. Et hͦ ꝓcedit ſic. Aīa eſt pͥmū quo viuimusquod dicit ꝓpter vegetatiuuꝫ quo ſentimꝰ ꝓpterſenſitiuū ⁊ mouemur ꝓpter motiuū ⁊ intelligimꝰꝓpter intellectū ⁊ ꝯcludit. Quia rō quedaꝫ vtiqꝫerit ⁊ ſpecies ſed nō vt maͣ ⁊ vt ſubiectū. Manifeſte ergo qd̓ ſupra dixerat aīam eſſe actuꝫ corꝑisph̓ici: hic ꝯcludit nō ſolū de negatiuo ſenſitiuo: ⁊motiuo: ſed etiā intellectiuo. Fuit ergo ſnīa ariſt.ꝙ illud quo ītelligimꝰ ſit forma corꝑis ph̓ici. Sꝫne aliꝗs dicat ꝙ id quo ītelligimꝰ nō dicit h̓ intellectū poſſibilē ſed aliꝗd aliud manifeſte hoc excludit̉ ꝑ illud ꝙ ariſtoteles in. 3. de aīa dicit de intellectu poſſibili loquēs. Dico aūt ītellectū quo opi
natur ⁊ intelligit aīa. Sed antequā ad verba ariſtotelis que ſūt in. 3. de aīa accedamꝰ adhuc ampliuſ circa verba ipſiꝰ in ſecūdo de aīa īmoremurvt ex collatiōe verboꝝ eius ad inuicē apꝑeat q̄ fuerit eiꝰ ſnīa de aīa. Cū enī aīam in cōi diffiniſſꝫ iucepit diſtinguere potētiaſ eiꝰ: ⁊ dicit ꝙ potētie aīeſunt vegetatiuū: ſenſitiuū: appetitiuū: motiuū ẜmlocū: ⁊ intellectiuū. Et ꝙ intellectiuū ſit intellectꝰpꝫ per id qd̓ poſtea ſubdit diuiſionē explanās. Alteris aūt intellectiuū ⁊ intellectꝰ vt hoībꝰ. Ault gͦꝙ intellectꝰ eſt potētia aīe que eſt actus corꝑiſ. Etꝙ huiꝰ aīe potētiā dixerit intellectū ⁊ iteruꝫ ꝙ ſupͣdiffinitio aīe ſit oībus p̄dictis ꝑtibus cōis pꝫ ꝑ idqd̓ ꝯcludit. Manifeſtū igit̉ eſt qm̄ eodē mō vnavtiqꝫ erit rō anime ⁊ fīgure. neqꝫ enī ibi figura enp̄ter triangulū ⁊ figuras ⁊ que cōſequēter fiunt: neqꝫ hec aīa p̄ter p̄dictas eſt. Nō eſt ergo q̄rēda aliaaīa p̄ter p̄dictas quibꝰ cōis eſt aīe diffinitio ſuprapoſita. Neqꝫ plus de intellectu intentioneꝫ ſacitariſtoteles in hoc. 2. niſi ꝙ poſtmodū ſubdit ꝙ vl̓timā on̄dit ⁊ minimā eē rōcinationē ⁊ intellectuꝫqꝛ .ſ. in paucioribus eſt vt per ſequētia apꝑet. Sqꝛ magna dr̄ia eſt qͣꝫtum ad modum oꝑandi īterītellectū ⁊ imaginationē ſubdit ꝙ de ſpeculatiuointellectu altera rō eſt. Reſeruat .n. hoc inquirendū vſqꝫ ad tertiū. Et nequis dicat ſicut auerois ꝑuerſe exponit: ꝙ ideo dicit ariſtoteles ꝙ de intellectu ſpeculatiuo eſt alia rō. qꝛ intellectꝰ neqꝫ ē aīaneqꝫ ꝑs aīe: ſtatim hoc excludit̉ in pͥncipio tertij.vbi reſumit de intellectu tractatū. Dicit enī. deꝑte aūt aīe qua cognoſcit aīa ⁊ ſapit. Nec debꝫ aliquis dicere ꝙ h̓ dicat̉ ſolū ẜm ꝙ intellectꝰ poſſibilis diuidit̉ cōtra agētē ſicut aliqui ſomniāt. Hocenī dictū eſt antequā ariſtoteles ꝓbet intellectuꝫpoſſibilem ⁊ agentē. Unde intellectū dicit h̓ ꝑteꝫin cōi ẜm ꝙ cōtinet ⁊ agentē ⁊ poſſibilē ſicut ſuprain ſecūdo manifeſte diſtinxit intellectū cōtra alias ꝑtes aīe: vt iam dictū eſt. Eſt aūt cōſiderandamirabilis diligentia ⁊ ordo in ꝓceſſu ariſtotelis.Ab hijs enī incipit in tertio tractate de ītellectuq̄ in ſecūdo reliq̄rat indeterminata circa intellectū. Duo aūt ſupra reliq̄rat indeterminata circaintellectū. Primo quidē vtrū ītellectus ab alijsꝑtibus aīe ſeꝑetur rōne ſolū aut etiā loco. Quod ꝙdē indeterminatū dimiſit cum dixit. De intellectu aūt ⁊ ꝑſpectiua potētia nihil adhuc manifeſtūeſt. Et hāc poſitionē pͥmo reſumit cū dicit. Siueſeꝑabili exiſtēte .ſ. ab alijs aīe ꝑtibus ſiue nō ſeꝑabili ẜm magnitudinē: ſed ẜm rōnem. Pro eodeꝫenī accipit hic ſeꝑabile ẜm magnitudinē: pro quoſupra dixerat ſeꝑabile loco. Secūdo indeterminatū reliquerat de dr̄ia intellectus ad aliaſ aīmēꝑtes cum poſtmodū dixit. De ſpeculatiuo aūt intellectu altera ratio eſt. Et hoc ſtatim querit cumdicit. Cōſiderādū quā habet dr̄iam. Taleꝫ enim