OpuſculumPrimum
IQuō ergo cōnumerabit̉ creaturis ſpūſſanctꝰ: cuꝫſit naturalis ⁊ incōmutabilis imago filij dei. ItēBaſilius dicit contra Euno miū. Naturalis filijimago eſt ſpiramen eius ſpiritus.Ꝙ eſt caracter filij.Ecundū vero eandē rōnem dicūt p̄dictidoctores ꝙ ſpūſſanctꝰ ſit caracter filij. Dicit enī Athanaſius in p̄fata epl̓a ꝙ filiusſpūmſanctū tanqͣꝫ caracterē ⁊ ſuā imaginē ad reformādā eccleſiā ⁊ ſibi deifice cōformādā trāſſūdendo īpreſſit. Et Baſiliꝰ dicit in libro cōtra arrium ⁊ Sabelliū. Sicut filius acꝗſiuit nos patri expatre idem ipſe: ſic ⁊ ſpūs acquirit nos filio ꝑ fidem imprimēs nobis caracterē filij in baptiſmate a quo filio exiſtit ⁊ eius ſpūs ⁊ caracter p̄dicat̉verus. ¶ Item ꝙ eſt ſigillum filij.Imiliter etiā dicūt ꝙ ſpūſſcūs ſit ſigillumfilij. Dicit enī Athanaſiꝰ in p̄dicta epl̓a.Ęquidē ſpūſſanctꝰ eſt vnctio ⁊ ſigillū impreſſiuū imaginis in ſe habite in quo ſpū vere tāquā in ſuo ſigillo .i. imagine ſue nature cōſignat ⁊caracterizat imprimēdo ip̄am ſuā imaginē deusverbū eccleſie ſponſe ſue. Et infra. Xp̄s in ſuo ꝓprio ſpū vngit ⁊ ſuꝑungit: ⁊ eo tanqͣꝫ ſuo ſigillo cōtinēte ip̄ius eēntiam ſe impͥmit eccleſie ſue ſpōſeEt Criẜ. dicit ſuꝑ epl̓am ad Ro. Si ſpūs eſt caracter ⁊ ſigillū xp̄i: qui nō habet ſigillū ⁊ caracterem xp̄i hic nō eſt ipſiꝰ xp̄i. Cōſtat aūt ꝙ caracter⁊ ſigillū deriuātur ab eo cuiꝰ ſūt. Ande per auctoritates doctoꝝ dictoꝝ apꝑte on̄ditur ꝙ ſpūſſanctus a filio deriuat̉. ¶ Hoꝝ aūt doctoꝝ auctoritates etiā ex aucͣtate ſacre ſcripture cōfirmātur. Dicit̉ ęnī. 2. Cor. i. Unxit nos deꝰ ⁊ ſignauit nos ⁊ dedit pignus ſpūs in cordibꝰ noſtris. Quod quideꝫde patre ⁊ filio intelligi oportet: cuꝫ vterqꝫ ſpūmſcm̄ det vt oſtenſum eſt. Et ad Eph̓. i. In quo .ſ.xp̄o credētes ſignati eſtis ſpū ꝓmiſſionis ſanctoqui eſt pignꝰ hereditatis noſtre.¶ Itē ꝙ ſpūſſanctꝰ eſt a patre per filium.Nadit̉ etiā a p̄dictis grecoꝝ doctoribust ꝙ ſpūſſanctus eſt a patre per filiū. Dicitenī Cyrillus in libro theſaurorū. Deꝰ pater per manu ſuā ꝓpriā .i. ſuā ſapīam ⁊ potentiaꝫcūcta ꝓduxit in eſſe in vno ſuo vero ⁊ viuifico atqꝫ deifico coeēntiali ſibi ſpū: quē de ſe eēntialiterper eundē filiū naͣliter coeternū ſpirauit. Et Baſilius dicit. Nō eſt filiꝰ filij ſpūs: qꝛ eſt ex deo .ſ. patre ꝑ filiū. Et idē dicit cōtra Eunomiū. Si ex verbo tuo o qui inimicaris veritati ex ꝓprio intellectu tuo ſpūm ꝓducis aerē per verbū verberansvnde eiuſdē eēntie ſpūm ſanctū a patre per verbū vnigenitū dubitas ꝓuenire? Et infra. Ex pr̄eſeip̄m filiꝰ nominat verbū: ⁊ ex patre per ſe v̓buꝫſpūm nobis indubitāter affirmauit. Ex hoc autēqn̄ditur de neceſſitate ꝙ ſpūſſanctꝰ ſit a filio. Di-
ctum eſt enī ſupra ꝙ cum dicit̉ aliquis ꝑ aliꝗd operari oportet ꝙ ſit principiū operandi ip̄i operāti: vel ſaltem ſit principiuꝫ oꝑationis ex ꝑte eiusad qd̓ terminat̉ oꝑatio. Filius aūt nō pōt eſſe pͥncipiū ſpirādi patri: vnde ſi pater per filiuꝫ ſpūmſanctu ſpirat: de neceſſitate ſequitur ꝙ filiꝰ ſit pͥncipiū ſpi. ſancti. Idem aūt habet̉ ex eo ꝙ Greg.Nic enus dicit. Spūmſcm̄ ex patre eſſe mediante filio tenemꝰ. Sic enī dicit̉ ſpūſſanctus eē a patre mediāte filio ſicut ⁊ a patre ꝑ filiū inquātumpater eſt principium filij ⁊ filius principiū ſpi. ſcī.¶ Ꝙ ſpirituſſanctus ſit a filio.Ed iā accedere oportet ad ponēdū auctoritates doctoꝝ grecoꝝ. ex quibꝰ habeturexpreſſe ꝙ ſpūſſanctus ſit a filio. Dicit enīO Athanaſius in epl̓a ad Serapionē. Xp̄us de ſuoſpiritu dixit. Non loquetur a ſemetipſo: ſed quecunqꝫ audiet loquetur .i. non eſt vt ſit in principiatus ſpūs qd̓ eſt ſoliuſ patris: ſed maxime ⁊ proprie ē ab ipſo filio quo ⁊ accipit vt ſit deus eēntialiter ab eo etiā audit que ⁊ loquit̉. Et baſilius dicit contra arriū ⁊ Sabelliū. Quō adoptat in filioſpūſſanctꝰ ſi alien eſt a patre ⁊ filio. Quō inhabitat extraneus in illis quos xp̄s redimit ſi non eſta chriſto. ¶ Ꝙ ſimul eſt a patre ⁊ filio.E aūt aliꝗs dicat aliter eſſe ſpūmſanctuꝫna patre ⁊ aliter a filio. ſimul ab vtroqꝫ a p̨̄dictis doctoribus eſſe aſſerit̉. Dicit eniꝫĘpiphaniꝰ in libro de trinitate. Deus ex deo patre ⁊ filio etiam ſpirituſſanctus.¶ Ꝙ eſt ab vtroqꝫ ab eterno.Ivero dicat aliꝗs ꝙ ſpūſſanctus eſſe a patre ⁊ filio dicit̉ tanqͣꝫ ab eis tꝑaliter dat⁊ miſſus ⁊ non ab eterno ab eis exiſtens.o ꝑ ſequētia on̄ditur eſſe falſum. Dicit enī idē Epiphanius in libro de veſtibꝰ pellicinis ade ⁊ eue.Sicut dicit xp̄s ſpūs veritatiſ qui a patre ꝓceditita ⁊ de meo accipiet. Ecce ex ambobꝰ duorumſemper ſpūs exiſtit. Idem dicit in ſermone de incarnatione verbi. Pater ſiquidē erat ſemꝑ: ⁊ filius erat ſemꝑ ⁊ ſpūſſanctꝰ a patre ⁊ filio erat ſemper. Eſt ergo eternaliter ab vtroqꝫ.¶ Ꝙ ſpirituſſanctus ſit perſona de perſonis.Tem ex auctoritatibꝰ predictoꝝ doctorūhabetur ꝙ ſpūſſanctus ſit ꝑſona de ꝑſoniſpatris ⁊ filij. Dicit eniꝫ athanaſius in ſermone Niceni concilij. Damnat mater eccleſiahic congregata adinuentores huius hereſeos .ſ.arrianoꝝ ⁊ ſpūmſcm̄ increatū deū veꝝ: ypoſtaſiꝫde patris ⁊ filij ypoſtaſibus eiſdem coeſſentialeꝫconfitetur. Et epiphaniꝰ dicit in libro anchorali.Spūſſanctus in ſe ē ypoſtaſis vera non alia a patre ⁊ filio eſſentia nec aliena: ſed eiuſdē eēntie veraciter exiſtens: ypoſtaẜ vero per ſe ex ypoſtaſibꝰpatris ⁊ filij. Non ergo ſoluꝫ eſt a patre ⁊ filio ẜm