Druckschrift 
Preclarissima opuscula diui Thome aquinatis sacri ordinis p[rae]dicator[um] in quibus o[mn]is phy[losophia]e [et] diuinar[um] scripturar[um] theoremata est co[m]plexus
Einzelbild herunterladen
 

Contra erroresgrecorum

eſt principium ſpi. ſancti ſit etiam filij: ſicut ergoſpirituſſanctus accipit de eo quod eſt patris a patre: ita accipit de eo quod ē filij a filio. Hinc eſt ꝙAthanalius dicit in epiſtola ad Serapionem.De ſua ꝓpria eſſentia ſpm̄ſanctum exiſtentē deum de ſe eſſentialiter ſuis apoſtolis: ⁊ ſue ſponſeeccleſie demonſtrando chriſtus affirmauit: ſic dicens de meo accipiet .i. vt de mea eēntia habetvt ſit deus. ſic a me habet eſſe ⁊ loqui. Iteꝫ athanaſius in ſermone Niceni cōcilij. Spirituſſanctus ꝗcquid habet: habet a verbo dei. Et in epiſtola ad Serapionem dicit. Spirituſſanctus eſtcoeſſentialis filio a quo habet om̄ia quecunqꝫ habet. Item in eadem epiſtola filius ait. Ille .ſ. ſpiritus me clarificabit .i. in ſe meaꝫ: vt habet a medeitatem me glorioſum deum demōſtrabit: ſicut ⁊ ego glorifico patrem meū .i. ſicut in me abip̄o eius habeo deitateꝫ. Et Baſilius cōtra Eunomium dicit. Denominatio a parre tranſit infilium: vt de deo patre ſit deus filius ex dn̄o dn̄sex oīpotente om̄i potens: ex ſapientie ſapiētia: exſummo loquēte verbum: ex virtute virtus: vere filius denominationes patris habet in ſe. Itaetiam ⁊ ſpūſſanctus eſt dn̄s ⁊ deus: oīpotens: ſapiens: virtus: naturaliter ſumens habet a domino deo patre ⁊ filio a quo eſt ⁊ datur. Patetaūt ꝙ per hoc ꝙ filius habet deitatem ⁊ quicꝗdhabet a patre eternaliter eſt a patre. Spiritus ergo ſanctus et ernaliter a pr̄e ⁊ filio: ſicut ab eis accipiens deitatem ⁊ quicꝗd habet. Ꝙ filius operatur per ſpm̄ſanctum.Abetur ⁊ ex auctoritate ſacre ſcripture ꝙfilius operet̉ in ſpūſancto vl̓ per ſpm̄ſanctum. Dicit enim apoſtolus Ro. 15. Nonenim audeo aliquid loqui eorum que per me nōefficit xp̄s in obediētiam gentium verbo ⁊ factisin virtute ſignorum ⁊ ꝓdigiorum in virtute ſpi.ſancti. Et pͥme Corintꝭ. 2. dicit̉. Nobis reuelabitdeus per ſpum̄ ſuum. Eſt autē ſpūs patris ⁊ filij.Pater ergo ⁊ filius per ſpm̄ſanctum reuelandooperant̉. Hinc eſt ꝙ athanaſius dicit in epiſtolaad Serapionem. Flius dei illuminando nos p̄ueniens ⁊ iuſtificando in fide corroborans ⁊ ſcripturas referendo donis ſue ſapientie nos rc̄plēsnō in alieno ⁊ nō ſuo ſpiritu dona concedit remittans peccata ⁊ cariſmatibus nos imbuens: ſꝫ potius in ſuo ꝓprio ſpūſancto. Cirillus etiam dicitin ſermone dogmatū dei ꝙ filius ꝓpͥū hꝫ in ſe eēntialiter ſpm̄ſanctum: ⁊ ex ſe naturaliter miſſum:in quo operat̉ diuina miracula tanqͣꝫ in ꝓpria etvera ſua virtute. Ex hoc aūt ꝙ filius operat̉ ꝑſpm̄ſanctum de neceſſitate ꝯcludit̉ ꝙ ſpirituſſanctus ſit a filio. Poteſt enim dici aliquis ꝑ aliquod operari dupliciter. Uno modper quod operat̉ eſt ſibi pͥncipiū ⁊ cauſa operādi:

ſiue efficiens ⁊ mouens: ſicut dicit̉ Baſilius oꝑari ꝑ regem: ſiue cauſa formalis: ſicut dicit̉ homoꝑ artem operari. Alio modo: ita ꝙ id ꝑ quod operatur ſit cā operato ⁊ nō operanti: ſicut cum dicit̉rex operari ꝑ Baliuum: ⁊ artifex operari ꝑ inſtrumentum. Et tunc oꝫ ꝙ ecōtrario operans ſit pͥncipium oꝑandi ei ꝑ quod oꝑatur: ſicut rex Balliuo ⁊ artifex inſtrumento. Cum aūt dicit̉ filius ꝑſpm̄ſanctum oꝑari: nō pōt intelligi ꝙ ſpūſſanctuſſit pͥncipium oꝑandi filio: qꝛ filius a ſpūſancto nōaccipit. Relinquit̉ ergo ꝙ filius ſit pͥncipiuꝫ operandi ſpūi ſancto: quod quideꝫ eē nō poteſt: niſi ꝑhoc ꝙ dat ei virtutem oꝑatiuam. Non autē datei tanqͣꝫ pͥus nō habenti: Sic enī daret ei tanquāindigenti: ⁊ ſequeret̉ ꝙ ſpūſſanctus eſſet filio minor. Relinquit̉ ergo ꝙ ab eterno ei dederit: nec ēaliud virtus oꝑatiua ſpūſſancti qͣꝫ eius eēntia: cūſpūſſanctus ſit ſimplex ſicut ⁊ pater. Relinquit̉ gͦꝙ ab eterno filius eſſentiā diuinam ſpūſancto dederit: ⁊ hoc exp̄ſſe oſtendit Athanaſius in epl̓a adSerapionem dicēs. Sicut pater ꝑ filium ⁊ in filio a ſe deoriginato naͣliter oꝑatur ⁊ nō ecōuerſo:ita ⁊ filiꝰ in ſpūſancto a ſe deoriginato naͣliter operatur tanqͣꝫ in ſua ꝓpͥa virtute ⁊ nō ecōuerſo. Ꝙ ſpūſſanctus ſit ymīago filiAbet̉ etiam ex aucͣtate ſacre ſcripture ꝙſpūſſanctus ſit ymago filij: ẜm expoſitōeꝫdoctoꝝ grecoꝝ: vt ſupͣ habitū ē: ꝗ hͦ qd̓ dicit̉ Ro. 8. Quos p̄ſciuit ꝯformes fieri ymaginisfilij ſui ⁊cͣ. ⁊ iteꝝ. i. corī. 15. Sicut portauimꝰ ymaginē terreni: portemꝰ ⁊ ymaginē celeſtꝭ: exponūt ꝑymaginē ſpm̄ſanctū: ymaginē filij ſpm̄ſanctuꝫ eēdicentes. Hinc eſt ꝙ Athana. dicit in epl̓a ad ſerapionem ex perſona filij dei loquens. Accipiteip̄am ymaginē meā ſpm̄ſanctū ſcīe. Et Grego.ceſarien̄. dicit. Spūſſanctꝰ eſt ymago filij ꝑfecti.Cōſtat aūt ꝙ ymago deducit̉ ab eo cuius ē ymago. Ex hoc gͦ ꝙ ſpi. ſan. ē ymago filij ſequit̉ ꝙ ſpūſſanctꝰ ſit a filio. Poſſet aūt aliꝗs dicere ꝙ ē ymago fili inqͣꝫtum aſſil̓atur filio ẜm aliquē effectumquē facit: ſicut ⁊ filius: vl̓ qꝛ eſt a pr̄e ſicut ⁊ filiusſꝫ hoc excludit̉ ꝑ aucͣtates ſcōrum ꝗ ſpm̄ſanctū naͣlem ymaginē filij eē dicūt. Non .n. pōt dici ymago naͣlis filij ſpūſſanctuſ: niſi inqͣꝫtū ẜm naͣm filioſimilatur accipiēs a filio naturam. Semper enīoportet ꝙ forma ymaginis ꝓueniat ex forma eiꝰcuiꝰ eſt ymago. Hinc eſt ꝙ Athanaſius in predicta epiſtola dicit. Quemadmodum conſubſtantiauit ſe deus eccleſie formaꝫ eius in ſe aſſumēs:ita ip̄am eandem ſua ymagine naturali. ſcilicetſpirituſancto de ſua eſſentia naturaliter exiſtentedeifice ⁊ ſuperabunde inſigniuit. Et Cirillus dicit in libro theſaurorum. Qui accipit filij ymaginem naturalem hoc eſt ſpiritumſanctū: habetveraciter per ip̄m ſpm̄ eūdem filiuꝫ ⁊ filij pr̄em.