armenoſ ⁊ ſarracenosContra grecos

propria pati ⁊ mortē etiā ꝓ v̓itate ſubire: ne eorūp̄dicatio ad aliqd̓ terrenū cōmodū ꝯpoſita videretur ⁊ ne ſalus mūdi aſcriberet̉ hūane ſapīe autv̓tuti: ſꝫ ſolū dīne. Un̄ nec in eis defuit v̓tus dīnamirabilia oꝑans. ꝗ tn̄ ẜm mūdū videbāt̉ abiectiHoc aūt neceſſariū erat reꝑatiōi hūane vt hoīesdiſcerēt ne de ſeipſis ſuꝑbe ꝯfiderent ſed de deo.Hoc enī ad ꝑfectionē hūane iuſticie reꝗͥrit̉ vt hōtoraliter ſe deo ſubijciat: a quo etiā oīa bona ꝯſequi ſperet adipiſcēda: ⁊ adepta recognoſcat. Adbōa igit̉ pn̄tia huiꝰ mūdi ꝯtēnēda ⁊ aduerſa q̄libꝰtollerāda vſqꝫ ad mortē nullo mō meliꝰ eiꝰ diſcipuli potuerūt inſtitui qͣꝫ ꝑ paſſionē ⁊ mortem xp̄iUn̄ ⁊ ipſe eis dicebat. Io. 15. Si me ꝑſecuti ſunt ⁊vos ꝑſequēt̉. ¶ Deinde ꝯſiderādū eſt ꝙ hͦ hꝫ ordo iuſticie vt ꝓ pctō pena infligat̉. Apparet eniin hūanis iudicijs ꝙ ea q̄ iniuſte facta ſūt ad iuſticiā reducūtur dū iudex ab eo ꝗ aliena capiēs pluſhꝫ qͣꝫ debeat: ſubtrahit qd̓ plꝰ hꝫ: ⁊ dat ei ꝗ minuihēbat. Quicūqꝫ aūt peccat plꝰ ſue volūtati indulget qͣꝫ debeat. Un̄ .n. volūtatē ſuā īpleat tranſgredit̉ ordinē rōnis ⁊ legis dīne. Ad hoc igit̉ ꝙ ad iuſticie ordinē reducat̉: oꝫ ꝙ volūtati ſubtrahat̉ deeo ꝙ vult: qd̓ ſit dū punit̉ vl̓ ꝑ ſubtractionē bonorū q̄ vellꝫ hr̄e: vl̓ ꝑ illationē maloꝝ q̄ pati recuſatHec ergo reintegratio iuſticie ꝑ penaꝫ: qn̄qꝫ ſit ꝑvolūtatē eiꝰ ꝗ punit̉ dū ipſemet ſibimet penā imponit vt ad iuſticiaꝫ redeat. qn̄qꝫ v̓o ſit eo inuito:⁊ tūc ꝗdē ipſe ad iuſticiaꝫ nō reducit̉ ſꝫ in eo īplet̉iuſticia. Erat aūt totū hūanū genꝰ pctō ſb̓m. Ad hͦgͦ ꝙ ad ſtatū iuſticie reduceret̉ oportebat īuenirepenā quā hō ſibi ipſi aſſumeret ad īplēdū dīne iuſticie ordinē. Nullꝰ aūt hō purꝰ tantꝰ eē poterat ꝙpoſſet ſatiſfacere ſufficiēter deo penā volūtariaaliquā aſſumēdo: etiā ꝓ pctō ꝓprio: nedū ꝓ pctōvniuerſoꝝ. Cū enī hō peccat legeꝫ dei trāſgredit̉Et ſic qͣꝫtū ē in ſe īiuriā deo facit ꝗ eſt maieſtatꝭ infinite. Tāto āt ē maior īiuria qͣꝫto maior ē is ī quēꝯmittit̉. Patet .n. ꝙ maior īiuria reputat̉ ſi ꝗs ꝑcutiat̉ militē qͣꝫ ſi ruſticū ⁊ adhuc maior ſi regē vl̓pͥncipē. Habet gͦ pctm̄ ꝯtra legē dei ꝯmiſſuꝫ quodāmō īiuriā īfinitā. Sꝫ rurſuſ ꝯſiderādū ē ꝙ ẜꝫ dignitatē ſatiſfaciētꝭ ēt ſatiſfactio pōderat̉. Unū enīv̓bū dep̄catoriū a rege ꝓlatū ꝓ ſatiſfactiōe īiuriemaior ſatiſfactio r̄putat̉ qͣꝫ ſi eo inferior vl̓ genuaflecteret vl̓ aliā qͣꝫuiſ hūiliationē on̄deret ad ſatiſfaciēdū paſſo īiuriā. Nullꝰ aūt hō purꝰ erat īfinitedignitatis: cuiꝰ ſatiſfactio poſſet eē cōdigna ꝯtradei īiuriā. Oportuit igit̉ vt eēt aliꝗs hō īfinite dignitatꝭ ꝗ penā ſubiret ꝓ oībꝰ ⁊ ſic cōdigne ſatiſfaceret ꝓ totiꝰ mūdi peccatꝭ. Ad hͦ gͦ vnigenitū deiv̓bū verꝰ deꝰ ⁊ dei filiꝰ naͣm hūanā aſſūpſit: ⁊ ī eamortē pati voluit vt totū genꝰ hūanū ꝓ pctō ſatiſfaciēdo purgaret. Uū ⁊ petrꝰ dicit. i. pe. 3. Xp̄s ſemel ꝓ peccatꝭ nr̄is mortuꝰ ē iuſtꝰ ꝓ īiuſtis ⁊cͣ. Nōgͦ vt oꝑināt̉ ꝯueniēs fuit ꝙ deus ſine ſatiſfactiōe

ienoſ ⁊ ſarracenosſua hūana pctā purgaret: neqꝫ etiā ꝙ hoīeꝫ nō permitteret cadere in pctm̄. Primū .n. repugnaretordini iuſticie. Scd̓m ordini naͣe hūane ꝑ quā hōfactꝰ ē ſue volūtatꝭ liber potēs bonū vel malū eligere. Prouidētie aūt ē reꝝ naͣm ⁊ ordineꝫ nō deſtruere ſꝫ ſaluare. In hͦ gͦ maxīe dei ſapīa apparuitꝙ ⁊ ordinē reꝝ ẜuauit tā iuſticie qͣꝫ naͣe: ⁊ tn̄ miſericorditer ꝓuidit hoī ſalutis remediū ꝑ filij ſui incarnationē ⁊ morteꝫ. ¶ Qualiter ſit accipiendū ꝙ fideleſ accipiūt corpꝰ xp̄i ⁊cͣ. CAVIIIUia gͦ ꝑ paſſionē ⁊ mortē xp̄i hoīes a pecqcato purgāt̉ vt huiꝰ tā īmēſibn̄ficij iugis īnobis maneret memoria filiꝰ dei paſſiōeappropinquāte ſue paſſiōiſ ⁊ mortꝭ memoriā fidelibꝰ ſuis reliꝗt iugiter recolēdā ſuū corpꝰ ⁊ ſanguinē tradēs diſcipul̓ ſub ſpēbꝰ panis ⁊ vini: qd̓ vſqꝫnūc in memoriā illiꝰ venerāde paſſiōis vbiqꝫ terrarū xp̄i frequētat eccl̓ia. Quā vane aūt hͦ ſacr̄ꝫ irrideāt īfideles: ꝗlibꝫ etiā parū in xp̄iana religiōeīſtructꝰ d̓ facili pōt attēdere. Nō .n. dicimꝰ ꝙ corpꝰ xp̄i dilaceret̉ in ꝑtes ⁊ ꝙ ſic diuiſū a fidelibꝰ ſb̓ſacr̄o ſumat̉ vt oporteat qn̄qꝫ illud deficere etiaꝫſi magnitudinē mōtꝭ hēret vt dicūt: ſꝫ dicimꝰ perꝯuerſionē panis in corpꝰ xp̄i ip̄ꝫ corpꝰ xp̄i in ſacr̄oeccl̓ie eē ⁊ a fidelibꝰ māducari. Ex quo gͦ corpꝰ xp̄inō diuidit̉: ſꝫ in ip̄m aliꝗd ꝯuertit̉ nulla ncc̄itas ēvt ꝑ māducatōeꝫ fideliū qͣꝫtitati eiꝰ aliꝗd ſb̓trahatur. Si ꝗs aūt infidelis velit dicere hāc ꝯuerſionē īpoſſibilē eē ꝯſideret d̓i oīpotētiā. Cōfitet̉ ꝗdēꝙ ꝑ v̓tutē naͣe poſſit vna res ꝯuerti in aliā qͣꝫtū adformā ſicut ꝙ aer ī ignē ꝯuertit̉ dū maͣ q̄ pͥus eratſubiecta forme aeris: poſtea forme ignis ſubijcit̉Multo magis gͦ v̓tus oīpotētis dei q̄ totā rei ſubſtātiā in eē ꝓducit nō ſolū trāſmutādo ẜm formaꝫvt facit naͣ poterit hͦ totū in illud totū ꝯuertere vtſic panis in corpꝰ xp̄i ꝯuertat̉ ⁊ vinū in ſanguineꝫ.¶ Si aūt huic ꝯuerſiōi aliꝗs velit repugnar̄ perid qd̓ ſenſui apparet. naꝫ nihil ẜm ſenſum īmutat̉ꝯſideret ſic nobis dīna ꝓponi vt ad nos ſub tegumēto viſibiliū rerū deueniāt. Vt ergo xp̄i corpus⁊ ſanguis ſpūalis ⁊ dīna refectio haberet̉ ⁊ nō qͣſicibus ⁊ potꝰ cōis: ſub ſpecie panis ⁊ vini ſumiturvt nō ſit horribile carnē hūanaꝫ comedere ⁊ ſanguinē bibere. Nō tn̄ hoc fieri dicimꝰ qͣſi ſpēs illeq̄ ſenſibꝰ apparēt ī ſacr̄o ſint ſolū in fantaſia vidētiū ſicut ſolet eē in p̄ſtigijs artis magice: qꝛ v̓itatꝭſacr̄m nulla fictio decet: ſꝫ deꝰ qui ē ſubſtātie ⁊ accidēter creator pōt accn̄tia ſenſibilia ꝯſeruare ī eēſubiectis tn̄ in aliud mutatis. Pōt .n. effectꝰ cāꝝſcd̓arū ꝑ ſui oīpotētiā abſqꝫ cāis ſcd̓is ⁊ ꝓducere ⁊in eē ꝯſeruare. Si ꝗs vero dei oīpotētiā nō ꝯfitet̉ꝯtra talē in hoc oꝑe diſputationē nō aſſumumus.ſed ꝯtra ſarracenos ⁊ alios ꝗ dei oīpotētiā ꝯfitent̉¶ Alia vero huiꝰ miſteria ſacr̄i nō ſūt h̓ magis diſcutienda: qꝛ infidelibꝰ ſecreta fidei pādi n̄ debēt¶ Qualiter eſt ſpālis locus vbi anime purgātur