Opuſculumſeptimum

ta pn̄ti que ꝑfecte hic habēt̉. Simul etiā vt oſtendat ꝙ etiā tꝑalia ꝓuidētur nobis a deo. Et hoc eſtqd̓ dicit. Panē noſtrū quottidianū da nobis hodie. In ꝗbus ꝗdē verbis docuit nos vitare ꝗnqꝫpctā q̄ ꝯſueuerūt ꝯtingere ex defiderio rerū tꝑaliūPrimū pctm̄ eſt ꝙ hō ꝑ īmoderatū appetitu petit ea q̄ ſtatū ⁊ ꝯditionē eiꝰ excedūt nō cōtentꝰ hijsq̄ decēt eū. Sicut ſi deſiderat veſtes nō vult easvt miles ſi eſt miles ſꝫ ſicut cōes nō vt clericꝰ ſi ēclericꝰ: ſed ſicut ep̄s. Et hoc viciū retrahit hoīesa ſpūalibꝰ inqͣꝫtū nimis inheret eoꝝ deſideriū tēporalibꝰ. Hoc aūt viciuꝫ docuit nos vitare dn̄sdocēs nos petere panē tm̄ .i. neceſſaria ad pn̄teꝫvitā ẜm ꝯditionē vniuſcuiuſqꝫ q̄ oīa ſub noīe panis intelligūtur. vn̄ nō docuit delicata petere nōdiuerſa: nō exꝗſita: ſed panē ſine quo vita hoīs duci nō pōt: ꝗ oībꝰ cōis eſt. Eccl̓. 29. Iniciū vite hoīſpanis ⁊ aqua. apl̓s. i. Thi. 6. Hn̄tes alimēta ⁊ ꝗbus tegamur his cōtēti ſimus. Scd̓m viciuꝫ eſtꝙ aliꝗ in acꝗſitiōe rerū tꝑaliū alios moleſtāt ⁊ defraudāt: hoc viciū eſt adeo periculoſuꝫ quo eſt difficile bōa ablata reſtitui. Nō .n. dimittit̉ peccatūniſi reſtituat̉ ablatū ẜm aug. Qd̓ quidē viciuꝫ docuit nos vitare docēs nos petere panē nr̄ꝫ nō alienū. Raptores enī n̄ comedūt panē ſuū ſed alienūTertiū eſt: ſuꝑflua ſollicitudo. Aliqui .n. ſūt ꝗ nunquā ſunt ꝯtenti de eo qd̓ hn̄t ſed ſemꝑ plus volūtQuod quidē īmoderatū eſt qꝛ d̓ſideriū dꝫ moderari ẜm neceſſitatē. Prouer. 30. Diuitias ⁊ paupertateꝫ ne dederis mihi: ſed tm̄ victui meo tribue neceſſaria ⁊cͣ. Et hec monuit nos vitare dicēs. panem nr̄m quottidianū .i. vniꝰ diei vel vnius tꝑis. Quartū viciū eſt īmoderata voracitas.Sūt .n. aliqui ꝗ tm̄ volūt ꝯſumere vno die quodſufficeret pluribꝰ diebꝰ ⁊ iſti petūt nō panē quottidianū ſed deceꝫ dieꝝ: ⁊ ex hoc ꝙ nimis expēduntcōtingit ꝙ oīa ꝯſumūt. ꝓuer. 23. Uacātes potibꝰ⁊ dātes ſymbola ꝯſumetur. Eccl̓. 19. Operariusebrioſus nō locupletabit̉. Quintū viciū eſt ingratitudo. Nā cū aliꝗs ex diuicijs ſuꝑbit ⁊ non recognoſcit a deo ea q̄ hꝫ hoc eſt valde maluꝫ: qꝛ oīa q̄habemꝰ ſiue ſpūalia ſiue tꝑalia a d̓o ſūt. i. Paral̓.29. Oīa tua ſunt q̄ de manu tua accepimꝰ. Iō adremouēdū hoc viciū dicit. Da nobis: ⁊ panē nr̄mvt ſciamꝰ ꝙ oīa noſtra a deo ſūt. Sed de hoc habemꝰ vnū documentū: qꝛ aliqn̄ aliꝗs hꝫ multasdiuicias ⁊ ex eis nullā vtilitatē cōſequit̉ ſed damnū ſpūale ⁊ tꝑale. Nā aliqui ꝑꝑ diuicias perierūtEccl̓. 6. Eſt ⁊ aliud malū qd̓ vidi ſub ſole ⁊ ꝗdemfrequēs apud hoīes. Uir cui dedit deꝰ diuicias ⁊ſubſtātiā ⁊ honorē ⁊ nihil deeſt aīe ſue ex oībꝰ quedeſiderat: nec tribuit ei ptātem deꝰ vt comedatex eo ſed hō extraneꝰ vorabit illud. Iteꝫ Eccl̓. 5.Diuicie cōgregate in malū dn̄i ſui. Debemꝰ ergo petere vt diuicie nr̄e ſint nobis ad vtilitatē: ⁊

hoc petimꝰ cum dicimꝰ. Panē noſtruꝫ da nobisi. diuicias nobis vtiles. Iob. xx. Panis eiꝰ in vtero illiꝰ v̓tet̉ in fel aſpidū ītrinſecꝰ. Diuicias quasdeuorauit euomēt: ⁊ de vētre illius extrahet easdeus. Aliud viciū eſt in rebus mūdi .ſ. ſuꝑflua ſolicitudo. Nā aliqui ſūt qui hodie ſolicitātur de rebus tꝑalibus q̄ erūt vſqꝫ ad vnū annū. Et ꝗ hͦ hn̄tnūqͣꝫ ꝗeſcūt. Mat. 6. Nolite ſoliciti eē dicētes ꝗdmanducabimꝰ ⁊cͣ. Et iō dn̄s docet nos petere ꝙhodie detur nobiſ panis nr̄ .i. ea q̄ ſūt nobis neceſſaria ad pn̄s tp̄s. Inuenit̉ ꝗdē alius duplex panisſ. ſacr̄alis ⁊ panis v̓bi dei. Petimꝰ gͦ panē nr̄m ſacramētalē quottidie in eccl̓ia ꝯficit̉ vt ſicut illudaccipimꝰ in ſacr̄o: ita det̉ nobis ad ſaluteꝫ. Io. 6.Ego ſum panis viuꝰ ꝗ de celo deſcēdi. i. Cor. xi.Qui māducat ⁊ bibit indigne: iudiciū ſibi māducat ⁊ bibit. Itē aliꝰ paniſ eſt v̓bū dei. Mat. 4. Nōin ſolo pane viuit hō: ſed in oī v̓bo qd̓ ꝓcedit deore dei. Petimꝰ gͦ vt det nobis panē .i. verbū ſuum. Ex hoc aūt ꝓuenit hoī btītudo q̄ eſt fames iuſticie. Nā poſtqͣꝫ ſpūalia habētur magis deſiderātur ⁊ ex hoc deſiderio ꝓuenit fames: ⁊ ex famē ſacietas vite eterne.¶ Quinta petitio.X dimitte nobis debita noſtra ſicut ⁊ noſdimittimꝰ debitoribꝰ noſtris. Inueniūt̉Aliqui magne ſapīe ⁊ fortitudinis: ⁊ qꝛ nimis cōfidūt de v̓tute ſua nō agūt ſapiēter q̄ aguntnec ꝑducūt qd̓ intendūt ad ꝯplemētum. ꝓuer. 20.Cogitatiōes ꝯſilijs roborāt̉. Sed notādū ꝙ ſpūsſcūs ꝗ dat fortitudinē dat etiā ꝯſiliū. Nā oē bonūꝯſiliū de ſalute hoīum eſt a ſpūſcō. Tūc aūt ꝯſiliūeſt hoī neceſſariū qn̄ ē ī tribulatōe: ſicut ꝯſiliū medicoꝝ cū aliꝗs infirmat̉. vn̄ ⁊ hō cum ſpūaliter īfirmet̉ per pctm̄: debet q̄rere ꝯſiliū vt ſanet̉. Cōſiliū aūt peccatori neceſſariū on̄dit̉. Dan̄. 4. cumdicit̉. Cōſiliū meum placeat tibi rex. peccata tuaelemoſiniſ redime. Optimū ergo ꝯſiliū ꝯtra peccata eſt elemoſina ⁊ miſericordia. Et ideo ſpiritꝰſanctus docet peccatores petere ⁊ orare. Dimitte nobis debita noſtra. Debemꝰ aūt deo illud qd̓auferimꝰ de iure ſuo. Ius aūt dei eſt vt faciamꝰvolūtatē ſuā p̄ferēdo eā voluntati noſtre. Auferimꝰ ergo deo ius ſuū cū p̄ferimꝰ volūtatē noſtramvolūtati ſue: ⁊ hoc eſt peccatum. peccata ergo ſūtdebita noſtra. Eſt ergo cōſiliuꝫ ſpūſſancti vt petamus a deo veniam peccatoꝝ. Et ideo dicimꝰ dimitte nobis debita noſtra. Poſſumꝰ aūt in hijsverbis tria cōſiderare. primū eſt quare ſit hec petitio. ſcd̓ꝫ quō impleat̉. tertiū eſt ꝗd reqͥrit̉ ex ꝑtenoſtra vt impleat̉. Circa primū ſciendū ꝙ ex hacpetitione poſſumꝰ duo colligere q̄ neceſſaria ſunthoībus in vita iſta. Unū eſt ꝙ homo ſemꝑ ſit in timore ⁊ hūilitate. Aliqui enī fuerūt ita p̄ſūptuoſiqui dicerēt ꝙ hō poterat viuere in mūdo iſto: itaꝙ ex ſe poterat vitare pctā. Sed hoc nulli datuꝫ