Opuſculumprimum

conuenit cum eo in aliqua ꝓprietate relatiua: ſicut conuenit filius cuꝫ patre in ſpiratione actiuaſpūſſancti. ¶ Quidam aūt huius rōnem aſſignātꝙ ꝓpter hoc ſpūſſanctus nō poteſt dici ymago:qꝛ eſſet ymago duorū .ſ. patris ⁊ filij: cuꝫ ſit a duobus. Non poteſt aūt eſſe duoruꝫ vna ymago. Inauctoritate autē ſacre ſcripture quam p̄tergredinō licet de diuinis loquentes: expreſſe habet̉ ꝙ filius ſit ymago patris. Dicitur enim coll̓. pͥmo.Tranſtulit nos in regnum filij dilectionis ſue inquo habemus redēptioneꝫ peccatoꝝ qui ē ymago dei inuiſibilis. Et Heb̓. i. dicit̉ de filio. Cumſit ſplendor glorie ⁊ figura ſubſtantie eius. Sedſciendum ꝙ a ſanctis grecis due auctoritates ſacre ſcripture inducunt̉ in quibus videtur dici ꝙſpūſſanctus ſit ymago filij. Dicit̉ eniꝫ. roma s.Quos preſciuit ⁊ p̄deſtinauit ꝯformes fieri ymaginis filij ſui. ymago aūt filij nihil aliud videtureſſe qͣꝫ ſpūſſanctus. Item pͥme ad Corin. 15. dicit̉Sicut portauimus ymaginē terreni portemus ⁊ymaginē celeſtis .i. xp̄i. Per quā ymaginem intelligunt ſpm̄ſanctum: licet in hijs auctoritatibꝰnō expreſſe ſpūſſanctus ymago dicat̉. Poteſt .n.intelligi ꝙ homīes cōformētur ymagini filij: velꝙ portent ymaginē xp̄i: inquātum ip̄i hoīes ſancti per dona gr̄arum: vt ſint ſimiles xp̄o ꝓficiuntur ẜm illud. Apo. 2. Ad Corī. 3. Nos autē reuelata facie gloriā dn̄i ſpeculantes in eādem ymaginem tranſformamur a claritate in claritatem:tanqͣꝫ a dn̄i ſpiritu. Hic enim ymagineꝫ nō diciteſſe ſpm̄ xp̄i. ſed aliquid a ſpiritu dei in nobis exiſtens. Sed qꝛ p̄ſumptuoſum eſt tantorū doctoꝝtam expreſſis auctoritatibus contra ire poſſumquidē dicere ſpm̄ſanctum eſſe ymaginē patris ⁊filij: ita ꝙ per ymaginē nihil aliud intelligatur ꝙͣꝫexiſtens ab alio ⁊ eius ſimilitudineꝫ gerens. Siaūt per ymaginē intelligat̉ aliquid exiſtens ab altero ex ip̄a ſue originis rōne habens ꝙ ſimilitudinem gerat eius a quo exiſtit inquātum eſt ab altero: vt filius genitus vl̓ vt verbum conceptum:ſic ſolus filius dicit̉ ymago. De ratione enim filij eſt ꝙ ſimilitudineꝫ patris habeat in quacunqꝫnatura. Et ſimiliter de rōne verbi eſt ꝙ ſit ſimilitudo eius quod verbo exprimitur cuiuſcunqꝫ ſitverbum: ſed nō eſt de rōne ſpiritus vel amoris:ꝙ ſit ſimilitudo eius cuius eſt in omnibus: ſedhoc in ſpiritu dei verificatur ꝓpter diuine eſſentie vnitatem ⁊ ſimplicitatem: ex qua oportet ꝙquicquid eſt in deo ſit deus. Nec obſtat ad rationem ymaginis ꝙ ſpūſſanctus nō cōuenit cum patre in aliqua perſonali ꝓprietate: qꝛ ſimilitudo ⁊equalitas perſonarū diuinarum nō attendit̉ ẜmꝓprietas perſonaleſ: ſed ẜm attributa eſſentialiaNeqꝫ enim inequalitas ⁊ diſſimilitudo ẜm perſonalium ꝓprietatum differentiaꝫ in diuinis di

ci debet: ſicut Augu. dicit in libro cōtra maximūCum enī dicit̉ filius a patre genitus: nō oſtenditur inequalitas ſubſtantie: ſed ordo nature. Similiter etiā nō obſtat ꝙ ſpūſſanctus eſt a duobusEſt enī a duobus inqͣꝫtum ſunt vnū cū pr̄ ⁊ filiusſint vnū p̄ncipiū ſpi. ſancti.¶ Quomodo intelligit̉ ꝙ filius ſit in patre ſicutin ſua ymagine.I.Dhuc aūt videtur eſſe magis dubiuꝫ qd̓Athanaſius dicit in epiſtola ad Serapionem. Filius eſt in ſuo patre tanqͣꝫ in ꝓpriaſua ymagine. Non enim pater eſt ymago filij: ſꝫmagis filius eſt ymago patris. ¶ Sed dicendūꝙ ymago hic impropͥe ſumit̉ ꝓ exemplari. Sicenī qn̄qꝫ abuſiue accipit̉.¶ Quomodo intelligit̉ ꝙ ſpūſſanctus ſit verbuꝫfilij.CA. XIITem videtur eſſe falſum quod Baſiliusdicit in tertio ſermone de ſpūſanto cōtraZunomiū hereticum: ſicut inquit filius ſehabet ad patrē: eodem modo ſpūſſanctus ſe habet ad filium. Et ꝓpter hoc dicitur ꝙ verbuꝫ patris eſt filius: verbum autē filij ſpiritus. Portatinquit̉ apoſtolus om̄ia verba virtutis ſue. Uerbum enī Auguſt. dicit in libro de trinitate ſolusfilius eſt. Unde ⁊ Ioā. Nomen verbi ꝓ nominefilij ponit. Nam in pͥncipio ſui euangelij dicit. Inpͥncipio erat verbum. Qui etiaꝫ in ſua canonicadicit. Tres ſunt qui teſtimoniuꝫ dant in celo: pater: verbum ⁊ ſpūſſanctus. Nec refert ſi ꝗs trāſlationem mutet vt loco verbi eloquium ponat.Nam id quod quis loquitur verbum eius eſt.Unde ſicut ſolus filius in diuinitate eſt verbumita ſolus eſt eloquium. ¶ Sed dicendum ꝙ verbum dei quādoqꝫ dicitur etiam ſermo diuinitusinſpiratus ⁊ ꝓlatus. Et de hoc verbo hic Baſilius intelligit dicens ſpiritūſanctum eſſe verbumvel eloquium filij effectiue inquantum ſancti abeo inſpirati de filio ſunt locuti: ẜm ꝙ dicitur Ioā.16. De ſpirituſancto. Quęcunqꝫ audiet loqueturEt ꝙ hic ſit intellectus Baſilij: patet ex eo quodſubdit. Ex quo eloquium filij per apoſtolum gladium ſpiritus dicit ſumite quod eſt verbum deiIp̄m .n. v̓bum fidei a ſanctis prolatū gladiꝰ ſpūsmanifeſte dicit̉.¶ Nūo intelligitur quod dicitur ꝙ noīe xp̄i intelligitur ſpi. ſanctus.CA. XIII.Tem dubium eſſe videtur ꝙ Cirillus inlibro theſauroruꝫ videt̉ dicere ꝙ aliquādo nomīe xp̄i ſpūſſanctus intelligatur ſicinquiens. Apoſtolus appellatione xp̄i ſpm̄ſanctūxp̄m vocauit. Ait enim. Si in vobis xp̄s eſt corpus quidem mortuū eſt ⁊cͣ. Et poſt pauca. Spirituſſanctus in nomine xp̄i operando: ⁊ eundemxp̄m in ſe repreſentādo nomē xp̄i accipere: ⁊ xp̄s

13