Opuſculumprimum

plenitudine datus fuerat in quanta apoſtoli eumpoſt xp̄i reſurrectlonem acceperunt: ita etiam eccleſia in tanta plenitudine gratie deum acciperenō potuit ẜm ordinationē diuinam in quāta recepit per xp̄i incarnationem: qꝛ gratia ⁊ veritas ꝑih̓m xp̄um facta eſt: vt dicit̉ Ioā. pͥmo. Ande inſermone Niceni cōcilij Athanaſius dicit. Equidem ip̄os cōſumari ⁊ perfici impoſſibile eſt: niſiego perfectum ſuſcipiam hominē. Quod eodemmodo intelligēdum eſt: ſicut quod ſupra dictumeſt. Ideo aūt dicit ẜm p̄determinationē diuinaꝫ:qꝛ poſſibile erat deo alio modo qͣꝫ per xp̄i incarnationem ꝑfectionem gratie humano generi cōferre loquendo de potentia abſoluta: ſed nō potuit humanū genus hanc plenitudinē aliter ꝯſequiſuppoſita dei ordinatiōe.¶ Qūo ītelligit̉ diuinā eſſentiā increatā: ꝯceptūCA. XVII.eſſe ⁊ nat̉am.Tem videt̉ eſſe dubium qd̓ Athanaſiusijdicit in epiſtola ad Serapionem eſſentiam diuinam increatā ꝯceptam eē ⁊ natam ex virgine matre. Magiſter .n. in. 3. ſnīaruꝫdi. 8. dicit ꝙ que res nō eſt de patre genita nō videtur eſſe de matre nata: ne res aliqua filiatiōisnomē habeat in humanitate que nō habet in diuinitate. Et ſic cum diuina eſſentia nō ſit nata depatre: nō pōt dici eſſe de matre. Sed dicēduꝫ ꝙſicut in ꝓprie eſſentia diuina dicit̉ generans velgenita ẜm generationem eternā: inqͣꝫtum eſſentia ponit̉ ꝓ perſona: vt intelligatur eſſent ia generare: qꝛ pater qui eſt eſſentia generat: ẜm eūdemmodū dicitur eēntia diuina nata de virgine: qꝛ filius dei qui eſt diuina eſſentia natꝰ eſt de virgine¶ Quomodo intelligitur cum dicitur deitas hōfacta.CA. XVIII.Tem pōt eſſe dubium qd̓ Athanaſius dicit in eadem epiſtola. Deitas homo facta ꝑ ſuum ſpm̄ ſibi eccleſiam conformauit. Dicit .n. magiſter. 3. ſnīarum: ꝙ nō debet dici ꝙ diuina naͣ ſit caro facta: ſic āt dicitur verbucaro factum eſt: quia verbum homo factus eſt.Non ergo debet dici ꝙ diuina eſſentia: ſiue deitas facta ſit homo. ¶ Sed dicendum ꝙ nō dicitur deitas eſſe facta homo: quia diuina natura ſitconuerſa in humanam. Sed per illum modumquo dicitur ꝙ natura diuina aſſumpſit naturamhumanam in vna perſona. ſcilicet verbi. Sicutetiam Damaſenꝰ dicit ꝙ natura deitatis in vnaperſonarum ſuaruꝫ incarnata eſt id eſt carni vnita. Sciendum tamen ꝙ alia rōne dicitur ꝙ verbum eſt homo: ⁊ ꝙ deitas eſt homo. Cum enimdicitur verbum eſt homo eſt predicatio per informationem: qꝛ .ſ. perſona verbi eſt ſubſiſtensin humana natura. Cum vero dicitur deitas eſthomo nō eſt predicatio per informationem: ꝗa

humana natura nō informat diuinam: ſed eſt predicatio ꝑ idemptitatē: ſicut etiā cū dicit̉ eſſent iadiuina eſt pater: vl̓ eēntia diuina ē filius. Homoenim ſupponit ꝓ ꝑſona filij cū dr̄ deitas eſt hō. Eteadem rō veritatis: cuꝫ dicit̉ deitas eſt facta hōqꝛ incepit eſſe ꝑſona filij incarnata ꝙ importat̉ innomine homīs: lꝫ nō inceperit eſſe perſona filij.Semper enim deitas fuit filiuſ: ſed nō ſemꝑ fuithomo.¶ Quomodo intelligatur ꝙ filius dei aſſumpſithumanā naͣm in ſua eſſentia.CA. XIX.Tem dubiuꝫ videt̉ qd̓ Athanaſius dicitin tertio ſermone niceni cōcilij d̓ filio deiloquens in ſua vſia .i. eēntia naͣm noſtraꝫa nobis aſſumpſit. ¶ Cuꝫ enī aſſumptio ad vnionem terminet̉: ſicuti vnio nō eſt facta in naturaſed in ꝑſona: ita nō vr̄ ꝙ humana naͣ ſit aſſumptain eſſentia filij. Dicendū eſt ergo ꝙ locutio ē impropria: ⁊ ſic exponenda. Aſſumpſit nr̄am naͣꝫ inſua vſia .i. vt eēt vnita ſue vſie in vna ꝑſona.¶ Qūo intelligit̉ cū dr̄ hominem eſſe aſſumptuꝫA. XXº.Tem videtur eſſe dubiū ꝙ athanaſius dicit in eodem ſermone hoīem eſſe aſſumptum ſic inquiens ex perſona filij loquenſPro pleno hoīe aſſumpto plenū ⁊ ꝑfectū hoībuſſpm̄ſanctum dedi: ⁊ in epl̓a ad Serapionē. Cōmunio eſſentie ē a patre ꝑ filium in ſpūſancto perdeificum ⁊ deū factum hoīem ab eodē filio ſumptum. ¶ Sciendū eſt aūt ꝙ cū nihl̓ ſumat ſeip̄moꝫ ſemꝑ eſſe diuerſum aſſumens ⁊ aſſumptū recipiens ⁊ receptuꝫ. Si ergo homo dicit̉ aſſumptꝰa filio dei: oꝫ ꝙ id quod ſupponitur noīe hominisſit diuerſum ab eo quod ſupponit̉ noīe filij dei.Nomine aūt hoīs poteſt ſupponi vl̓ aliqua ꝑſonahoīs completa vl̓ ſaltem aliquod ſuppoſitū hoīsnō habens rōnem ꝑſone. Si ergo dicat̉ ꝙ homoſit aſſumptus ẜm ꝙ homo ſupponit ꝓ aliqua ꝑſona humana: ſic ſequet̉ ꝙ perſona diuina aſſumpſit humanā perſonā ⁊ ſic erunt due ꝑſone in xp̄oquod eſt hereſis neſtoriane: ⁊ ideo Augu. dicit inlibro de fide ad Ptrum ꝙ deus verbuꝫ nō accepit ꝑſonam hoīs: ſꝫ naͣm. Quidā gͦ dixerūt volētes hunc errorē vitare: ꝙ cum dr̄ hō aſſumptꝰ a v̓bo: in noīe hoīs intelligit̉ quoddā ſuppoſitū hūane naͣe qd̓ eſt h̓ hō: nō tn̄ eſt ꝑſona hoīs: qꝛ nō eſt ꝑſe ſeꝑatum exn̄s: ſꝫ eſt vnitu alicui digniori .ſ. filiodei: ⁊ qꝛ hͦ ſuppoſitū hoīs qd̓ ſignificat̉ aſſumptuꝫcū dicit̉ hō aſſumptus ē aliud a ſuppoſito filij deidicunt in xp̄o duo ſuppoſita ſꝫ nō duas perſonasSed ad hanc poſitionē ſequit̉ ꝙ hec ꝓpoſitio nōſit vera: filius dei eſt hō. Impoſſibile ē .n. ꝙ duorum quoꝝ vnū eſt aliud ẜm ſuppoſitū ab altero:vnū de altero vere p̄dicet̉: ⁊ iō cōiter tenet̉ ꝙ ſitvnum tm̄ ſuppoſitū qd̓ ſupponit̉ noīe hoīs ⁊ noīe

a 4