Druckschrift 
Preclarissima opuscula diui Thome aquinatis sacri ordinis p[rae]dicator[um] in quibus o[mn]is phy[losophia]e [et] diuinar[um] scripturar[um] theoremata est co[m]plexus
Einzelbild herunterladen
 

Opuſculumſecundum

anteqͣꝫ ſint beate.CA. IX.Anc reſtat conſiderare de opinione quorūdam dicentiū purgatoriū non eſſe poſtnmortem. Ad quā quidē vt hoīes aliꝗ deuenirent contigiſſe videt̉ qd̓ in pluribus alijs cōtingit. Dū enī aliquos errores vitare volueruntinciderūt in errores ꝯtrarios. Sic arrius duꝫ vitare voluit errorē. Sabellij ꝯfundētis ſancte trinitatis ꝑſonas: incidit in errorē contrariū vt diuideret deitatꝭ eēntiā. Sil̓r eutices dū vitare voluit errorē. Neſtorij diuidētꝭ ī xp̄o ꝑſonā d̓i ⁊ hoīsꝯͣriū errorē īſtituit vt ꝯfiteret̉ vnā eſſe dei ⁊ hoīsnaͣm. Sic etiā dū aliꝗ vitare volūt. Origenis errorē ponētis oēs pēas poſt mortē purgatorias eēin contrarium ꝓlabuntur errorem vt dicant nullam penam poſt morteꝫ purgatoriam eſſe. Sancta vero catholica ⁊ apl̓ica eccleſia inter erroresꝯtrarios media lento paſſu īcedit. Sicut eniꝫ diſtinguit ꝑſonas in trinitate cōtra Sabelliū ⁊ tn̄ inerrorem arrij non declinat: ſed vnā tm̄ cōfitet̉ ꝑſonarū eſſentiā in incarnatiōis vero miſterio ecōuerſo naturas diſtinguit cōtra Ęuticētē nec tamēcum Neſtorio ꝑſonā ſeparat ſic ⁊ in ſtatu aīarumpoſt mortem penas quaſdaꝫ purgatorias cōfitet̉eoꝝ dūtaxat qui de hoc ſeculo abſqꝫ pctō mortalicū charitatis gr̄a decedūt: nec cū origene oēs penas purgatorias confitetur: ſed ꝗ cū peccato mortali decedūt cum diabolo ⁊ angelis eius eternoconfitet̉ ſupplicio cruciādos. Ad veritatis ergo aſſertionē primo cōſicleranduꝫ eſt ꝙ illi qui inpeccato mortali decedūt ſtatiꝫ ad infernalia ſuꝑplicia rapiūtur quod aperte ex euāgelio ꝓbatur.Dicitur enī Luc. 16. Ex ore dn̄i ꝙ mortuus eſt diues epulo ⁊ ſepultꝰ in inferno. Et de cruciatu eiex ip̄ius cōfeſſiōe apparet dum dicit qꝛ crucior inac flamma. Iob quoqꝫ de īpijs dicit Iob. 21. Ducuūt in bonis dies ſuos ⁊ in puncto ad inferna deſcendunt. Item Iob. 22. Qui dicebāt deo recedea nobis ⁊c̄. Non ſolum aūt impij pro peccatis ꝓprijs: ſed ēt iuſti an̄ paſſionē xp̄i ꝓ pctō pͥmi parētꝭī mortē ad īferos deſcēdebāt. vn̄ iacob dicebat.Gen̄. 37. Deſcēdā ad filiū meū lugēs ī īfernū. vn̄ipſe xp̄s moriēs ad īferna deſcēdit vt ī ſymboloꝯtinet̉ ſic̄ an̄ ꝑ ꝓphetā p̄dcm̄ fuerat. Nō d̓relīqueſaīaꝫ meā ī īferno: qd̓ petrꝰ ī actibꝰ d̓ xp̄o expōit: lꝫxp̄s alio mō ad īferna deſcēdit n̄ qͣſi pctō obnoxiꝰ:ſꝫ ſolꝰ īter mortuos liber: ad hͦ deſcēdit vt expolians principatꝰ ⁊ ptātes captiuā duce̓t captiuitatēſic̄ ꝑ zachariā fuerat p̄dictū. ꝯach̓. 9. Tu āt in ſanguine teſtī tui eduxiſti vinctoſ tuos d̓ lacu ⁊cͣ. Fqꝛ miſeratiōes dei ſūt ſuꝑ oīa oꝑa eiꝰ. credēdū eſtml̓to magis ꝙ illi ꝗ ſine macula moriūt̉ ſtatī eterne retributiōis mercedē recipiāt. Et hoc quideꝫeuitentibus auctoritatibus maxime probat̉. Dicit enī apoſtolus. 2. Cor. 5. Cum mentionē de tribulationibus ſanctoꝝ feciſſet. Scimus enī īquit

ꝙ ſi terreſtris domus noſtra huiꝰ habitatiōis diſſoluatur ꝙ edificationē ex deo habemꝰ: domumnon manufactā ſed eternā ī celis. Ex quibus verbis prima facie inſpectis hoc videtur elici poſſeꝙ diſſoluto mortali corpore: homo celeſti gloriainduatur. Sed vt hic ſenſus euidētior fiat ſequotia ꝑtractemus. Quia enī duo ꝓpoſuerat .ſ. diſſolutionē habitationis terre ⁊ adoptionē domus celeſtis oſtendit quō deſideriū hominis ſe habꝫ advtrūqꝫ: cum quadam expoſitiōe vtriuſqꝫ. Andeprimo ſubiūgit de deſiderio celeſtis domus ⁊ dicit: quia īgemiſcimꝰ in hoc ꝙ a noſtro deſiderioretardati cupimꝰ ſuperindui habitationē celeſtēper quod etiam videt̉ intelligere ꝙ illa domꝰ celeſtis quā ſupra dixerat non eſt aliꝗd ab hoīe ſeperatum: ſed aliquid homini inherens. Non enī dicitur homo induere domū ſed veſtimētū: ſed dicitur aliquis inhabitare domum. Cum ergo hecduo cōiungit dicens ſuperindui habitationē: oſtēdit ꝙ id quod eſt primo deſideratum ⁊ eſt aliꝗdinherens qꝛ induit̉: ⁊ eſt aliꝗd ꝯtinēs ⁊ excedensqꝛ īhabitat̉. Quid aūt ſit illud deſideratū patebitex ſequētibꝰ. Sꝫ qꝛ nō ſimpl̓r dixerat indui ſꝫ ſuꝑindui rōnē ſui dicti expōit ſubdēs. Si tn̄ veſtiti ⁊nō nudi īueniamur qͣn dicat. Si aīa ſic īduereturhītatiōe celeſti ꝙ nō exueret̉ hītatiōe terrena adoptio illiꝰ hītatōis celeſtis eēt ſuꝑinduitio. Sꝫ qꝛoꝫ ꝙ exuat̉ hītatōe t̓rena ad hͦ ꝙ īduat̉ celeſti: n̄ p̄tdici ſuꝑinduitio ſimpl̓r. Poſſꝫ gͦ aliꝗs ab apl̓o ꝙrere. Quare gͦ dixiſti ſuꝑindui cupiēteſ; Ad qd̓ rn̄det dicēs. Nā etiā ꝗ ſumꝰ ī tabernaculo iſto .i. ꝗ īduimur terreno hītaculo qͣſi trāſitorio nō domoqͣſi ꝑmanēte īgemiſcimꝰ grauati qͣſi aliquo accidēte ꝯtra deſideriū nr̄m: eo qd̓ ẜꝫ naͣle deſideriuꝫnr̄m nolumꝰ expoliari qͣſi tab̓naculo terreno: ſꝫ ſuꝑueſtiri celeſti vt abſorbeat̉ qd̓ mortale ē a vita .i.vt ad vitā īmortalē ſine mortꝭ guſtu trāſeat̉. Poſſet aūt iteꝝ aliꝗſ q̄rere ab apl̓o: qꝛ rōnabil̓r apꝑetꝙ nolumꝰ expoliari terrena inhītatiōe q̄ ē nobisnaͣlis: ⁊ ſic nec ꝙ hītationē celeſtē indui cupiamꝰAd hͦ rn̄dit ſb̓dēs. Qui āt ī nob̓ efficit hͦ ip̄m vt deſideremꝰ celeſtia deꝰ ē. Et quō ī nob̓ hͦ efficiat on̄dit ſubdēs. Qui dedit nobis pignꝰ ſpūs. Per ſpiritū .n. ſcm̄ quē accepimꝰ a deo ſumꝰ d̓ celeſti hītatiōe adipiſcēda certi ⁊ ſolliciti: ſicut ꝑ pignꝰ de debito recuꝑando. Ex hac gͦ certitudine in d̓ſideriūceleſtis hitatiōis eleuamur. Sic gͦ in nobis duoſūt deſideria. Unū naͣe de t̓rena īhītatiōe nō deſerēda: alid̓ gr̄e de celeſti hītatiōe ꝯſequēda. Sedhec duo deſideria īpleri nō pn̄t: qꝛ ad celeſtē hītatiōem ꝑuenire nō poſſumꝰ niſi terrenā deẜamusUn̄ cū qͣdā fiducia firma ⁊ audacia deſideriū grep̄ferimꝰ deſiderio nae: vt velimꝰ terrenā hītationem deſerere ⁊ ad celeſteꝫ peruenire. Et hoc eſtquod ſubdit. Audētes ergo ſemper ⁊ ſciētes qm̄dū ſumꝰ in hͦ corpore ꝑegrinamur a dn̄o. ꝑ fidē .n.