De decempreceptis

Sed conſiderandum eſt: ꝙ inter legem timoris⁊ legem amoris triplex differētia inuenit̉: ⁊ primo qꝛ lex timoris facit ſuos obſeruatores ſeruoslex v̓o amoris facit liberos. Qui .n. oꝑatur ſolumex timore operat̉ ꝑ modum ſerui. Qui v̓o ex amore ꝑ modū liberi arbitrij vl̓ filij. vn̄ apl̓s. 2. Corī.3. Ubi ſpūs dn̄i: ibi libertas: qꝛ .ſ. tales ex amorevt filij operant̉. Scd̓a differētia eſt: qꝛ obſeruatores pͥme legis ad bona tꝑalia ītroducebant̉. yſai. Si volueritis ⁊ audieritꝭ me bona terre comedetis: ſꝫ obſeruatores ſcd̓e legis in bona celeſtiaintroducunt̉. Mat. 19. Si vis ad vitā ingrediſua mādata: ⁊ Math. 3. Pnīam agite ⁊cͣ. Tertiadr̄ia eſt qꝛ pͥma grauis. actuū. 15. Cur tēptatis imponere iugū ſuꝑ ceruicē nr̄am: qd̓ neqꝫ nos: neqꝫpr̄es noſtri portare potuerūt. ſcd̓a aūt leuis mat.xj. Iuguꝫ .n. meū ſuaue eſt: ⁊ onus meū leue. apo.Ro. 8. Nō accepiſtis ſpm̄ ſeruitutis iteꝝ in timo8re: ſꝫ accepiſtis ſpm̄ adoptionis filiorum.Icut gͦ iam p̄dictum eſt quadruplex lex inuenit̉: ⁊ pͥma ꝙ lex naͣe quā deꝰ hoī in creatione infundit. ſcd̓a lex cōcupiſcentie. Tertia lexſcripture. quarta eſt lex charitatꝭ ⁊ gr̄e: que eſt lexxp̄i. Sed manifeſtū eſt: ꝙ nō oēs pn̄t ſciētie inſudare: ⁊ ꝓpterea a chriſto data eſt lex breuiſ: vt aboībus poſſet ſciri. ⁊ nullus ꝓpter ignorātiaꝫ poſſitab eius obſeruantia excuſari: ⁊ hͦ ē lex diuini amoris. Apoꝰ. Ro. 9. Verbū breuiatū faciet dn̄s ſuꝑterrā: ſꝫ ſciendū ꝙ hec lex dꝫ eſſe regula oīm actuum humanoꝝ: ſicut .n. videmus in artificialibuſꝙ vnūquodqꝫ opus tūc bonū ⁊ rectū dr̄ qn̄ regulecoequat̉: ſic etiā quodlibet humanū opus rectuꝫeſt ⁊ v̓tuoſuꝫ: qn̄ regule diuine dilectiōis ꝯcordatqn̄ v̓o diſcordat ab hac regula nō eſt bonū nec retum: aut ꝑfectuꝫ. Ad hoc aūt ꝙ actus humani boni reddant̉: oꝫ ꝙ regule diuine dilectōis ꝯcordētSed ſciendū: ꝙ hec lex .ſ. diuini amoris quattuorefficit ī hoīe valde deſiderabilia. Primo cauſatin eo ſpūaleꝫ vitā. Manifeſtū eſt .n. ꝙ naͣl̓r amatum eſt in amante. ⁊ iō qui deuꝫ diligit ip̄m in ſehꝫ. i. Io. 4. Qui manet in charitate in deo manet⁊ deus in eo. Nam etiā amoris ē: ꝙ amātem in amatuꝫ trāſformat. Vnde ſi vilia diligimus: ⁊ caduca: viles ⁊ inſtabiles efficimur. Oſce .i. factiſunt abhoīabiles: ſicut que dilexerunt. Si aūt deum diligimus diuini efficimur: qꝛ vt dr̄. i. Corī.6. Qui adheret dn̄o vnus ſpūs ē: ſꝫ ſicut Aug. dic̄ſicut aīa eſt vita corporis: ita deus eſt vita anīe: ⁊hoc manifeſtū eſt. Tunc .n. dicimꝰ corpus ꝑ aīaꝫviuere qn̄ hꝫ operationes ꝓprias vite: ⁊ qn̄ operatur ⁊ mouet̉: aīa v̓o recedente corpus: nec operatur: nec mouet̉. Sic etiā tunc aīa operat̉ v̓tuoſe ⁊ perfecte qn̄ ꝑ charitatē operat̉: ꝑ quā habitatdeus in ea. Abſqꝫ charitate v̓o nō operat̉. i. Io. 3.Qui nō diligit manet in morte. Conſiderandū ē

aūt: ꝙ ſi quis habet omnia dona ſpūs ſancti abſqꝫ charitate: nō hꝫ vitam: ſiue .n. ſit gr̄a linguarū:ſiue ſit donum fidei vl̓ quicquid ſit aliud ſine charitate vitam nō tribuunt. Si .n. corpus mortuūinduat̉ auro ⁊ lapidibus precioſis: nihilominusmortuū manet. Hoc eſt gͦ primū ꝗd efficit charitas. ſcd̓m ꝙ facit charitas ē diuinoꝝ mādatoruꝫobſeruantia. Greg. Nunqͣꝫ eſt dei amor ocioſusOperat̉ .n. magna ſi eſt. ſi v̓o oꝑari renuit amornō eſt. Un̄ manifeſtū ſignum charitatis ē prōptitudo implēdi diuina p̄cepta. Vidimus .n. amantem ꝓpter amatū magna ⁊ difficilia oꝑari. Ioā.14. Si ꝗs diligit me ſermonē meū ſeruabit. Sꝫꝯſiderādū ꝙ qui mādatū ⁊ legē diuine dilectiōisſeruat totā legē implet. Eſt aūt duplex modus diuinorum mādatorū. Quedam .n. ſunt affirmatiua. Et hec quidē implet charitaſ: qꝛ plenitudo legis que ꝯſiſtit in mandatꝭ eſt dilectio qua mandata ſeruant̉. Quedā v̓o ſunt ꝓhibitoria. hec etiamimplet charitas: qꝛ nō agit ꝑperam vt dicit apl̓s.i. Corin. 13. Tertiū qd̓ facit charitas ē: qꝛ eſt p̄ſidium ꝯͣ aduerſa. Habēti .n. charitatē nulla aduerſa nocēt: ſꝫ in vtilia ꝯuertunt̉. Ro. 8. Diligentibꝰdeum: oīa cooꝑantur in bonū: īmo etiā aduerſa ⁊difficilia: ſuauia vident̉ amanti: ſicut ⁊ apud noſmanifeſte videmus. Quartū v̓o eſt ꝙ ad felicitatem ꝑducit. Solū .n. charitatē habētibus eternabeatitudo ꝓmittit̉. Om̄ia .n. abſqꝫ charitate inſufficientia ſunt. 2. Thi. 4. In reliquo repoſita eſtmihi corona iuſticie: quā reddet mihi in illa die:iuſtus iudex. Non ſoluꝫ aūt mihi ſꝫ ⁊ hijs qui diligunt aduentū eius. Et ſciendū: ꝙ ſolū ẜm dr̄iamcharitatis eſt differēt iā beatitudinis: ⁊ nō ẜm aliquam aliā virtutē. Multi .n. magis abſtinentesfuerūt qͣꝫ apl̓i: ſꝫ ipſi in beatitudīe oēs alios excellunt ꝑꝑ excellētiā charitatꝭ. Ip̄i .n. fuerūt pͥmitiasſpūs hn̄tes: ſicut dicit apo. ro. 8. Un̄ dr̄ia btītudinis eſt ex dr̄ia charitatꝭ: ⁊ ſic patent quattuor q̄ innobis efficit charitas. Sed p̄ter illa: quedā aliaefficit que p̄termittāda nō ſunt. Primo .n. efficitpctōꝝ remiſſionē. Et hͦ manifeſte videmꝰ ex nob̓Si .n. aliꝗs aliquē offendit: ⁊ ip̄m poſtea intimediligat: ꝑꝑ dilectionē ſibi offenſā laxat. Sic ⁊ deus diligētibus ſe pctā dimittit .i. pe. 4. Charitasoperit multitudineꝫ pctōꝝ: ⁊ bn̄ dicit: oꝑit: qꝛ .ſ. adeo nō vident̉: vt puniat: ſꝫ lꝫ dicat ꝙ oꝑit multitudinē. tn̄ Saſomo dicit. ꝓuer. x. ꝙ vniuerſa delicta oꝑit charitas: ⁊ hͦ maxīe manifeſtat magdalene exēpluꝫ. Lu. 7. Dimiſſa ſt̓ ei pctā ml̓ta: ⁊ cāſubdit̉ qm̄ dilexit ml̓tū: ſꝫ forte dicet aliꝗs. Sūfficit gͦ charitas ad delēda pctā: ⁊ nō eſt neceſſariapnīa. Sed cōſiderandum: ꝙ nullus vere diligit̉qui nō vere penitet. Manifeſtū eſt .n. ꝙ qͣꝫto magis aliquē diligimus tanto magis dolemꝰ ſi ip̄moffendimus: ⁊ h̓ eſt vnus charitatꝭ effectꝰ. Itē cāt