Druckschrift 
Preclarissima opuscula diui Thome aquinatis sacri ordinis p[rae]dicator[um] in quibus o[mn]is phy[losophia]e [et] diuinar[um] scripturar[um] theoremata est co[m]plexus
Einzelbild herunterladen
 

Compendiumtheologie

filium ſuum: vt adoptōem filioꝝ reciꝑemus. Tali igit̉ tenore deū pr̄em ꝓfiteri dēmꝰ: vt p̄uilegiovnigēiti nō deroget̉. vn̄ Aug. dicit. Noli tibi aliquid ſpāl̓r vēdicare: ſolius xp̄i ſpāl̓r ē pr̄: nob̓ oībꝰin cōi pater eſt: qꝛ illum ſoluꝫ genuit: nos creauit⁊ ideo dicit̉ pater noſter. Ubi on̄dit̉ dei pr̄is nr̄i quē oramꝰ ptās ad ſꝑata ꝯcedendū ꝑ hoc qd̓ dr̄. ꝗ es in celis. TA. VI.Olet aūt ꝯtingere ſpei defectꝰ ꝑꝑ inpotētiā eius a quo auxiliū eſſet ſꝑandū. Nō .n.ſufficit ad ſpei fiduciaꝫ: ille cui ſpes īnitit̉voluntatē hēat adiuuādi niſi adſit ptās. Satꝭ aūtvolūtatis diuine prōptitudinē adiuuāduꝫ expͥmimus pr̄em eū ꝓfitēdo: ſꝫ ne de excellētia ptātꝭ eidubitet̉ ſubdit̉. ꝗ es in celis. Non .n. eē in celis dr̄ſicut a celis ꝯtētus: ſꝫ ſicut celos ſua v̓tute ꝯp̄hendēs: ẜm illd̓ ecc̄. 24. Diꝝ celi circuiui ſola ꝗnīmoſuꝑ totā celoꝝ magnitudinē v̓tus eiꝰ eleuata ē: ẜmillud pͣs. Eleuata ē magnificētia tua ſuꝑ celos d̓ꝰ.⁊ iō ad ſpei fiduciā ꝯfirmandā v̓tutē eiꝰ ꝓfitemurq̄ celos ſubſtinet ⁊ trāſcēdit. Per hͦ ēt īpedimētūquoddā or̄onis excludit̉. Sunt .n. aliꝗ ꝗ res hūanas fatali neceſſitati ſydeꝝ ſubdunt ꝯͣ illud qd̓ dr̄Hie. x. A ſignis celi nolite meruer̄: q̄ gētes timētẜm aūt hūc errorē tollit̉ or̄onis fructꝰ. Nā ſi neceſſitati ſydeꝝ vita nr̄a ſubicit̉: nō pōt circa hͦ aliꝗd īmutari. Fruſtra igit̉ orādo peteremꝰ vl̓ aliqͣ bonaꝯſequi vl̓ liberari a maliſ vt igit̉ nec hͦ orātiū fiducie obſit: dicimꝰ: ꝗ es ī celis .i. tanqͣꝫ motor ⁊ moderator eoꝝ: ⁊ ſic ꝑ v̓tutē celeſtiū corpoꝝ: auxiliuꝫqd̓ a deo ſꝑamus īpediri nō pōt. Sꝫ etiaꝫ ad hͦ ꝙor̄o ſit efficax apud deū: oꝫ vt ea petat hō q̄ dignūē expectare a deo. dr̄ .n. ꝗbuſdā Ia. 4. Petitꝭ ⁊ nōaccipitis eo qd̓ male petatꝭ. Illa .n. male petunt̉:q̄ terrena ſapīa ſuggerit nō celeſtis: ⁊ iō Criſo. dic̄Cū dicimus: ꝗ es in celis: nō deū ibi ꝯcludimuſſꝫ a terra abducit̉ orātis aīus ⁊ excelſis regionibꝰafficit̉. Eſt aūt ⁊ aliud or̄onis ſiue fiducie īpedim̄tum qd̓ orās hꝫ de deo .ſ. ſi putet aliꝗs humanaꝫvitā a diuina ꝓuidētia eē remotā: ẜm ꝙ ex ꝑſonaip̄ioꝝ dr̄ Iob. 22. Nubeſ latibulū eiꝰ nec nr̄a ꝯſiderat: ⁊ circa cardines celi ꝑābulat: ⁊ Ezech̓. 8. Nōvidet dn̄s nos dereliꝗt dn̄s terrā. ꝯͣrium āt apl̓upaulꝰ atheniēſibus p̄dicās on̄dit dicēs. Nō lōgeē ab vnoquoqꝫ nr̄m. In ip̄o .n. viuimꝰ mouemui⁊ ſumꝰ: qꝛ .ſ. ꝑ ip̄m: nr̄m eē ꝯſeruat̉: vita gub̓nat̉:motꝰ dirigit̉: ẜm illd̓ ſap̄. 14. Tua āt pr̄ ꝓuidentiaab initio cūcta gubernat. intm̄ ꝙ nec eiꝰ ꝓuidētieminīa aīalia ſubtrahunt̉: ẜm illd̓ Mat. x. Nōneduo paſſeres aſſe veneunt: ⁊ vnꝰ ex illis nō cadetſuꝑ terrā ſine pr̄e vr̄o: vr̄i aūt ⁊ capilli capitꝭ om̄snūerati ſunt. Intm̄ tn̄ excellētiori mō ſb̓ cura diuina hoīes ponunt̉: vt hoꝝ ꝯꝑatiōe dicat apl̓s. Nōeſt cura deo de bobꝰ: nō ꝙ oīno eoꝝ curā nō hēat:ſꝫ qꝛ nec ſic eoꝝ curā hꝫ vt hoīum quos punit: aut

remunerat ꝓ bonis: aut malis: ⁊ eos ad eternitatem p̄ordinat vn̄ ⁊ poſt p̄miſſa v̓ba dn̄s ſb̓dit. vr̄iaūt capilli capitꝭ oēs nūerati ſunt: tanqͣꝫ totū qd̓ ēhoīs ſit in reſurrectōe reꝑandū: ⁊ ex hͦ oīs diffidētia a nob̓ dꝫ excludi: vn̄ ⁊ ibidē ſubdit. nolite gͦ time̓. Multꝭ paſſeribꝰ pl̓is eſtꝭ voſ: ⁊ ꝑꝑ hͦ vt ſupͣ dcꝫē in pͣs. dr̄. Filij hoīm ī tegmīe alaꝝ tuaꝝ ſꝑabuntEt qͣꝫuis ꝑꝑ ſpāleꝫ curā oībus hoībus deꝰ dicat̉ ꝓpinquꝰ eē: ſpāliſſime tn̄ dr̄ eē ꝓpinquꝰ bonis: ꝗ ei fide: ⁊ dilectiōe appropinqͣre nitunt̉. ẜm illd̓ Ia. .Appropinqͣte deo ⁊ appropinqͣbit vob̓. vn̄ ⁊ ī pͣsdr̄. Prope ē dn̄s oībus īuocātibꝰ eū: oībuſ īuocatibꝰ eū in v̓itate. Nec ſolū eis appropinqͣt: ſꝫ ēt eosꝑ gr̄am īhabitat: ẜm illd̓ Hie. 14. Tu in nobis esdn̄e. ⁊ iō ad ſcōruꝫ ſpeꝫ augēdaꝫ dr̄. ꝗ es in celiſ. i.in ſanctꝭ. vt Aug. exponit. Tm̄ .n. vt ip̄e dicit ſpūaliter ītereſſe vr̄ inter iuſtos: ⁊ pctōres qͣꝫtū corꝑaliter inter celū ⁊ terrā. huiꝰ rei ſignificāde gr̄a: orātes ad oriētē ꝯuertimur: vn̄ celū ſurgit. Ex quo ētſpes ſanctꝭ auget̉: ⁊ orādi fiducia: nō ſolū ex ꝓpinꝗtate diuina: ſꝫ etiā ex dignitate quā ſūt ꝯſequuti adeo ꝗ eos ꝑ xp̄m celos fec̄: ẜm illd̓ yſa. 51. Ut plātes celos ⁊ fundes terrā. Qui .n. eos celos fec̄ bonaͣ eis celeſtia nō negabit. Qualia ſt̓ que ſunt a deo ſperanda: ⁊ de ratione ſꝑei.CA. VII.Is p̄miſſis ex ꝗbus hoīes ſpeꝫ de deo ꝯcipiunt: oꝫ ꝯſiderare que ſūt ea q̄ a deo ſꝑare demus: vbi pͥmo ꝯſiderādū ē: ꝙ ſpes deſiderium p̄ſupponit. vn̄ ad hͦ: ꝙ aliꝗd ſit ſꝑanduꝫ: pͥmoreꝗͥrit̉ ꝗd ſit deſideratū. Que .n. nō deſiderāt̉ ſꝑari nō dicūt̉: ſꝫ timeri vl̓ ēt deſpici. ſcd̓o oꝫ: ꝙ id qd̓ſꝑatur poſſibile eē eſtimet̉ ad ꝯſequēdū: ⁊ hͨ ſpesſupͣ deſideriuꝫ addit. Pōt .n. hō deſiderare ēt eaq̄ nō eſtimat ſe poſſe adipiſci: ſꝫ hoꝝ ſpes eē nō p̄t.tertio reꝗͥrit̉ ꝙ id qd̓ ſꝑandū ē ſit aliꝗd arduū. naꝫea q̄ ꝑua ſunt magis deſpicimꝰ qͣꝫ ſꝑemus vl̓ ſi eadeſideramꝰ qͣſi in prōptū ea hn̄tes: nō videmurea ſꝑare qͣſi futura: ſꝫ hr̄e qͣſi pn̄tia. Ulteriꝰ aūt ꝯſiderandū ē ꝙ arduoꝝ q̄ ꝗs ſe ſperat adeptuꝝ: q̄dāaliꝗs ſe ſꝑat adipiſci ꝑ aliū: quēdā v̓o ꝑ ſeip̄m. Inter que hͨ differr vr̄: ꝙ ad ea obtinēda q̄ ꝑ ſe hō cōſequi ſꝑat: conatū ꝓpͥe v̓tutis adhibet: ad ea v̓o obtinēda que ſe ab alio ꝯſeꝗ ſꝑat int̓ponit petitionē.⁊ ſi quidē ab hoīe illud ſe adipiſci ſꝑat vocat̉ ſimplex petitio. Si aūt ſꝑat illd̓ obtine a deo: vocat̉or̄o: que vt Dama. dicit ē petitio decētiū a deo.Non aūt ad v̓tutē ſpei ꝑtinet ſpes quā hꝫ aliꝗs d̓ſeip̄o: nec etiā quā hꝫ de alio hoīe: ſꝫ ſolū ſpēs quahꝫ de deo. Un̄ dr̄. Hie. 17. Maledictꝰ hō ꝗ ꝯfiditin hoīe: ⁊ ponit carnē brachiū ſuū: ⁊ pꝰ ſubdit̉. Benedictus hō qui cōfidit in dn̄o: ⁊ erit dn̄s fiduciaeius. Sic igit̉ ea que dn̄s in ſua rōe petēda eē docuit oſtendunt̉ hoī eē ꝯſiderāda poſſibilia: ⁊ tn̄ ardua: vt ad ea nō humana v̓tute: ſꝫ diuino auxilio