noſterExpoſitio pater
eſt niſi ſoli xp̄o qui habuit ſpūm nō ad menſurā ⁊beate v̓gini q̄ fuit plena gr̄e: in qua nullū pctm̄ fuit. ſicut dicit aug. De qͣ .ſ. virgine cū de pctīſ agit̉nullā volo fieri mētioneꝫ. Sed alijs ſanctis nulliꝯceſſuꝫ eſt quin ad minꝰ vēiale pctm̄ īcurreret .i.Io. i. Si dixerimꝰ qm̄ pctm̄ nō habemꝰ ipſinosſeducimꝰ ⁊ veritas in nobis nō eſt. Et hͦ etiā ꝓbatur ꝑ petitionē iſtā. Cōſtat .n. ꝙ oībꝰ ſcīs ⁊ hoībusꝯuenit dicere pr̄ nr̄: in quo dr̄ dimitte nobiſ debita noſtra: gͦ oēs recognoſcūt ⁊ ꝯfitent̉ ſe pctōres vl̓debitores. Si gͦ peccator es debes timere ⁊ hūiliari. Aliud eſt ꝙ ſemꝑ viuamꝰ in ſpe: qꝛ lꝫ ſimuspeccatores nō debemꝰ deſperare: ne deſperatioducat nos ad maiora ⁊ diuerſa pctā ſicut dic̄ apl̓sEph. 4. Qui deſperātes ſemetipſos tradideruntīpudicitie. ⁊cͣ. gͦ multū eſt vtile ꝙ ſemꝑ ſperemuqꝛ qͣꝫtūcūqꝫ hō ſit peccator dꝫ ſperare ꝙ deꝰ ſi ꝑfecte ꝯterat̉ ⁊ ꝯuertat̉ dimittet ei. Hec aūt ſpes fumat̉ in nobis cū petimꝰ dimitte nobiſ debita noſtra. Sed hāc ſpem abſtulerūt nouatiani qui dixerūt ꝙ ꝗ ſemel peccabāt poſt baptiſmū nūqͣꝫ ꝯſequebātur miſericordiā. Hoc aūt nō eſt veꝝ ſi verū dixit xp̄ſ dicēdo oē debitū dimiſi tibi qm̄ rogaſti me Mat. 18. In quocunqꝫ ergo peccato es petes poteris ꝯſequi miſericordiā: ſi roges cū penitudine pctī. Sic igit̉ ex hac petitōe ꝯſurgit timor⁊ ſpes: qꝛ oēs peccatores cōtriti ⁊ ꝯfitētes mīamꝯſequūtur ⁊ ideo neceſſaria fuit hec petitio. Circa ſcd̓m ſciēdū eſt ꝙ in pctō ſunt duo .ſ. culpa quaoffendit̉ deꝰ ⁊ pena que debet̉ ꝓ culpa. Sed culpa remittit̉ in ꝯtritiōe q̄ eſt cū ꝓpoſito cōfitendi ⁊ſatiſfaciēdi. p̄s. Dixi ꝯfitebor aduerſū me iniuſticiā meaꝫ dn̄o: ⁊ tu remiſiſti īpietatē peccati mei.Nō eſt igit̉ deſperādū ex quo ad remiſſionē cl̓ꝑeſufficit ꝯtritio cū ꝓpoſito ꝯfitendi. Sed forte ꝗsdicet. Ex quo dimittit̉ pctm̄ in ꝯtritiōe ad ꝗd neceſſariꝰ eſt ſacerdos. Ad hͦ dd̓ eſt ꝙ deꝰ in ꝯtritiōedimittit culpā ⁊ pena eterna ꝯmutat̉ in tꝑalē ſednihilominꝰ manet adhuc obligatꝰ ad penā tꝑaleꝫUn̄ ſi decederet ſine ꝯfeſſiōe nō ꝯtēpta tn̄ ſed p̄uenta iret ad purgatoriū: cuiꝰ pēa ſicut dicit aug.eſt maxima. Nn̄ ergo cōfiteris ſacerdos abſoluitte de hac pena in clauiū virtute cui te ſubiecerisin ꝯfeſſiōe: ⁊ ideo dixit xp̄s apl̓is. Io. 20. Accipiteſpumſcm̄ quoꝝ remiſeritꝭ peccata remittunt̉ eis⁊cͣ. Un̄ qn̄ ſemel ꝯfitet̉ ꝗs dimittit̉ ei aliꝗd de pena hmōi. Et ſil̓r qn̄ iteꝝ ꝯfitet̉. Et poſſet totiēs cōfiteri ꝙ tota ſibi dimitteret̉. Inuenerūt aūt ſuccerſores apl̓oꝝ aliū modū remiſſiōis huiꝰ pene .ſ. bn̄ficia indulgētiaꝝ q̄ exn̄ti in charitate tm̄ valēt qͣꝫtū ſonāt ⁊ qͣꝫtū ꝓnūciāt̉. Ꝙ aūt papa hͦ poſſit: ſatiſpꝫ. Nā multi ſcī multa bona fecerūt: ⁊ tn̄ iſti n̄ peccauerūt ad minꝰ mortalit̓ ⁊ hec bōa fecerūt ī vtilitatē eccl̓ie. Sil̓r meritū xp̄i ⁊ beate v̓gis ſūt ſicutin theſauro. vn̄ ſūmꝰ pōtitex ⁊ illi ꝗbꝰ ipſe cōmit-
tit pn̄t hmōi merita vbi neceſſe eſt diſpēſare. ſicgͦ dimittūt̉ pct̄a nō ſolū qͣꝫtū ad culpā in ꝯtritioneſed etiā qͣꝫtū ad penā in cōfeſſiōe ⁊ ꝑ indulgētiasCirca tertiū ſciēdū ꝙ ex ꝑte nr̄a reꝗͥrit̉ vt nos dimittamꝰ ꝓximis nr̄is offenſas factas nobis: vn̄dr̄. Sicut ⁊ nos dimittimꝰ debitoribꝰ nr̄is: aliterdeus nō dimitteret nobis. Eccl̓. 28. Hō hoī ẜuatirā ⁊ a deo q̄rit medelā. Luc. 6. Dimitte ⁊ dimittemini. Et ideo ſolūmō in iſta petitiōe ponit̉ ꝯditio cū dr̄. ſicut ⁊ nos dimittimꝰ ⁊cͣ. Si gͦ nō dimittis: nō dimittet̉ tibi. Sed poſſes dicere. Ego dicā p̄cedētia .ſ. dimitte nobis: ſed illd̓ .ſ. ſicut ⁊ nos⁊cͣ. tacebo. gͦ xp̄m deciꝑe q̄ris; ſꝫ certe nō decipisNā xp̄s ꝗ hāc orationē fecit bn̄ recordat̉ eiꝰ. Un̄nō pōt decipi. gͦ ſi dicis ore adīpleas corde. Sedq̄rit̉ vtrū ille ꝗ nō ꝓponit dimittere ꝓximo ſuo:debeat dicere ſicut ⁊ nos dimittimꝰ ⁊c̄. videturꝙ nō: qꝛ mētit̉. Dicēdū ꝙ nō mētit̉ qꝛ nō orat ī ꝑſona ſua ſed eccl̓ie q̄ nō decipit̉ ⁊ ideo ponit̉ ipſapetitio in plurali. Sed ſciēdū ꝙ duobꝰ modis dimittit̉. vnꝰ eſt ꝑfectoꝝ. vt .ſ. offenſuſ reqͥrat offendentē. p̄s. Inquire pacē. aliꝰ ē cōiter oīum ad quētenēt̉ oēs: vt .ſ. petēti veniā tribuat. Eccl̓. 28. Relinque ꝓximo tuo nocēti te: ⁊ tūc dep̄cāti tibi peccata ſoluētur. Ex hoc ſeꝗtur alia btītudo beati miſericordes. Miſericordia enī facit nos miſereriꝓximo noſtro.¶ Sexta petitio.T ne nos inducas in tēptationē. Sūt aliqui qui lꝫ peccauerint tn̄ deſiderāt veniācōſequi de peccatis: vnde ⁊ cōfitētur ⁊ penitet: ſꝫ tn̄ nō adhibēt totū ſtudiū qd̓ deberent vtiterato in pct̄a nō ruāt. Qd̓ ꝗdem nō eſt cōueniēsvt .ſ. ex vna ꝑte ploret ꝗs peccata dum penitet exalia vn̄ ploret accumulet dū peccat. Et ꝓpter hͦdicit̉ Iſa. i. Lauamini mūdi eſtote ⁊cͣ. Et ideo ſic̄ſupͣdictū eſt xp̄s in p̄cedēti docuit nos petere veniā peccatoꝝ. In hac v̓o docet nos petere vt poſimꝰ vitare pctā. vt .ſ. nō inducamur in tentationē per quā labamur in pctīs cum dixit: ⁊ ne nos īducas ⁊cͣ. Circa qd̓ tria q̄rūtur. pͥmo ꝗd ſit tētatioſcd̓o qͣliter hō tentat̉ ⁊ a quo. tertio v̓o quō liberatur a tētatiōe. Circa pͥmū ſciendū eſt ꝙ tentare nihil aliud eſt qͣꝫ exꝑiri ſeu ꝓbare. vn̄ tēptare hoīeꝫeſt ꝓbare virtutē eius. Experit̉ aūt ſeu ꝓbat̉ virtus hoīs dupliciter ẜm ꝙ duo exigit hoīs virtus.vnū ꝑtinet ad bn̄ oꝑandū .ſ. ꝙ bn̄ oꝑetur. aliud eſtꝙ caueat a malo. p̄s. Declina a malo ⁊ fac̄ bonuꝫ⁊cͣ. Probat̉ gͦ virtus hoīs qn̄qꝫ qͣꝫtū ad hoc ꝙ bn̄facit. qn̄qꝫ vero qͣꝫtū ad hoc ꝙ ceſſat a malo. Quātū ad pͥmū ꝓbat̉ hō vtrū inueniat̉ ꝓmptꝰ ad bonū vt ad ieiunādum ⁊ huiuſmōi. Tūc enī eſt virtus tua magna qn̄ ꝓmptꝰ inueniris ad bonū. Ethoc mō deus ꝓbat aliqn̄ hoīeꝫ nō ꝙ lateat eū virtus hoīs ſed vt eā oēs cognoſcāt ⁊ det̉ oībꝰ in exeplū. Sic tēptauit deus habraaꝫ. Gen̄. 22. ⁊ Iob.