Contra erroresgrecorum
ab apoſtolo operari dicitur. ¶ Hoc autem videtur eſſe cōtra ꝑſonarum diſtinctioneꝫ: vt nomenvnius perſone alteri attribuat̉: ſicut enī pater nūqͣꝫ eſt filius nec ecōuerſo: ita filius nunqͣꝫ eſt ſpūſſanctus: nec ecōuerſo. Non poteſt ergo nomē xp̄ide ſpūſancto predicari: neqꝫ igitur ꝓ ſpūſācto poni. ¶ Sed dicēdum ꝙ dictus pater appellatione xp̄i dicit ſpiritum xp̄m vocari: vel nomen xp̄iaccipere ⁊ xp̄s appellari nō quaſi xp̄us de ſpirituſancto p̄dicetur: vel ecōuerſo. Hoc enim eſſet ſabelliane impietatis: ſed intelligit̉ in nomine xp̄iſpūſſanctus rōne cōcomitantie: qꝛ vbicunqꝫ eſtxp̄us eſt ſpiritus xp̄i: ſicut vbicunqꝫ eſt pater eſt filius: vnde interponit. Nunquid in hoc veritatiſp̄dicator .ſ. apoſtolus veritatē incōfuſibilium ꝑſonarum confudit ſabellizando: nō: ſed potius hͦeccl̓e indicare curauit vt ſpūſſanctus nō ſit alienꝰa natura verbi.¶ Qūo intelligit̉ quod dr̄ ſpūſſanctus nō mittitfilium.CA. XIIII.Tem dubium pōt videri ꝙ Athanaſiusdicit in tertio ſermone Niceni cōcilij loquens de arrianis. Non inquit vt aſſerūtalienati a gratia euangelij ⁊ pͥuati dn̄i ſpū: ſpūſſanctus gratificat ⁊ mittit filium ꝓpter hoc quod audierunt: ⁊ nunc dn̄s miſit me ⁊ ſpūs eiuſ. yſa. 48.⁊ alibi. Spiritus dūi ſuper me. yſa. 61. ¶ Hoc .n.videtur eſſe cōtrarium ei quod Augu. dicit in libro de trinitate ꝙ filius ſit miſſus a ſpirituſanctoꝓbans hoc per auctoritates inductas. Nec ſoluꝫa ſpūſancto: ſed etiam a ſeip̄o ꝓbat eum miſſumqꝛ eſt miſſus a tota trinitate. ¶ Sed dicēdum ēꝙ in miſſione diuine ꝑſone duo poſſunt cōſiderari. Primo auctoritas perſone mittentis ad perſonam que mittit̉. Secundo effectus in creatura rōne cuiꝰ ꝑſona diuina mitti dicitur. Cum .n̄perſone diuine ſint vbiqꝫ per eēntiam: preſentiā⁊ potentiam: ẜm hoc perſona diuina mitti dicit̉ẜm ꝙ nouo modo per aliquem nouum effectumincipit eſſe in creatura: ſicut filius dicit̉ eſſe miſſus in mūdum inquātum nouo modo incipit eſſein mundo ꝑ viſibilem carnem quā aſſumpſit ẜmillid apoſtoli. Gall̓. 4. Miſit deus filium ſuumfactum ex muliere. factum ſub lege. Dicit̉ etiaꝫmitti ſpūaliter ⁊ inuiſibiliter ad aliquem inqͣꝫtuꝫper ſapientie donum in eo incipit inhabitare: dequa miſſione dicit̉ Sapiē. 9. Mitte illam .ſ. ſapient iam a ſede magnitudinis tue: vt mecuꝫ ſit⁊ mecum laboret; Similiter etiam ſpūſſanctusad aliquē mitti dicit̉ inqͣꝫtū ip̄m inhabitare incipit ꝑ donū charitatis: ẜm illud. Ro. 5. Charitasdei diffuſa eſt in cordibus noſtris per ſpm̄ſanctuꝫqui datus eſt nobis. Si ergo in miſſione diuineperſone cōſideret̉ auctoritas mittentis ad perſonam miſſam: ſic ſola ꝑſona pōt aliam mittere a qͣ
eſt perſona miſſa. Et ẜm hoc pater mittit filium⁊ filius ſpm̄ſanctum: nō aūt ſpūſſanctus filium: ⁊ſic Athanaſius loquit̉. Si aūt in miſſione ꝑſonediuine conſideretur effectus rōne cuius perſonamitti dicit̉ cum effectus ſit cōmunis toti trinitati. nam tota trinitas operata eſt carneꝫ xp̄i ⁊ ope:ratur ſapientiam ⁊ charitatem in ſanctis: tūc poteſt dici ꝙ perſona mittitur a tota trinitate: ⁊ ſic ītelligit Augu. Sed tamē ſciēdum eſt ꝙ licet perſona diuina interdum ẜm Augu. dicatur mitti aperſona a qua nō ꝓcedit: nō tamē perſona que anullo ꝓcedit poteſt dici ꝙ mittatur. Pater eniꝫqꝛ a nullo eſt a nullo mittit̉: licet per aliquod nouum gratie donuꝫ hominē inhabitet: ⁊ ad hominem venire dicat̉: ẜm illud Io. 14. Pater meusdiligit eum: ⁊ ad eum veniemus: ⁊ manſionemapud euꝫ faciemus. Sic ergo in perſona que mittitur requiritur ꝙ eternaliter ab alia perſona ꝓcedat: ſed nō eſt neceſſarium ꝙ ꝓcedat eternaliterab illa perſona a qua mittit̉: ſed ſufficit ꝙ ab illaperſona ſit effectus ẜm quem mittitur: ⁊ hoc dico ẜm modum quo Augu. loquitur de miſſione.Sed ẜm grecos perſona nō mittitur: niſi ab illaa qua ꝓcedit eternaliter. Ande filius nō mittit̉ aſpūſancto: niſi forte ẜm ꝙ eſt homo. ¶ Propterꝙ Baſilius auctoritates predictas exponit: vt ꝑſpiritum intelligat̉ pater: ẜm ꝙ ſpiritus eſſentialiter ſumit̉: vt dicit̉ Io. 4. Deus ſpūs eſt: ⁊ ſic ētHill̓. exponit in li. de trinitate.¶ Qūo intelligitur qd̓ dicit̉ ꝙ ſpūſſanctus vereꝑ filium operatur.CA. XVXem dubium eſt qd̓ Baſilius dicit in libro contra Eunomiuꝫ ꝙ ſpūſſanctus vere per filium operatur. Quod quidem videtur eſſe falſum. Nam perſona dicitur operariper illam que ab ip̄a eſt: ſicut pater per filium: etnō econuerſo. ¶ Sed dicendum ꝙ ſpūſſanctusdicitur operari ꝑ filium ẜm naͣm humanā: nō aūtẜm diuinam.¶ Quomodo intelligitur ꝙ dicitur in eccleſia deus nō erat per gratiam in hominibus ante xp̄i incarnationem.CA. XVI.Dem dubium eſſe videt̉ qd̓ AthanaſiusIdicit ad Serapionem. Impoſſibile eratẜm predeterminationem diuine rōnis:vt eccleſia dn̄i inuiſibilem formaꝫ ⁊ incorporeāīmediate nudam reciperet: ſed conſubſtantiauitſe dn̄s eidem eccl̓e formam eius in ſe aſſumens¶ Ex quo videt̉ ꝙ ante xp̄i incarnationem deusper gratiā in homībus nō habitaret. Quod etiaꝫquidam heretici dicere preſumpſerunt occaſione illius quod dicitur Ioā. 7. Nundum erat ſpiritus datus: qꝛ ih̓s nūdum erat glorificatꝰ. Utrūqꝫaūt eodem modo eſt intelligendū. Nā ſicut dicit̉ꝙ ſpūſſanctus nō fuerit ante datus: qꝛ nō in tanta