De decempreceptis

tinax ⁊ īdignatio eoꝝ qꝛ dura. Quarto cauere dꝫne ꝓcedat in verbo. ꝓuerb. 12. Fatuꝰ ſtatim indicat irā ſuā. Et pōt indicare duobus modis īiuriādo .ſ. ⁊ ſuꝑbe loquēdo. Quātū ad primū dicit dn̄sMat. 5. Qui dixerit fratri ſuo fatue reus erit gehēne ignis. Quātū ad ẜm dicit̉ ibidē. Qui aūt dixerit racha: reus erit cōcilio. ꝓuer. 15. Rn̄ſio mollis frangit iram: ẜmo durus ſuſcitat furoreꝫ. Quīto cauere debet ne ꝓcedat in oꝑe. In oī enī operenoſtro duo debemꝰ obſeruare .ſ. facere iuſticiam⁊ miſericordiā ⁊ ira vtrūqꝫ impedit. Ira .n. viriiuſticiā dei nō oꝑat̉ vt dicit̉ Iac. i. Quāuis .n. velit tn̄ nō pōt. Unde ph̓s quidā dixit cuidā qui euꝫoffenderat. Punirē te niſi eēm iratus. Prouer.27. Ira nō habet miſericordiā nec erūpens furorGen̄. 49. In furore ſuo occiderūt virum. Et propter hoc xp̄s non ſolū docuit noſ cauere ab homicidio ſꝫ ab ira. Bonꝰ enī medicꝰ nō tm̄ tollit malum qd̓ aꝑꝑt ſed etiā radicē remouet infirmitatne .ſ. recidiuet. Et ideo vult nos abſtinere a pͥncipijs peccatoꝝ ⁊ ita ab ira que eſt principiū homi¶ De ſexto p̄cepto legis.cidij.On mechaberis ⁊cͣ. Poſt ꝓhibitionē homicidij ꝓhibet̉ adulteriū. Et ꝯgrue quiavir ⁊ vxor ſunt qͣſi vnuꝫ corpꝰ. Erunt inꝗtdn̄s. Gen̄. 2. duo in carne vna. Et iō poſt iniuriāque infertur perſone nulla maior eſt qͣꝫ illa que infertur cōiuncte. Prohibet̉ autem adulteriū vxori ⁊ viro. Sed prius dicendū eſt de vxoris adulterio: qꝛ maius peccatū videt̉ ꝯmittere. Cōmittit aūt tria peccata grauia vxor mechādo q̄ īſinuantur eccl̓. 23. Mulier oīs relinquēs virū ſuū primo in lege altiſſimi incredibilis fuit ⁊ ſcd̓o viruꝫſuū dereliquit. tertio adulterio fornicata eſt ⁊cͣ.mo ergo peccat per incredulitatē: qꝛ legi incredibilis fit. Dn̄s .n. ꝓhibuit adulteriū. Itē facit ꝯtradei ordinationē. Mat. 19. quos deꝰ cōiunxit hō n̄ſeparet. Itē ꝯͣ eccl̓ie ſtatuta vel ſacr̄ꝫ. Iit .n. matrimoniū in facie eccleſie: ⁊ ideo adducit̉ deꝰ qͣſi inteſtē ⁊ fideiuſſorē de ſeruanda fide. Mat. 2. Dn̄steſtificatꝰ eſt inter te ⁊ vxorē pubertatis tue quaꝫtu deſpexiſti ergo peccat̉ ꝯtra legē ꝯtra facturum⁊ ꝯtra ſacr̄m dei. Scd̓o peccat per ꝓditioneꝫ: qꝛderelinquit virū. apl̓s. i. Cor. 7. Mulier ſui corporis ptātem nō hꝫ ſed vir. Ideo etiā nec caſtitatē ſeruare pōt ſine ꝯſenſu viri. Et ideo ſi mechat̉ꝓditionē cōmittit dum ſeip̄am alteri tradit ſicutſeruus dās ſe alteri dn̄o. ꝓuer. 2. Reliquit duceꝫpubertatis ſue: ⁊ pacti dei ſui oblita eſt. Tertio ꝑfurti cōmiſſionē qꝛ ex alieno viro cōſtituit ſibi filios: ⁊ hoc maximū furtū ē: qꝛ totā hereditateꝫ datalienis filijs. Et nota ꝙ iſta deberet ſtudere ꝙ filij intrarent religionem vel aliquid aliud facerētita ꝙ in bonis viri nō ſuccederēt. Eſt ergo mulier mechans: ſacrilega ꝓditrix furatrix. Uiri vero

peccāt nō minꝰ qͣꝫ vxor licet ſibi qn̄qꝫ blādiāt̉: qd̓patet ex tribꝰ. Primo ex eqͣlitate quā habet. Nāvir ſui corꝑis ptātem nō habet ſed mulier. vt dicit̉. i. Cor. 7. Et ideo neuter pōt aliꝗd facere ſinealteriꝰ ꝯſenſu qͣꝫtū ad mr̄imoniū. Et ad hoc ſignificandū deus nō de pede vel de capite: ſꝫ d̓ cōſtamulierē formauit. Et id̓o mr̄imoniū nūquā ſtatūꝑfectū habuit niſi in lege xp̄i: qꝛ iudeꝰ vnꝰ plureshabebat vxores: ſed vxor nō plures viros. Et iōn̄ erat eqͣlitas. Scd̓o ex viri fortitudine qꝛ ꝓpriapaſſio mulieꝝ eſt ꝯcupīa .i. pe. 3. Uiri ſil̓r cohabitātes ẜm ſcīam qͣſi infirmiori. vaſculo muliebri īpartiētes honore. Et iō ſi petis ab vxore qd̓ tu nōpotes ſeruare frangis fidē. Tertio ex eiuſ auctoritate qꝛ vir eſt caput mulieris. Un̄ mulieres nondebent loqui in eccleſia: ſꝫ domī viros interrogare. vt dr̄. i. Cor. 14. Eſt ergo vir doctor mulierisEt ideo deus p̄ceptū dedit viro. Magis aūt peccat ſacerdos qͣꝫ laycꝰ: ⁊ ep̄s qͣꝫ ſacerdos ſi nō ẜuātque debēt qꝛ docere alios ad ipſos ꝑtinet. Aſil̓iſi vir mechat̉ frangit fidē nō ſeruādo ea q̄ dꝫ. Stn̄ vxores attendāt ad id qd̓ xp̄us dicit Mat. 23.Oīa quecūqꝫ dixerint vobis ſeruate ⁊ facite: ẜmoꝑa vero eoꝝ nolite facere.n mechaberis. Sicut dictū eſt deꝰ taꝫviris qͣꝫ ml̓ieribꝰ ꝓhibuit adulteriū. Eſciendū ꝙ licet aliqui credāt adulteriū eēpeccatū tn̄ nō credūt ſimplicē fornicationē eē peccatū mortale. Cōtra quos apl̓s Heb. 13. Fornicatores ⁊ adulteros iudicabit deus. i. Cor. 6. Nolite errare. neqꝫ fornicarij: neqꝫ adulteri: neqꝫ molles: neqꝫ māſculoꝝ ꝯcubitores regnū dei poſſidebūt. A regno aūt dei nō excludit̉ aliꝗs niſi ꝑ peccatū mortale: gͦ ē pctm̄ mortale. Sed forte dicesnō ē rō qͣre ſit pctm̄ mortale cuꝫ nō det̉ corpꝰ vxoris ſicut in adulterio. Dico ꝙ ſi nō detur corpusvxoris: dat̉ tn̄ corpus xp̄i qd̓ ſibi datū fuit ⁊ conſecratū in baptiſmo. Si ergo nullꝰ debet facere iniuriā vxori: ml̓to magis nec xp̄o. i. Cor. 6. Ne ſcitis qm̄ corꝑa veſtra mēbra ſunt xp̄i. Tollēs ergomēbra xp̄i: faciā mēbra meretricis. Abſit. Eſt ergo hereſis dicere fornicationē ſimplicē nō eē peccatū mortale. Et ideo ſciēdū ꝙ in iſto p̄cepto nonmechaberis ꝓhibet̉ nō ſolū adulteriū ſed oīs carnalis corruptio p̄ter eam que eſt mr̄imonij. Ultērius aūt ſciēdū ꝙ alij dicūt ꝯmixtionē viri ⁊ vxoris nō eſſe ſine peccato qd̓ ē hereticū. apl̓s Heb.13. Sit honorabile cōnubiū in oībus: ⁊ thorꝰ īmaculatꝰ. Talis aūt cōiūctio aliqn̄ nō ſolū ſine pctōēſed etiā eſt ad meritū vite eterne hn̄tibꝰ charitatēAliqn̄ eſt cum peccato veniali aliqn̄ cum mortali. Qn̄ enī eſt cum intentiōe ꝓcreande ꝓlis tūc eſtopus virtutis qn̄ aūt cum intentiōe reddēdi debitū tunc eſt etiā opus iuſticie. Qn̄ aūt eſt cā exercende libidinis tūc eſt cōueniali qn̄ .ſ. non excedit