Druckschrift 
Preclarissima opuscula diui Thome aquinatis sacri ordinis p[rae]dicator[um] in quibus o[mn]is phy[losophia]e [et] diuinar[um] scripturar[um] theoremata est co[m]plexus
Einzelbild herunterladen
 

Opuſculumprimum

xp̄us mittebat ſpiritū eſurſum ſicut deus filius: ⁊ipſe deorſum accipiebat ſpiritum vt homo. Exipſo ergo in ipſum habitat de deitate eius ⁊ humanitate eiuſdem. Non ſolum ergo ſpirituſſanctus eſt ſpiritus chriſti quia humanitatē eius repleuit: ſed magis quia eſt ex diuinitate ipſius. Poteſt autē aliquis dicere ꝙ ſpirituſſanctuseſt filij ſcd̓m deitateꝫ ſicut a filio dei datus ⁊ miſſus: non autem ſicut a filio perſonaliter ⁊ eternaliter exiſtens. Sed hoc etiam ſtare non poteſtDicit enim Cirillus ſuper Io. Proprius eſt ſpirituſſanctus dei patris: ſed non eſt minus ipſiusdei filij non tanquā alius ⁊ alius ſpiritus. Idemdicit in exhortatorio ſermone ad Theodoſiumimperatoreꝫ. Spūſſanctus ſicut eſt proprius patris a quo procedit: ſic ⁊ in veritate eſt ipſius filijSi ergo patris eſt non ſolum quia ab ipſo temporaliter datur ⁊ mittitur: ſed etiam quia ab ip̄oeternaliter exiſtit. eadem etiaꝫ ratione ⁊ filij eritquaſi ab eo eternaliter exiſtens. Iteꝫ Cirillus dicit ſuper Io. Veraciſſimus fructus eſſentie ipſifilij exiſtit ſpirituſſanctus. Eſt ergo filij quaſi a filio eēntiam habens. Patet ergo ꝙ ex hoc ꝙ ſpiritūſanctū ſpiritū xp̄i cōfitent̉: neceſſe eſt ꝙ vlteriꝰdicant eum eſſe a filio ab eterno. Ꝙ filius mittit ſpiritumſanctum.Imiliter auteꝫ patet ex auctoritate ſacreſcripture ꝙ filius mittit ſpiritum ſanctuꝫDicitur enim Io. 15. Cum venerit paraclitus quem ego mittaꝫ vobis ⁊cͣ. Et. 16. Si enīnon abiero paraclitus non veniet ad vos. Si autem abiero mittā eum ad vos. Habetur etiaꝫ exauccͣtate ſacre ſcriptucͣ ꝙ pater dat ſpiritūſanctūIo. 14. ego rogabo patrem ⁊ alium paraclituꝫ dabit vobis. Sed ꝙ ⁊ filius det eundē ſpiritū ſanctum dicitur. Io. 20. ꝙ poſt reſurrectionē dominus diſcipulis inſufflauit ⁊ dixit eis. Accipite ſpiritumſanctuꝫ. Quod ⁊ Athanaſius confitetur inſermone niceni concilij dicens ex perſona filij.Quomodo erunt conſumati ipſi niſi ego verbutuum conſumē ideſt perfectum aſſumam ⁊ perficiam in me hominē: ⁊ eis mihi equalem per omnia mihi cooperantem donem ſpiritūſanctum:Et idem in epiſtola ad Serapionem. Hunc ſpiritūſanctum a filio te recepiſſe credo o ſancte ſacerdos. Dicit autē idem Athanaſius in eademepiſtola. Hic ē ordo nature diuine a patre ⁊ filiovt qui a nullo eſt a nullo mittatur: ⁊ qui ē ab alioin nomine ſuo non veniat: ſed in nomine illius aquo exiſtit. Ita ⁊ ſpirituſſanctus qui a ſe non eſt aſe venire non debuit. ſed in nomine illius a quoeſt ⁊ a quo habet vt ipoſtaſis ſit deus quēadmoduꝫ de eo dicit filius. Paraclitus ſpirituſſanctuſquem mittet pater in nomine meo. Patet ergoꝙ ex hoc ꝙ ſpirituſſanctus mittitur a filio ſequit̉

ꝙ a filio exiſtat eternaliter ⁊ ab eo habeat ꝙ ſit deus. Item niceta dicit ſuper Ioannem. Non aliaproprietate pater mittit ſpiritum qua proprietate non mittat filius vel aliqua alia proprietate filius mittit ſpiritumſanctum qua non mittit ⁊ pater. Ex quo patet ꝙ eadem proprietate ⁊ rationepater ⁊ filius mittunt ſpiritumſanctum quaſi abipſo eternaliter exiſtentem ⁊ ſimiliter filius ſpiritumſanctum mittet quaſi de ſe eternaliter exiſtētem. Item Athanaſius dicit in ſermone Niceniconcilij ex perſona filij loquens. Sicut me perfectum genuiſti deum ⁊ perfectum me feciſti aſſumere hominem: ſic ex te ⁊ ex mea eſſentia da eisperfectum ſpiritumſanctū. Idem dicit in epiſtola ad Serapiōnem. Sicut in filio dei noſtra ſibivnita manet̉ natura quam de nobis aſſumpſit:ita ⁊ ipſe manet in nobis per ſuum ſpiritum coeſſentialem ſibi quem de ſua eſſentia eſſentialiterſpirat ⁊ donat nobis. Idem dicit in ſermone deincarnatione verbi ꝙ datus eſt ſpirituſſanctꝰ diſcipulis de plenitudine deitatis. Iteꝫ Niceta ſuper Ioannē dicit filius ſpūmſanctum de ſe dat:vt pater. Ex quibus omnibus accipitur ꝙ non ſoluꝫ ſic dicitur ſpiritus a filio dari vel mitti inquātum donum gratie per quod ſpirituſſanctus noninhabitat eſt a filio: ſed inquātum ipſe ſpirituſſanctus eſt a filio. Impoſſibile eſt enim ꝙ donuꝫ gratie cum ſit quoddam creatum ſit ex eſſentia filij:ſed ſpirituſſanctus coeſſentialis eſt filio quare deeſſentia filij dari poteſt vel mitti. Itē a nullo pōtdari niſi qd̓ eiꝰ eſt. ſpūs ergo ſcūſ dat̉ ab eo cuiꝰ eſtſicut habet̉. i Io. 4. In hoc cognoſcimus qm̄ in eomanemꝰ ⁊ ipſe ī nobis: qꝛ de ſpūſuo dedit nobisSi ergo filius mittit vel dat ſpiritūſanctuꝫ oportet ꝙ ſit ſpiritus eius. Ex hoc auteꝫ ꝙ eſt ſpirituseius: ſequitur ꝙ ab eo ſit eternaliter vt oſtenſumeſt. Ex hoc ergo ꝙ filius mittit vel dat ſpiritumſanctu ſequit̉ ꝙ ab eo ſimiliter eternaliter exiſtat Ꝙ ſpūſſanctus accipit de eo quod eſt filij.Tterius autem ex auctoritate ſacre ſcriv pture habetur ꝙ ſpirituſſanctus accipiat de eo quod eſt filij. Dicitur enim Ioan.15. Ille me clarificabit quia de meo accipiet ⁊annunciabit vobis. Poteſt autem aliquis dicere ꝙ licet ſpirituſſanctus accipiat id quod eſt filij: non tamen accipit a filio. Accipit enim eſſentiam patris a patre: que quidem eſſentia eſt etiaꝫfilij. Et pro tanto dicit filius ꝙ de meo accipiet.quod videtur innui ex conſequētibꝰ domini verbis. Subdit eniꝫ quafi ſe exponens. Omnia quecunqꝫ habet pater mea ſunt: propterea dixi vobis: quia de meo accipiet. Sꝫ ex hac domini expoſitione de neceſſitate cōcluditur ꝙ ſpirituſſanctus a filio accipiat. Si enim oīa que ſunt patrisſunt etiam filij oportet ꝙ aucͣtas patris ẜm quaꝫ