Opuſculumquartum

cordis illuminationē. Sicut enim dicit. Iob. 37Oēs inuolumur tenebris. Frequēter enim neſcimus quid agendū vel deſiderandū. Sed charitas docet oīa neceſſaria ad ſalutem. Ideo dicit̉ .i.I0. 2. Unctio eius docet vos de omnibus. Et hͦideo eſt: quia vbi charitas ibi ſpirituſſanctus quinouit omnia ꝗ deducit noſ in viā rectā ſic̄ dicit̉ inpſalmo. Ideo dicit̉ eccleſiaſtici. 2. Qui timetꝭ deum diligite illuꝫ ⁊ illuminabūtur corda veſtra .ſ.ad ſciendū neceſſaria ad ſalutē. ¶ Itē ꝑficit in homine ꝑfectā leticiā. Nullꝰ enī vere gaudiū habetniſi exīs in charitate. Quicūqꝫ enī aliꝗd deſiderat non gaudet nec letat̉ nec quietat̉: donec illudadipiſcatur. Et accidit in rebus tꝑalibuſ ꝙ nō habitu appetat̉ ⁊ habitū deſpicit̉: ⁊ tediuꝫ generat.ped nō ſic eſt in ſpūalibꝰ: īmo qui deū diligit habet ip̄m. Et ideo animꝰ diligētis ⁊ deſiderantisquietat̉ in eo. Qui enī manet in charitate in deomanet ⁊ deus in eo. vt dicit̉. i. Io. 4. ¶ Itē efficitpacē ꝑfectā. Accidit enī in rebuſ temꝑalibꝰ ꝙ frequenter deſiderātur ſed ip̄is habitis adhuc aīusdeſiderātis nō quieſcit īmo vno habito aliud appetit. Iſa. 57. Cor impij auteꝫ quaſi mare feruēsqd̓ quieſcere nō pōt. Itē ibidē. Nō eſt pax impijsdicit dn̄s. Sed non ſic accidit in charitate circadeum. Qui enī diligit deū pacē ꝑfectā habet p̄s.Pax multa diligētibus legē tuā: ⁊ nō eſt illis ſcandalum. Et hoc ideo eſt qꝛ ſolꝰ deus ſufficit ad implendū deſideriū noſtrū. Deus enī maior eſt corde noſtro: ſicut dicit apl̓s. Et ideo dicit aug. ī primo ꝯfeſ. Ieciſti nos dn̄e ad te ⁊ īquietū eſt cor noſtrum donec requieſcat in te p̄s. Qui replet in bonis deſideriū tuū. ¶ Itē facit charitas hoīeꝫ magne dignitatis. Oēs enī creature ipſi diuine maieſtati ſeruiunt. Oīa enī ab ipſo ſunt facta: ſicut artificialia ſubſeruiūt artifici. Sed charitas de ẜuofacit libeꝝ ⁊ amicū. vnde ait dn̄s apl̓s Io. 15. Ianō dicā vos ſeruos ſed amicos. Sed nūꝗd paulnō ſeruꝰ: ſed ⁊ alij apl̓i qui ſe ſeruos ſcribūt. Sedſciendū ꝙ duplex eſt ſeruitus. Prima eſt timoriſ⁊ hec eſt penoſa ⁊ nō meritoria. Si enī aliꝗſ a peccato abſtinet ſolū timore pene nō meret̉ ex hoc ſꝫadhuc eſt ſeruꝰ. eſt amoris. Si enī ꝗs oꝑat̉ nō timore iuſticie. ſed amore diuino nō ſicut ſeruꝰ oꝑatur: ſed ſicut liber qꝛ volūtarie. Et ideo dicit Iaꝫnon dicam vos ſeruos. Et quare Ad hoc rn̄detapl̓s Ro. 8. Non enī accepiſtis ſpūm ſeruitutꝭ iterum in timore: ſed accepiſtis ſpūm adoptiōis filioꝝ. Timor enī non eſt in charitate ſicut dicit̉ .i.I0. 4. Habet enī penā ſed charitas delectationeꝫItē charitas facit non ſolū liberos ſed etiaꝫ filiosvt .ſ. filij dei noīemur ⁊ ſimꝰ vt dicit̉. i. Io. 3. Tūcenī extraneꝰ efficit̉ alicuiꝰ filiꝰ adoptiuus: qn̄ acꝗrit̉ ſibi ius in hereditate illius. Sic ⁊ charitas acquirit ius in hereditate dei: que eſt vita et erna:

qꝛ vt dicit̉ Ro. 8. Ipſe ſpūs teſtimoniū reddit ſpiritui noſtro: ꝙ ſumꝰ filij dei. Si aūt filij ⁊ hęredesHeredes quidē dei. coheredes aūt xp̄i. Sap̄. 5.Ecce quō cōputati ſunt inter filios deiX iam dictis patēt vtilitates charitatis.Poſtqͣꝫ igitur tam vtilis eſt ſtudioſe laborādū eſt ad acquirēdā eā ⁊ retinēdam.Sed ſciendū ꝙ nullꝰ a ſe charitatē habere potenīmo ſolius dei eſt donuꝫ. Unde Io. dicit. i. Io. 4.Nō quaſi nos dilexerimꝰ deū. ſe qm̄ ipſe prior dilexit nos: qꝛ valet nō ꝓpterea ipſe nos diligit: qꝛnos prius dilexerimꝰ eū: ſed hoc ip̄m ꝙ diligimꝰeum cātur in nobis ex dilectiōe ipſius. Cōſiderādū etiā ꝙ licet oīa dona ſint a patre luminū: iſtudtamē donū .ſ. charitatis oīa alia dona ſuꝑexcellitOīa enī alia ſine charitate a ſpūſancto habēt̉ cuꝫcharitate vero neceſſario ſpi. ſanctuſ habet̉. apl̓sRo. 5. Charitas dei diffuſa eſt in cordibꝰ noſtrisper ſpūmſanctū qui datus eſt nobis. Siue enī ſitdonū linguaꝝ ſiue ſcīe ſiue philoſophie abſqꝫ gratia ⁊ ſpūſancto habētur. Sed licet charitas ſit donū diuinū ad ipſam tn̄ hn̄dam requirit̉ diſpoſitioex ꝑte noſtra. Et ideo ſcienduꝫ ꝙ duo ſpāliter adacquirēdā charitatē neceſſaria ſunt: ⁊ duo ad augmentū charitatis iam acquiſite. Ad acquirēdāigitur charitatē pͥmū eſt diligēs diuini verbi auditio. Et hoc manifeſtuꝫ eſt ſatis ex his que ſuntapud nos. Audiētes enī bona de aliquo in eiꝰ dilectionē accendimur. Sic ⁊ dei verba audiētesaccendimur in amorē ipſius p̄s. Ignitū eloquiūtuū vehemēter ⁊ ſeruꝰ tuꝰ dilexit illd̓. Itē eloquiūdn̄i inflāmauit eum. Et ꝓpterea illi duo diſcipuli diuino amore extuantes dicebāt Luc. 24. Nōne cor noſtrū ardēs erat in nobis dum loqueret̉ īvia ⁊ aꝑiret nobis ſcripturas; Un̄ ⁊ Actu. x. legit̉ꝙ p̄dicante Petro ſpi. ſcūs in auditores diuini v̓bi cecidit. Et hoc frequēter accidit in p̄dicatōibꝰꝙ qui duro corde accedūt ꝓpter verbū p̄dicationis ad diuinū amorē accēdūtur. ¶ Scd̓m eſt bonoꝝ cōtinua cogitatio p̄s. Cōcaluit cor meuꝫ ītrame. Si ergo vis diuinū amorē cōſequi mediteris bona. Durꝰ enī nimis eſſet qui diuina beneſicia que cōſecutus eſt pericula etiam que euaſit ⁊beatitudinē que ſibi a deo repromittit̉ cogitansad diuinū amorē non accēderet̉. vnde aug. Durus eſt aīus hoīs qui ⁊ ſi dilectionē nolit impēdere ſalteꝫ non velit rependere. Et vniuerſaliter ſicut cogitationes male deſtruūt charitatē ita bōeeā acquirūt nutriūt ⁊ ꝯſeruāt. Un̄ iubemur Iſa. i.Auferte malū cogitationū veſtrarū ab oculiſ meis. Sap̄. i. Peruerſe cogitatiōes ſeparāt a deo.¶ Sunt aūt ⁊ duo que habitā charitatē augentPrimū eſt cordis ſeparatio a terrenis. Cor eniꝫꝑfecte in diuerſa ferri nō pōt. Un̄ nullꝰ valet deū⁊ mūdū diligere. Et iō qͣꝫto magis ab amore ter