angelisDe
intellectuali. Nō aūt ſolū primū mobile qd̓ eſt pͥmū celum mouet̉ motu eterno: ſed etiā oēs inferiores orbes celeſtiū corpoꝝ. Un̄ ⁊ vnūqd̓qꝫ celeſtium corpoꝝ aīatum eſt ꝓpria aīa: ⁊ vnūqd̓qꝫ hꝫſuū appetibile ſeꝑatū qd̓ eſt ꝓprius finis ſui motSic igit̉ ſunt multe ſubſtantie ſeꝑate nullꝰ penitvnite corꝑibus. Sūt autē ⁊ multe intellectualesſubſtātie celeſtibꝰ corꝑibꝰ vnite. Harū aūt numerū ariſtoteles inueſtigare conat̉ ẜm numeꝝ motuū celeſtium corpoꝝ. Quidā aūt de eius ſectatoribus .ſ. auicēna numeꝝ earū aſſignat nō quidemẜm numerū motuū: ſed magis ẜꝫ numerū planetarū ⁊ alioꝝ ſuꝑioꝝ corpoꝝ .ſ. orbiſ ſtellati: ⁊ orbiſqui eſt ſine ſtellis. Uult enī motꝰ ordinari vidētur ad mutū vniꝰ ſtelle. Et ſicut oīa alia corꝑa celeſtia ſub vno primo celo cōtinēt̉ cuius motū oīaalia reuoluūtur: ita etiā ſub primaⁱ ſubſtātia ſeꝑata que eſt vnus deus omnes alie ſubſtātie ſeꝑateordināt̉. Et ſic ſub aīa primi celi oēs celoꝝ anīe.Sub corꝑibꝰ aūt celeſtibus ẜm ariſtotelē ponuntur aīata ſola corꝑa aīaliū ⁊ plantarū. Non enī poſuit ꝙ aliqd̓ ſimplex elemētare corpus poſſit eſſeaīatum: qꝛ corpus ſimplex nō pōt eſſe cōuenēs organū tactus qui ſenſus eſt de neceſſitate cuiuſlibꝫaīalis. Et ſic inter nos ⁊ corꝑa celeſtia nullū intermediuꝫ corpus aīatum ponebat. ¶ Sic igit̉ ẜmariſtotelē ponē īter nos ⁊ ſūmū deū n̄ ponit̉ niſi duplex ordo ītellectualiū ſb̓aꝝ .ſ. ſubſtātie ſeꝑate queſunt fines motuū celeſtiū corpoꝝ ⁊ aīe orbiuꝫ queſunt mouentes per appetitū ⁊ deſideriū. ¶ Hecaūt ariſto. poſitio certior quidē videtur eo ꝙ nonmultuꝫ recedit ab hijs que ſunt manifeſtata: ẜmſenſum tn̄ minus ſufficiēs videt̉ quā platōnis poſitio. Primo quidē: qꝛ multa ẜꝫ ſenſus apparentquoꝝ rō reddi nō pōt ẜm ea que ab ariſtotele traduntur. Apparent enī in hoībus qui a demonibꝰopprimūtur: ⁊ in magoꝝ oꝑibus aliqua fieri nonpoſſe niſi per aliquā intellectualē ſb̓am. Temptauerūt igitur quidā ſectatoꝝ ariſto. vt patet in epiſtola porfirij ad cromentē egyptium: hoꝝ cauſasreducere ī virtutē celeſtiū corpoꝝ quaſi ſub ꝗbuſdam certis cōſtellatiōibus magoꝝ oꝑa effectusquoſdā in ſolitos ⁊ mirabiles aſſequātur: quos exſtellarum imp̄ſſionibꝰ eſſe dicunt. Sicut ꝙ arreptitij interdū aliqua futura p̄nūciant ad quorumeuentū ſit quedaꝫ diſpoſitio in natura per celeſtiacorpora. Sed manifeſte ſunt in talibus quedamopera quo nullo modo pn̄t in cām corꝑaleꝫ reduci. ſicut ꝙ arrepticij interdū de ſciētijs loquunturquas ignorant: lr̄aliter loquūtur cum ſint ſimplices ydiote: ⁊ qui vix villā vnde nati ſunt exierūtaliene gentis vulgare polite loquūtur. Dicunturetiam in magoꝝ oꝑibus q̄dam imagines fieri reſpōſa dantes ⁊ ſe mouētes: que nullo mō ꝑ aliquācām corꝑaleꝫ ꝑfici poſſent. ¶ Huiuſmōi an̄t effe-
ctuū cām: plane quis poterit ẜm platonicos aſſignare ſi dicātur h̓ per demōes ꝓcurari. Scd̓o qꝛincōueniēs videt̉ īmaͣles ſubſtātias ad numeruꝫcorporaliū ſubſtātiarū coartari. Non enī ea q̄ ſuntſuperiora in entibꝰ ſunt ꝓpter ea que ſunt īferioraſed potius ecōtrario. Id enī ꝓpter qd̓ aliꝗd eſt nobilius eſt. Rōnē aūt finis non ſufficiēter aliꝗs accipere pōt ex hijs que ſūt ad finē ſed potiꝰ econtrario. Unde magnitudinē ⁊ virtutē ſuꝑioꝝ rerū nōſufficiēter aliꝗs accipere pōt ex inferioꝝ rerū conſideratiōe qd̓ manifeſte aꝑꝑet in rerū corꝑaliumordine. Nō enī pōt celeſtiū corpoꝝ magnitudo ⁊numerus accipi ex elemētariū corpoꝝ diſpōne: q̄quaſi nihi ſunt in comꝑatiōe ad illa. Plus aūt excedunt īmaͣles ſubſtātie ſb̓as corꝑaleſ qͣꝫ corꝑa celeſtia excedāt elemētaria corꝑa. Unde numerꝰ ⁊virtus ⁊ diſpoſitio īmalium ſb̓arum ex numeroceleſtiū motuū ſufficiēter app̄hendi nō pōt. Et vthoc ſpālius manifeſtet̉ ip̄m ꝓceſſum ꝓbationisariſtotelis aſſumamꝰ. Aſſumūt .n. ꝙ nullꝰ motuseſſe pōt in celo niſi ordinatꝰ ad alicuiꝰ ſtelle delationē qd̓ ſatis ꝓbabilitatē habet. Oēs .n. ſubſtantie orbiū eſſe viderētur ꝓpter aſtra que ſunt nobiliora inter celeſtia corꝑa ⁊ manifeſtatiorē effectūhabentia. Ulteriꝰ aūt aſſumit ꝙ oēs ſubſtātie ſuperiores īpaſſibiles ⁊ īmaͣles ſunt fines cū ſint ẜꝫſe optima. Et hoc quidē rōnabiliter dicit̉. Nā bonū habet rōnē finis. vn̄ illa que ſunt ꝑ ſe optima īentibꝰ ſunt fines alioꝝ. Sed ꝙ cōcludit hūc eē numerū īmaterialiū ſb̓aꝝ qui eſt celeſtiū motuū nōſequit̉ ex neceſſitate. Eſt enī finis ꝓximꝰ ⁊ remotus. Nō eſt aūt neceſſariū ꝙ ꝓximꝰ finis ſupremiceli. ſit ſuprema ſb̓a īmaͣlis que eſt ſūmus deꝰ ſedmagis ꝓbabile eſt vt inter primā īmaͣleꝫ ſb̓am ⁊corpꝰ celeſte ſint multi ordines īmaliū ſb̓arū quarū inferior ordinet̉ ad ſuꝑiorē ſicut ad finē ⁊ ad infima earū ordinet̉ corpꝰ celeſte ſic̄ ad finē ꝓximūOꝫ enī vnāquāqꝫ reꝫ eſſe ꝯproportionatā quodāmō ſuo ꝓximo fini. Un̄ ꝓpter diſtātiā maximā pͥme īmaͣlis ſubſtātie ad ſubſtātiā corporeā quācūqꝫ nō eſt ꝓbabile ꝙ corꝑalis ſb̓a ordinet̉ ad ſupremāͣ ſb̓am ſicut ad ꝓximū finē. Unde etiā auicenna poſuit cām primā non eſſe īmediatū finē alicuius celeſtiū motuū ſed quādā intelligētiam pͥma.Et idē etiam pōt dici de inferioribꝰ motibꝰ celeſtiū corpoꝝ. Et ideo non eſt neceſſariū ꝙ non ſintplures īmaͣles ſubſtātie qͣꝫ ſit numerus celeſtiummotuū. Et hoc preſentiēs ariſtoteles nō induxithoc quaſi neceſſariū: ſed quaſi ꝓbabiliter dictuꝫ.Sic .n. dicit anteqͣꝫ p̄dictā rōneꝫ aſſignet enumēratis celeſtibꝰ motibus. quare ſb̓as ⁊ principia īmobilia ⁊ ſenſibilia tot rōnabile eſt ſuſcipere. Neceſſariū .n. dimittat̉ fortioribus dicere. Nō enīꝫreputabat ſe ſufficientē ad hoc ꝙ in talibꝰ aliquidex neceſſitate ꝯcluderet. Pōt etiā alicui videri: