Opuſculumtertium

perueniatur.¶ De pͥma petitione in qua docemur deſiderare ꝙ cognitō dei que ē in nobis inchoata ꝑficiat̉ ⁊ꝙ hoc ſit poſſibile.CA. VIII.Portet igit̉ ꝯſiderare deſiderij ordinē excharitate ꝓdeuntē: vt ẜm hͦ etiā ſꝑandorū⁊ petendoꝝ a deo ordo accipi poſſit. Habet autēhͨ ordo charitatis: vt deus ſuꝑ oīa diligat̉: ⁊ iō pͥmum deſideriū nr̄m mouet charitas ad ea q̄ ſūtdei. ſꝫ cū deſideriū ſit boni futuri: deo aūt ẜm ꝙ īſe ꝯſiderat̉ nihil in futuꝝ adueniat: ſꝫ eternal̓r eodem mō ſe hēat deſideriū nr̄m nō pōt ferri ad eaque dei ſunt: ꝓut in ſeip̄is ꝯſiderant̉ vt .ſ. deꝰ aliqͣbona obtineat q̄ nō hꝫ: ſic aūt ad ip̄a fert̉ nr̄a dilectio: vt ea tanqͣꝫ exiſtētia amemꝰ. Pōt tn̄ hͦ deſiderari d̓ deo: vt in opinionē ⁊ reuerētia oīm magnificet̉ ꝗ in ſeip̄o ſemꝑ manꝰ exiſtit. Hoc aūt nōeſt tanqͣꝫ impoſſibile reputāduꝫ. Cū .n. ad hͦ faciſit hō: vt magnitudinē diuinā cognoſcat: ſi ad eaꝑcipiendā ꝑuenire nō poſſit videret̉ in vanū ꝯſtitutus eē: ꝯͣ id qd̓ in pͣs. dr̄. Nūquid .n. vane cōſtituiſti oēs filios hoīm: eēt quoqꝫ inane naͣe deſideriuꝫ quo oēs naͣl̓r deſiderant aliꝗd cognoſcere dediuinis. Un̄ nullus eſt ꝗ dei cognitōe total̓r pͥuet̉ẜm illud Iob. 39. Om̄es hoīes vidēt eū. Eſt tn̄ hͦtam arduū: vt oēm facultatē hūanā excedat: ẜmillud Iob. 36. Ecce deus magnꝰ vincēs ſcīam noſtraꝫ. Un̄ cognitio diuine magnitudīs: ⁊ bonitathoībus ꝓuenire nō pōt: niſi ꝑ gr̄am reuelatōis diuine: ẜm illud Mat. xj. Nemo nouit filiū: niſi pr̄neqꝫ pr̄em quis nouit niſi filius: ⁊ cui voluerit filius reuelare. Un̄ Aug. ſuꝑ Io. dicit. Deum nullus cognoſcit ſi nō ſe īdicat ip̄e qui nouit. Indicatſe quippe deus aliqualiter hoībus naturali quadam cognitione cognoſcendū: ꝑ hoc ꝙ hoībus lumen rōnis infundit: ⁊ creaturas viſibiles condidit in quibus bonitatis ⁊ ſapiētie ip̄ius aliqualiter relucent veſtigia: ẜm illud Ro. i. Quod notūeſt dei .i. quod cognoſcibile eſt de deo ꝑ naͣlem rōnem manifeſtuꝫ eſt illis .ſ. gētilibus hoībus. Deus .n. illis reuelauit .ſ. ꝑ lumē rōnis: ⁊ ꝑ creaturasquas ꝯdidit: vn̄ ſubdit. Inuiſibilia .n. ip̄ius a creatura mundi: ꝑ ea que facta ſunt intellecta cōſpiciunt̉. Sempiterna quoqꝫ eius v̓tus ⁊ diuinitasiſta tn̄ cognitio īꝑfecta eſt: qꝛ nec ip̄a creatura ꝑfecta ab hoīe ꝯſpici pōt: ⁊ etiā creatura deficit a ꝑfecta dei repreſentatōe: qꝛ virtus huius cāe in infinitum excedit effectū: vn̄ dr̄ Iob. xj. Forſitā veſtigia dei cōprehēdes ⁊ vſqꝫ ad ꝑfectū oīpotentē reperies: ⁊ Iob. 36. Poſtqͣꝫ dixit: oēs hoīes vidēt eūſubdit. Unuſꝗſqꝫ intuet̉ ꝓcul. Ex hꝰ aūt cognitōisimꝑfectione: ꝯſequutū ē: vt hoīes a v̓itate deſcēdentes diuerſimode circa cognitōem dei errarētintm̄ ꝙ ſicut apl̓s dicit Ro. i. Quidā euanuerūt īcogitatōibus ſuis: ⁊ obſcuratū ē inſipiēs cor eorū

Dicētes .n. ſe eē ſapiētes ſtulti facti ſunt ⁊ mutauerūt gl̓am incorruptibilis dei in ſil̓itudinē corruptibilis hoīs: ⁊ volucrū: ⁊ quadrupēdū ⁊ ſerpētiū⁊ iō: vt ab hͦ errore hoīes deus reuocaret: exp̄ſfinoticiā ſuā hoībus dedit ī veteri lege ꝑ quā hoīesad cultū vniꝰ dei reuocant̉: ẜm illud Deū. 6. Audi iſrl̓ dn̄s deus tuꝰ vnꝰ ē: ſꝫ h̓ de deo cognitō eratfiguraꝝ obſcuritatibꝰ implicita ⁊ infra vniꝰ iudaꝫce gentꝭ terminos clauſa. ẜm illud pͣs. Notus ī iudea deus in iſrl̓ nomē magnū eius: vt gͦ toti hūano generi vera dei cognitio ꝓueniret: verbū ſuev̓tutis vnigenitū deus pr̄ miſit in mūduꝫ: vt pereū totꝰ mūdus ad verā cognitōem diuini noīs ꝑueniret: ⁊ hͦ quidā dn̄s facere inchoauit in ſuis diſcipulis ẜm illud Io. 17. Manifeſtaui nomē tuūhoībus quos dediſti mihi de mūdo: nec in hͦ terminabat̉ eius ītētio: vt illi ſoli deitatꝭ haberēt noticiā: ſꝫ vt ꝑ eos diuulgaret̉ in mūdū vniuerſumvn̄ poſtea ſubdit. Ut mūdus credat: qꝛ tu me miſiſti. Quod ꝗdē ꝑ apl̓os ⁊ ſucceſſores eoꝝ ꝯtinueagit: dū ad dei noticiā ꝑ eos hoīes adducūt̉: quouſqꝫ ꝑ totū mundū nomē dei ſcm̄ ⁊ celebre hēat̉:ſicut p̄dictū eſt Mala. i. Ab ortu ſolis vſqꝫ ad occaſum magnū eſt nomē meū in gētibus: ⁊ in oī loco ſacrificat̉ ⁊ offert̉ noī meo oblatio mundi. Utigit̉ id qd̓ inchoatū eſt ad ꝯſumationē ꝑueniat petimus dicētes. Sanctificet̉ nomē tuū: qd̓ vt Augu. dicit: nō ſic petit̉ quaſi nō ſit ſanctū dei nomēſꝫ vt ſanctū habeat̉ ab oībus .i. ita īnoteſcat deꝰ:vt nō eſtimet̉ al̓iquid ſanctius. Inter alia v̓o indicia ꝗbus ſanctitas dei manifeſtat̉ hoībus: euidētiſſimum ſignū eſt ſanctitas hoīum: ꝗ ex diuina īhabitatione ſanctificant̉. Vt. n. Greg. Nice. dic̄Quis eſt tā beſtialis ꝗ vidēs in credētibus vitāpurā nō glorificet nomē inuocatū in tali vita; ẜmillud qd̓ apl̓s dicit. i. Corin. 14. Si oēs ꝓph̓ent ītret aūt ꝗs infidelis: vl̓ ydiota ꝯuincit̉ ab oībus.Et poſtea ſubdit̉. Et ita cadens in faciē adorabitdeum: ꝓnunciās ꝙ vere deus in vobis ſit. Et iōſicut Criſoſtomus dicit: in hoc ꝙ dicit ſanctificetur nomē tuū: rogare etiā iubꝫ orantē ꝑ noſtrā glorificari vitā: ac ſi dicat: ita fac nos viuere: vt pernos te vniuerſi glorificent. Sic aūt ꝑ nos deꝰ ſanctificatur in mētibus alioꝝ inqͣꝫtum nos ſanctificamur ꝑ ip̄m. Vnde dicendo ſanctificet̉ nomentuū: optamꝰ ſicut dicit Cyprianus vt nomē eiusſanctificet̉ in nobis. Quia .n. xp̄s dixit ſancti eſtote: qꝛ ego ſanctꝰ ſum: id petimꝰ: vt ꝗ in baptiſmoſanctificati ſumꝰ in eo qd̓ eſſe cepimꝰ ꝑſeueremꝰ.Quotidie etiā dep̄camur: vt ſanctificemur: vt ꝗquotidie delinꝗmus: delicta nr̄a ſanctificatōe aſſidua purgemuſ. Ideo aūt hec petitio pͥmo ponit̉qꝛ ſicut Criſo. dicit digna ē deum dep̄cantis or̄o:nihil ante pr̄is gl̓am petere: ſꝫ oīa laudi eius poſtponere.

g 4