Expoſitio ſalutationisangelice
homo ſubſiſtere. 2. Corin. i. Supra modum grauati ſumus: ſupra virtutē nioſtrā. 2. Corin. 7. Sꝫqui ꝯſolat̉ humiles ꝯſolatus eſt nos deus pͣs. Secundū multitudinē dolorū meoruꝫ in corde meoꝯſolationes tue letificauerunt aīam meā. Tertioqꝛ afflictiſ tot bona facit ꝙ tradnut mala obliuioni. Tob. 3. Poſt tēpeſtateꝫ tranquillū facis. Sicgͦ afflictiones ⁊ tribulationes huius mūdi nō ſūttimende: qꝛ facile tollerant̉: ⁊ ꝓpter ꝯſolationeꝫadmixtā: ⁊ ꝓpter breuitatē. Apo. 2. Cor̄. 4. Id qd̓in p̄ſenti eſt montaneuꝫ: ⁊ leue tribulationis nr̄e:ſupra moduꝫ in ſub̓limitate eternū glorie pōdusoperat̉ in nobis: qꝛ ex his ꝑuenit̉ ad vitaꝫ eternāQuarto: qꝛ temptatio ⁊ tribulatio cōuertit̉ in bonum: ⁊ ideo nō dicit̉ libera nos a tribulatiōe: ſeda malo: qꝛ tribulationes ſunt ſanctis ad coronaꝫ:⁊ inde eſt ꝙ gloriant̉ de tribulationibus. Apoſt.Ro. 5. Non ſolū aūt: ſed ⁊ gloriamur in tribulatōnibus. ſciētes ꝙ tribulatio patientiam operatur.Tob. 3. In tꝑe tribulationis pctā dimittis. Liberat ergo hoīem a malo ⁊ tribulatōibus eas in bonum ꝯuertendo qd̓ eſt ſignū maxime ſapīe: qꝛ ſapientis eſt malū ordinare in bonū: ⁊ hoc ſit ꝑ patientiam que habet̉ in tribulationibus. Cetere v̓ovirtutes bonis vtunt̉: ſed patientia malis: ⁊ id̓oſolū in malis .i. in aduerſitatibus eſt neceſſaria. ꝓuer. 19. Doctrina viri ꝑ patientiā noſcit̉: ⁊ iō ſpūiſanctus ꝑ donum ſapīe facit nos petere: ⁊ ꝑ hoc ꝑuenimus ad beatitudinē ad quā ordinat pax: qꝛ ꝑpatiētiā pacē habemus: ⁊ in tꝑe ꝓſpero ⁊ aduerſo⁊ ideo pacifici dicunt̉ filij dei: qꝛ ſunt ſil̓es deo: qꝛſicut deo nihil nocere pōt ita nec eis: qꝛ nec ꝓſpera: nec aduerſa: ⁊ ideo beati pacifici: qm̄ filij deivocabunt̉. Amen eſt ꝯfirmatio vniuerſalis oīmpetitionum.¶ Compendioſa expoſitio totius or̄onis.Ater noſter. Vt in ſumma exponat̉. Scipendum ē ꝙ in oratiōe dn̄ica ꝯtinent̉ oīa q̄deſiderant̉: ⁊ oīa que fugiunt̉. Inter om̄iaaūt deſiderabilia illud plus deſiderat̉: quod pluſamat̉: ⁊ hoc eſt deus: ⁊ iō pͥmo petis gl̓am dei cūdicis. Sanctificet̉ nomen tuū. A deo aūt deſideranda ſunt tria que ꝑtinent ad te. Primū eſt ꝙ ꝑuenias ad vitaꝫ eternam: ⁊ hoc petis cum dicisAdueniat regnum tuū. Secundū eſt ꝙ faciaſ voluntatē dei ⁊ iuſticiā: ⁊ hoc petis cum dicis. fiatvoluntas tua: ſicut in celo ⁊ in terra. Tertiū eſt vthabeas neceſſaria ad vitā: ⁊ hoc petis cuꝫ dicis.Panem noſtrū quottidianū da nobis hodie. Etde hijs tribus dicit dn̄s. Mathei. 6. Primū querite regnum dei qͣꝫtum ad primū: ⁊ iuſticiaꝫ eiusqͣꝫtum ad ſecundū: ⁊ hec oīa adijcient̉ vobis qͣꝫtum ad tertiū. Illa aūt que vitanda ſunt: ⁊ fugienda: ſunt illa que cōtrariant̉ bono. Bonum auteꝫquod deſiderabile eſt: eſt quadruplex: vt dictū ē.
Et primū eſt gloria dei: ⁊ huic nullū malum ē cōtrariuꝫ. Iob. 35. Si peccaueris quid ei nocebis:ſi iuſte egeris quid donabis ei; Nam ⁊ de maloinqͣꝫtum punit: ⁊ de bono inqͣꝫtum remunerat reſultat gloria dei. Secundū bonū ē vita eterna. ⁊huic ꝯtrariat̉ peccatuꝫ: qꝛ ꝑ peccatum ꝑditur. Etideo ad hoc remouendum dicimuſ: Dimittę nobis debita noſtra: ſicut ⁊ noſ dimittimus ⁊cͣ. Tertium bonū eſt iuſticia: ⁊ bona opera. Et huic ꝯtrariatur tēptatio: qꝛ temptationes impediunt nosa bono operando. Et ad hoc remouēduꝫ petimꝰEt ne nos inducas intenitationē. Quartum bonum ſunt bona neceſſaria. Et huic cōtrariant̉ aduerſitates: ⁊ tribulationes: ⁊ ad hoc remouēduꝫpetimus. Sed libera nos a malo. Amen.¶ Explicit opuſculum. 7. vꝫ expoſitio orationisdn̄ice ẜm ſanctū Thomā de aquino ordinis p̄dicatorum.¶ Incipit opuſculum s. videlicet denotiſſimaexpoſitio ſuper ſalutatione angelica. ſcilicet AueMaria.Ae maria gratiaplena dn̄s tecū. In ſalutatione iſtaꝯtinent̉ tria. Unā partē fecit angeluſ .ſ. Aue gratia plena dn̄s tecumbenedicta tu in mulieribus. Aliāpartē fecit Helilabet mater Io. bap. ſ. Bn̄dicturfructus vētris tui. Tertiā partē addidit eccl̓a .ſ.Maria. Nam angelus nō dixit aue Maria: ſedaue gr̄a plena: ⁊ hͦ nomē .ſ. Maria ẜm ſuā īterpretationē cōuenit dictis angeli: ſicut patebit. Eſt gͦcirca primū ꝯſiderandum ꝙ antiꝗtus erat valdemagnū ꝙ angeli apparerēt hoībus vl̓ ꝙ hoīes facerant eis reuerē tiā hēbant ꝓ maxima laude. vn̄⁊ ad laudē Abrae ſcribit̉ ꝙ recepit angelos hoſpitio: ⁊ ꝙ exhibuit eis reuerētiā. Ꝙ aūt angelꝰ faceret hōi reuerentiam nunqͣꝫ fuit auditū: niſi poſtqͣꝫſalutauit beatā virginē reuerēter dicēs. Aue. Ꝙaūt antiꝗtꝰ nō reuerebat̉ hoīem angelꝰ: ſꝫ hō āgelum rō ē: qꝛ angelꝰ erat maioͣ hoīe ⁊ hͦ qͣꝫtū ad triapͥmo qͣꝫtū ad dignitatē rō eſt: nā agelꝰ ē naͣe ſpūaliſpsͣ. Qui facit angelos ſuos ſpūſ ⁊c̄. Hō v̓o eſt naͣecorruptibil̓. Un̄ dicebat Abraā. Loquar ad dūꝫmeū cū ſim puluis ⁊ cinis. Non gͦ erat decēs: vtſpūalis ⁊ incorruptibilis creaturā: reuerētiā exhiberet corruptibili .ſ. homini. Scd̓o qͣꝫtum ad familiaritatē ad deū. Nam angelus eſt deo familiaris: vtpote aſſiſtens. Danielis. 7. Milia miliūminiſtrabant ei: ⁊ decies milies centena miliaaſſiſtebant ei. Homo vero eſt quaſi extraneus: ⁊elongatus a deo per peccatum. pͣs. Elongaui fugiēs. Ideo conueniens eſt vt hō reuereat̉ angelūvtpote ꝓpinquū ⁊ familiarē regis. Tertio p̄emi-